Σχόλια
ΣΤΕΛΙΟΣ
17/9/2022

Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

Δεν υπάρχει κανείς να αναλάβει μια πολιτική πρωτοβουλία Ουδετερότητας;

Του Βασίλη Ξυδιά

(Προφανής αλλά πάντα χρήσιμη επισήμανση: Όταν αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο στην ιστοσελίδα της ΔΡΑΣΗΣ δεν σημαίνει ότι το υιοθετούμε απαραίτητα πλήρως και σε κάθε του πτυχή. Το επιλέγουμε όμως, δηλαδή βρίσκεται εντός του πεδίου των ενδιαφερόντων και των αναζητήσεών μας. Εν προκειμένω, οι επιλογές αφορούν στο μεγάλο ζήτημα της εποχής, τον πόλεμο στην Ουκρανία) Δεν υπάρχει κανείς να αναλάβει μια πολιτική πρωτοβουλία Ουδετερότητας; Όλοι καταλαβαίνουμε ότι η Ουκρανία είναι η πρώτη πράξη μιας αναμέτρησης που δεν πρόκειται να λήξει, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει το ουκρανικό. Και όλα δείχνουν ότι πάμε και για κλιμάκωση και για επέκταση. Και δεν μιλώ για την εν γένει επέκταση σε περιοχές όπως η Σκανδιναβία ή ο Ειρηνικός. Πέρα απ’ όλα αυτά, που τα βλέπουμε να έρχονται, είναι σαφές ότι ο κίνδυνος αγγίζει άμεσα και τα Βαλκάνια. Αργά ή γρήγορα – ίσως πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα μπορούσαμε να διανοηθούμε – ο πόλεμος κατεβαίνει προς τα μέρη μας. Υπάρχουν ήδη δύο μέτωπα σχεδόν ανοικτά: Το ένα, που σοβεί εδώ και αρκετό καιρό, είναι η πρώην Γιουγκοσλαβία (Βοσνία, Μαυροβούνιο). Το άλλο είναι η Υπερδνειστερία, που φαίνεται πως παίρνει φωτιά οσονούπω. Οι «δικοί μας» (Μητσοτάκης και οι όμοιοί του) εννοείται ότι, μόλις κληθούν, θα πάνε με τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Το ίδιο ετοιμάζονται να κάνουν και άλλες βαλκανικές κυβερνήσεις, όπως της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, που φαίνονται έτοιμες να παίξουν και αυτές τον ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου, ακριβώς όπως και η δική μας. Δεν προτίθεμαι να κάνω εδώ αναλύσεις, γεωπολιτικές ή άλλες. Λέω αυτά τα γνωστά πράγματα σαν εισαγωγή για να περάσω σε κάτι, που το βλέπω σαν επιτακτική ανάγκη, και που υπέθετα ότι όλον αυτόν τον καιρό θα είχε ήδη λεχθεί από πιο αρμόδια χείλη από τα δικά μου, αλλά, δυστυχώς, δεν το βλέπω να λέγεται. Θέλω λοιπόν να πω τούτο: Είναι επείγουσα όσο ποτέ η συγκρότηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου υπέρ της Ουδετερότητας (για την Ελλάδα, για την ευρύτερη περιοχής μας, για την Ευρώπη). Ενός μετώπου που να λέει τα εξής: α) Δεν παίρνουμε το μέρος κανενός, δεν είμαστε εναντίον κανενός. Βοηθάμε στην Ειρήνη με όλους τους τρόπους, δεν συμμετέχουμε στον πόλεμο με κανέναν τρόπο. β) Φυλαγόμαστε από τις συνέπειες του πολέμου: Εξασφαλίζουμε προσιτή τροφή και ενέργεια για όλους, λέμε όχι στην ακρίβεια. Εξασφαλίζουμε δίκτυα τροφοδοσίας για το παρόν και το άμεσο μέλλον. Ελέγχουμε την ασύστολη κερδοσκοπία των κάθε είδους μονοπωλίων. Στηρίζουμε τα λαϊκά νοικοκυριά και την οικονομία, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. γ) Προασπίζουμε την ελεύθερη δημοσιογραφία και την ελευθερία λόγου. Αναζητούμε εναλλακτικές στο μονοπώλιο των εξωνημένων «μέσων ενημέρωσης», εμποδίζουμε/υπονομεύουμε τη λογοκρισία στα «κοινωνικά μέσα». Αυτό είναι ένα ελάχιστο μεν, αλλά και υπεραρκετό πολιτικό πρόγραμμα για να στηρίξει (α) ένα πολιτικό σχήμα που θα κατέβει στις επόμενες εκλογές, και (β) μια σειρά από άμεσες και μαχητικές κοινωνικές δράσεις εναντίον της ακρίβειας και εναντίον της λογοκρισίας. Ελπίζω να μην παρεξηγούμαι. Δεν μιλάω για πασιφισμό (ειρήνη, ύφεση, αφοπλισμός κ.τ.ό.). Μιλάω για ένα πρόγραμμα πολιτικής ανυπακοής στο πολιτικό σύστημα κατ’ αρχάς, εναλλακτικής διακυβέρνησης και διεθνών συμμαχιών σε δεύτερο χρόνο. Πώς θα μπορούσε να αναληφθεί μια τέτοια πρωτοβουλία; Από ποιον; Για τις κύριες πολιτικές δυνάμεις εδώ στην Ελλάδα δεν το συζητάμε. Είναι όλες εξίσου ενταγμένες στα νατοϊκά σχέδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε, χαριεντίζεται κάνοντας προπαγάνδα εναντίον του «Κούλη», δεν δεσμεύεται όμως ενάντια στον πόλεμο. (Τι να δεσμευτεί άλλωστε, αφού ξέρουμε πολύ καλά τι στάση κρατά ήδη, και τι ρόλο θα παίξει όταν θα χρειαστεί). Αλλά και τα μικρότερα κόμματα και οι διάφορες σκόρπιες πολιτικές ομάδες, ακόμα και όταν μιλούν για ουδετερότητα, τους βλέπω να κάνουν κατά τα άλλα business as usual: κριτική και άγιος ο Θεός. Δεν καταλαβαίνουν ότι κανείς δεν τους δίνει σημασία. Το ίδιο και τα διάφορα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, έντυπα και διαδικτυακά. Εξαντλούνται (εξαντλούμαστε) στην εναλλακτική πληροφόρηση και τη σχολιογραφία. Καλή και αναγκαία και αυτή, αλλά δεν φτάνει. Χρειάζονται δραστήριες πρωτοβουλίες κινητοποίησης των ευαισθητοποιημένων κομματιών της κοινής γνώμης: ενάντια στη λογοκρισία, ενάντια στην ακρίβεια. Με δυο λόγια, πρέπει να αλλάξουμε «πίστα». Ας γίνει κάτι, και ας ξεκινήσει από μικρές μειοψηφίες. Ας είναι κόντρα σε όλες τις κατεστημένες δυνάμεις. Δεν έχει καμία σημασία. Δείτε την τελευταία έρευνα της Public Issue (βλ. φωτογραφία). Μετά από 7-8 χρόνια πολιτικής κατρακύλας ξαναείμαστε η λαϊκή πλειοψηφία. Οφείλουμε να το σεβαστούμε και να το τιμήσουμε αυτό. Και δεν έχει καμία σημασία ποιος από μας είναι κατά βάθος φιλοαμερικανός και ποιος είναι φιλορώσος ή φιλοκινέζος· ποιος είναι αριστερός ή δεξιός, διεθνιστής ή πατριώτης, μαχητικός ακτιβιστής ή συντηρητικός νοικοκύρης. Ας είμαστε ό,τι θέλουμε να είμαστε, και ας μείνει ο έρωτάς μας κρυφός. Είναι σαφές ότι αν υπάρξει στοιχειώδης σοβαρότητα, η δυναμική που θα έχει μια τέτοια κίνηση θα είναι τεράστια. Και όπως είπα παραπάνω, θα απευθυνόταν όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή (Βαλκάνια, Μεσόγειος), και στην Ευρώπη ολόκληρη, που τώρα ακολουθεί τις ΗΠΑ σαν υπνωτισμένη. Δεν ξέρω... Είναι τόσο τρελό αυτό που σκέφτομαι; Μόνο εγώ το βλέπω; Υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία που πρέπει να εκφραστεί και πολιτικά. Βασίλης Ξυδιάς Πηγή: https://kosmodromio.gr, 27/04/2022 Ο Βασίλης Ξυδιάς είναι θεολόγος, εκπαιδευτικός. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλές εφημερίδες, ιστοσελίδες, περιοδικά και επιστημονικές επιθεωρήσεις. Έχει εκδοθεί το βιβλίο του Βαλκανική Κοινοπολιτεία (Δόμος,1994) και συμμετείχε στο συλλογικό τόμο Τι είναι η ψυχή; (Αρχέτυπο, 2002). Είναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1992) και της Σχολής Ηλ. Μηχανικών ΕΜΠ με ειδίκευση σε Οργάνωση-Διοίκηση (1984). Έχει παρακολουθήσει μεταπτυχιακά σεμινάρια Συμβούλου Ανάπτυξης (ΕΕΤΑΑ, 1986) και εκκρεμεί ένα διδακτορικό στην Πολιτική Φιλοσοφία (Πάντειο Πανεπιστήμιο) που ... ίσως κάποτε ολοκληρωθεί.

ΣΧΕΤΙΚΑ: Άρθρα
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο χρόνος διαλύεται μέσα στη στιγμή το ελάχιστο γίνεται ο μέγιστος τύραννος. Βασανίζει ανθισμένες πληγές γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις για κάτι άλλο, αυτό το άλλο είναι που ζούμε κάθε στιγμή νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο. Όμως το άλλο δεν υπάρχει. Είμαστε εμείς η Μοίρα μας που μας λοξοκοιτάζει. Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε. Δεν υπάρχει αίνιγμα δεν υπάρχει διαφυγή από τον πύρινο κύκλο του Ήλιου και του Θανάτου.

Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter