Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

«Papicha»: Πρώτη προβολή - παραχώρηση από την πλατφόρμα IFcinéma

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2017, 9:00μμ, στο B’ Γυμνάσιο Βριλησσίων (Ταϋγέτου & Ξάνθης)

Αλγερία, Βέλγιο, Γαλλία, Δραματική, 2019, Διάρκεια: 105’. Σενάριο: Mounia Meddour, Fadette Drouard. Σκηνοθεσία: Mounia Meddour. Πρωταγωνιστούν: Lyna Khoudri, Shirine Boutella, Amira Hilda Douaouda, Yachin Houicha, Zahra Manel Doumandji. Γρήγορο, γεμάτο αυτοπεποίθηση και ατμοσφαιρικό, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Mounia Meddour «Papicha» φέρνει στο μυαλό αντίστοιχες σπουδαίες γυναικείες ταινίες του 21ου αιώνα, όπως το «Mustang» του Deniz Gamze Ergüven ή το «The Magdalene Sisters» του Peter Mullan, οι οποίες επικεντρώνονται στη συντροφικότητα, την αντίσταση και τους αγώνες νεαρών γυναικών. Ταινίες βαθιά φεμινιστικές, που ενώ διαδραματίζονται σε διαφορετικές εποχές, διαφορετικές χώρες και αφορούν γυναίκες που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς, μοιράζονται όλες την ίδια γλώσσα για να περιγράψουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν έφηβες ή νεαρές γυναίκες στις αντίστοιχες κουλτούρες τους, οι οποίες χαρακτηρίζονται από αυστηρούς πολιτιστικούς και θρησκευτικούς κώδικες. Αλγέρι, δεκαετία του 1990. Η Nedjma, μια 18χρονη φοιτήτρια γαλλικών που ζει στην πανεπιστημιούπολη, ονειρεύεται να γίνει σχεδιάστρια μόδας και να κάνει καριέρα στη χώρα της και όχι στο εξωτερικό. Θέλει να μείνει και να γίνει γνωστή στην Αλγερία, να επαναπροσδιορίσει το «Αλγερινό όνειρο» για το οποίο μιλάει συχνά επικριτικά. Και αυτό παρά τους ζοφερούς κανόνες που ρυθμίζουν τη ζωή των γυναικών και σε αντίθεση με τις περισσότερες φίλες της που συνήθως αποκαλούν την πατρίδα τους «μια μεγάλη αίθουσα αναμονής», τόπο που περιμένεις το χρόνο να κυλίσει μέχρι να ενηλικιωθείς, να είσαι ελεύθερος να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις μακριά σε ελεύθερα λιβάδια. Το σούρουπο, το σκάει από τους κοιτώνες με τις φίλες της και φτάνει στην πόλη όπου σε νυχτερινά κέντρα πουλάει τις δημιουργίες της στις «papichas», τις όμορφες νεαρές Αλγερινές. Μιλώντας ένα μείγμα Αραβικών και Γαλλικών, τα κορίτσια καταφέρνουν να χαράξουν το χώρο τους και να βρουν τρόπο να υπάρξουν: τσακώνονται, μελετούν, φλερτάρουν, κάνουν εκδρομές στην παραλία, αγοράζουν μοδάτα φθηνά αξεσουάρ. Ανάμεσα τους υπάρχει η γνήσια θρησκευόμενη μέλλουσα νύφη Samira, της οποίας η βαθιά εξάρτηση από την πίστη δίνει στις υπόλοιπες την ευκαιρία να την κοροϊδέψουν ακίνδυνα, παιχνιδιάρικα. Υπάρχει η Wassila, η ρομαντική και συναισθηματική καλύτερη φίλη της Nedjma. Υπάρχει η Kahina, που έχει σκοπό ζωής να φτάσει μια μέρα στον Καναδά. Και η Nedjma ντύνει με τα φορέματά της αυτές τις γυναίκες μία-μία (τα κοστούμια της Catherine Cosme είναι καταπληκτικά), ανίκανη να προβλέψει τη μεγάλη τραγωδία που έρχεται, καθώς η πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα επιδεινώνεται συνεχώς, σηματοδοτώντας δυσάρεστες εξελίξεις που θέτουν σε κίνδυνο και αυτές τις περιορισμένες και φθίνουσες ελευθερίες τους. Το μέλλον της γενιάς της απειλείται όλο και περισσότερο από τον κλιμακούμενο ισλαμικό φονταμενταλισμό της ήδη συντηρητικής χώρας τους. Γύρω από το σχολείο τους εμφανίζονται πολιτικές αφίσες, που υποστηρίζουν την υποχρέωση των γυναικών να καλύπτονται με χιτζάμπ. Συντηρητικές γυναίκες, εξ ολοκλήρου καλυμμένες εισβάλλουν στις τάξεις τους, κηρύττοντας αυστηρότερα ήθη και καταδικάζοντας τις ξένες γλώσσες. Αλλά τίποτα από αυτά δεν περιορίζει την ανάγκη της Nedjma για ελευθερία και την απόφαση της να οργανώσει, αψηφώντας όλες τις απαγορεύσεις, μια λαμπερή επίδειξη μόδας στην πανεπιστημιούπολη όπου θα παρουσιάσει φορέματα που δημιούργησε αποκλειστικά με ύφασμα χαϊκ* -μια πολιτική δήλωση από μόνη της. Η Mounia Meddour ανακοινώνει από νωρίς στο θεατή την πρόθεση της να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό, με μια γεμάτη ένταση εναρκτήρια σκηνή όπου στο σκοτάδι, υπό τους μακρινούς ήχους του Ezan (κάλεσμα για προσευχή), οι δύο φίλες το σκάνε από το οικοτροφείο και μπαίνουν σε ταξί που θα τις μεταφέρει σε ένα πολυσύχναστο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Στο πίσω κάθισμα, αλλάζουν γρήγορα ρούχα, ντύνονται με αστραφτερά φορέματα και μακιγιάρουν η μία την άλλη, καθώς οι ήχοι του Ezan πνίγονται από το «Get Up» των Technotronic. Ώσπου μια περίπολος σταματά το αυτοκίνητο, επιθεωρεί την κατάσταση, αλλά τα κορίτσια έχουν προλάβει να καλυφθούν συντηρητικά με τα χαϊκ τους. Αυτή είναι η Αλγερία της δεκαετίας του '90 και αυτές οι γυναίκες έχουν ξεκινήσει την απόδραση τους. Με τη βοήθεια της αστραφτερής κινηματογραφίας του Léo Lefèvre που αναδεικνύει τις σκιές, τα ζεστά χρώματα και τις αντανακλάσεις, η Meddour οικοδομεί με ακρίβεια και λεπτομερώς την δική της Αλγερία. Η Meddour και η συν-σεναριογράφος της Fadette Drouard κάνουν μια εξαιρετική δουλειά με το σύνολο των κοριτσιών, χτίζοντας ολοκληρωμένα κάθε χαρακτήρα. Όλες οι ηθοποιοί είναι απόλαυση για τις αισθήσεις του θεατή. Ξεχωρίζει η Lyna Khoudri, (στο ρόλο της Nedjma) ανερχόμενη ηθοποιός που είδε το άστρο της να λάμπει στην ταινία «Η Γαλλική Αποστολή» του Wes Anderson. Ανάμεσα στην αποκάλυψη μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και μιας περίπτωσης σεξουαλικής επίθεσης η σκηνοθέτης υπερφορτώνει το τέλος της ιστορίας της, εμπνευσμένη χαλαρά από τη δική της εφηβεία. Θα μπορούσε να έχει κάτι βαθύτερο για τέλος, ωστόσο, ό,τι έχει προηγηθεί είναι έντονα ζωντανό και αυθεντικό, και δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας ότι η Meddour διαθέτει γνήσιο κινηματογραφικό ταλέντο, έχει επείγοντα πράγματα να διηγηθεί και τα διηγείται με έντονο γυναικείο πείσμα. Η ταινία δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα και στο Cine Δράση παραχωρήθηκε από την πλατφόρμα IFcinéma η οποία προσφέρει έναν κατάλογο γαλλικών ταινιών και έναν κατάλογο αφρικανικών ταινιών από την Cinémathèque Afrique για τη διοργάνωση μη εμπορικών δημόσιων προβολών. *Το χαϊκ (αραβικά: حايك) είναι ένα παραδοσιακό γυναικείο ένδυμα που φοριέται στην περιοχή του Μαγκρέμπ. Είναι συνήθως λευκό ή μαύρο. Αποτελείται από ένα ορθογώνιο ύφασμα που καλύπτει ολόκληρο το σώμα, 6 μέτρα πλάτος επί 2,2 μήκος, τυλίγεται γύρω από τη μέση, συγκρατείται με μια ζώνη και επιστρέφει προς τα πάνω καλύπτοντας το κεφάλι. Στην Αλγερία, αρκετές γυναίκες, ιδιαίτερα μεγαλύτερης ηλικίας, φορούν λευκό χαϊκ σε καθημερινή βάση. Οι καλοκαιρινές προβολές του Cine-Δράση γίνονται κάθε Πέμπτη, από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο, στις 9:00 το βράδυ στο 2ο Γυμνάσιο Βριλησσίων (Ταϋγέτου και Ξάνθης). Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine – Δράση

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

«Οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα...»

«Δοκιμές», Γιώργος Σεφέρης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter