Σχόλια
ΣΤΕΛΙΟΣ
17/9/2022

Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

ΣΤΕΛΙΟΣ

του Γιώργου Σκιάνη

Με λένε Στέλιο. Φέρω το ένδοξο επίθετο Βοναπάρτης. Ναι, της γνωστής οικογένειας των Βοναπάρτηδων, συγκεκριμένα γιος του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, του βασιλιά των ξηρών καρπών. Τα ξηροκάρπια που μασάτε, είτε φέρουν την επωνυμία BONAPARTIDA είτε οποιαδήποτε άλλη επωνυμία, συσκευάζονται στην εργοστασιάρα του πατέρα μου στα Οινόφυτα. Αλλά ο Ναπολέων Βοναπάρτης δεν περιορίζεται στην εγχώρια αγορά ούτε στο αμφιβόλου ποιότητος γευστικόν κριτήριον των ιθαγενών. Έχει κατακτήσει την παγκόσμια αγορά, από την Γη του Πυρός μέχρι την Μαντζουρία. Γι αυτό άλλωστε στον ΣΕΒ του οποίου αποτελεί διακεκριμένο μέλος τον αποκαλούν «Ναπολέων ο Κατακτητής». Ο πατέρας μου πάντως δεν υπήρξε ούτε είναι σπουδαίος γυναικοκατακτητής. Θες επειδή την αυτοκρατορία του την οφείλει εν πολλοίς στα όβολα της προίκας της μάνας μου Ερασμίας που τούχει βάλει τα δυο πόδια στο ένα κροκοδειλέ μοκασίνι, θες επειδή είναι της παλιάς σχολής, θες επειδή έτσι γουστάρει, δεν ασχολείται ούτε με γραμματείς ούτε με τραγουδιάρες ούτε με μοντέλες. Τρέχει για τις δουλειές και για την ικανοποίηση των, οφείλω να ομολογήσω, συχνά παράλογων επιθυμιών της κυρίας Ερασμίας και των τριών τέκνων του, της Γωγώς, του Παύλου και εμού του ιδίου, του Στέλιου αυτοπροσώπως. Ο μεγαλύτερος αδερφός μου ο Παύλος πάλι, ετών εικοσιέξι παρακαλώ, δεν αφήνει θηλυκό ν’ αγιάσει. Και την Φρόσω την κομμώτρια και τη μάνα της τη Νίνα, την γραμματέα την Ζανέτ, την καθαρίστρια την Καίτη, την τραγουδιάρα – φερστ κλας – τη Μαριλένα, την ανθυποτραγουδίστρια τη Μάρω, τη μοντέλα την Ηρώ και την υποψήφια μοντέλα την Ελπίδα. Γεμίζει νταλίκα, χωρίς υπερβολή. Και μ’ έχει κομπλάρει θανάσιμα. Παρότι από μικρός – και τώρα μικρός είμαι, μόλις είκοσι – το έριξα στα σπορ αμάξια και ήδη έχω σπάσει τέσσερα, δυο μπε-εμ-βε, μία μερσεντές και μία μάζντα, οι επιτυχίες μου στις γυναίκες δεν συμβαδίζουν με την σπορ φιγούρα μου. Η αδερφή μου η Γωγώ μου λέει να σπάσω και την φεράρι αλλά εγώ δε συμφωνώ. Κάτι άλλο φταίει που έχω μείνει – θα το ξεστομίσω – παρθένος. Και κοινωνικός είμαι και γυναίκες μου την πέφτουν. Αλλά… αλλά η σκιά του Παύλου πέφτει επάνω μου βαριά. Θέλω γυναίκα που θα τον κάνει να ζηλέψει και δεν την βρίσκω. Ή μάλλον δεν την έβρισκα μέχρι προχθές. Η Σόνια δεν είναι από καμιά σπουδαία οικογένεια. Δεν είναι επώνυμη και δεν έχει καμιά καριέρα να επιδείξει. Είναι όμως θεογκόμενα που την βλέπεις και πέφτεις σέκος. Ψηλή, μελαχρινή, με γαλανά μάτια και καμπύλες που σε λιγώνουν. Η Σόνια είναι η βασίλισσα των κλαμπ. Χορεύει τα πάντα, χαζεύει τους πάντες. Αυτή η Σόνια, η ανέμελη διασκεδάστρια, γνώρισε προχθές τον Στέλιο Βοναπάρτη τον παρθένο. Η γνωριμία έγινε – πού αλλού – σε κλαμπ. Το περίεργο είναι ότι ο Στέλιος έκανε κλικ στη Σόνια χωρίς αυτή να ξέρει ότι πρόκειται για έναν Βοναπάρτη ούτε ότι πρόκειται για κληρονόμο του κολοσσού BONAPARTIDA του οποίου τα σπόρια τσακίζει η Σόνια με μανία. Ο Στέλιος στην αρχή τα έχασε. Η απίστευτη ψηλή που την χάζευε ώρα να λικνίζεται στην πίστα ήρθε να τον καλέσει σε χορό. Μετά σκέφτηκε ότι η θεά έμαθε ποιος είναι και αμόλησε πετονιά. Η σκέψη αυτή τον έκανε να σκυθρωπιάσει και επειδή η Σόνια δεν τους πάει τους σκυθρωπούς, στον επόμενο χορό τον παράτησε. Ο Στέλιος Βοναπάρτης τρελάθηκε. Δεν θα τρελαινότανε τόσο ούτε αν είχε σπάσει την φεράρι του. Προσπάθησε να ξαναπιάσει κονέ αλλά η Σόνια τον έγραψε. Έβαλε τότε τα μεγάλα μέσα. Φρόντισε να μαθευτεί από τρίτους το τρισένδοξο και ακαταμάχητο επίθετό του. Η Σόνια μπορεί να μην είναι Αϊνστάιν αλλά χαζή δεν είναι. Της έπεσε στην πλώρη κοτζάμ Βοναπάρτης και δεν είναι διατεθειμένη να τον χάσει μέσα από τα χέρια. Έχει περάσει τα τριάντα αλλά δεν το δείχνει και κάτι τέτοια τεκνάκια τα κάνει μια χαψιά, τα μασουλάει πιο εύκολα κι από ηλιόσπορο BONAPARTIDA. Τον πλησιάζει με δυο ποτά στα χέρια. Ο Στέλιος ξέρει κι εκείνη ξέρει ότι ξέρει. Δεν κωλώνει όμως η Σόνια. Δεν της ξέφυγε ποτέ άντρας και φυσικά δεν πρόκειται να της γλυτώσει αυτό το μειράκιο ακόμη κι αν λέγεται Βοναπάρτης. Οι γυναίκες σαν την Σόνια πολύ δύσκολα πέφτουν έξω και δεν πρόκειται τώρα να σας πούμε ότι έγινε το απίστευτο. Αντίθετα. Το ραντεβού κλείστηκε για την επόμενη μέρα το μεσημέρι, στη βιλλάρα των Βοναπάρτηδων στον Κρεμαστό Λαγό. Μπανάκι στην πισίνα. Το καλύτερο; Οι γονείς θα λείπουν για επαγγελματικό ταξίδι στην Κίνα, η Γωγώ στον γκόμενό της στο Μόντε Κάρλο και ο Παύλος θα γυρίσει το απόγευμα από τα γραφεία της εταιρείας. Ότι πρέπει δηλαδή για να δει την Σόνια και να κιτρινίσει από την ζήλια. Η στιγμή έφτασε. Το κουδούνι της εξωτερικής πύλης του κάστρου των Βοναπάρτηδων χτύπησε και πιο δυνατά χτύπησε η καρδιά του Στέλιου Βοναπάρτη που έτρεξε στην εξώπορτα καθησυχάζοντας τα δυο τεράστια ροτβάιλερ που είχαν πάρει θέση. Μόλις έσκασε μύτη η θεά με το αέρινο κοντό της φόρεμα, του Στέλιου του κόπηκε η αναπνοή. Ζαλίστηκε και μπουρδουκλώθηκε. Η Σόνια δεν τον άφησε να λιποθυμήσει. Τον φίλησε γελαστή και στα δυο μάγουλα και του πέταξε ένα παίνεμα για την σπιταρόνα. Ο Στέλιος την οδήγησε μέσα και την ρώτησε αν βρήκε το σπίτι εύκολα. Το είχε βρει εύκολα γιατί ο ταξιτζής το ήξερε. Την είχε κοιτάξει μάλιστα πονηρά, τι σου είναι αυτοί οι άντρες. Είπανε διάφορα άσχετα όση ώρα ο Στέλιος ετοίμαζε τα ποτά και μετά ο Βοναπάρτης έπιασε μαλακά την Σόνια από τη μέση για να βγούνε στην πισίνα. Ο Στέλιος φορούσε ήδη το μαγιό του αλλά η Σόνια τον πρόλαβε πριν βουτήξει. Στις ιδιωτικές πισίνες είναι ντροπή και κρίμα να πέφτεις με το μαγιό. Το μπάνιο είναι ελευθερία και ελευθερία στο μπάνιο είναι να είσαι γυμνός. Η Σόνια πέταξε φόρεμα και στρινγκάκι με αστραπιαίες κινήσεις, ο Στέλιος την ακολούθησε λίγο σπασμωδικά βγάζοντας φανελάκι αθλητικό και μαγιό και την χάζεψε καθώς βουτούσε από τον βατήρα με στιλ πρωταθλήτριας πριν ρίξει κι αυτός μια λίγο άτσαλη βουτιά. Η ολική καταστροφή μπορεί να επέλθει σε μια στιγμή. Η στιγμή αυτή ήταν στην πισίνα της Οικίας Βοναπάρτη, στις 12 και 33 το μεσημέρι. Τύχη ή αναγκαιότητα; Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για τύχη ή καλύτερα ατυχία αν δεν ήξερε ότι η ωραία Σόνια προκειμένου να μη χάσει την απρόσμενη ευκαιρία για ραντεβού με έναν Βοναπάρτη είχε αψηφήσει ένα κρύωμα που της είχε αναστατώσει τον εσωτερικό της κόσμο. Την κρίσιμη ώρα η κοιλιά της την πρόδωσε. Ένα ασυγκράτητο βουητό στα έντερα ακολουθήθηκε από έναν άγριο καταιγισμό και στην επιφάνεια του νερού σχηματίστηκε γοργά μια απαίσια καφέ κηλίδα που απλώθηκε όπως απλώθηκε και η αφόρητη μυρωδιά του χαλασμένου αυγού. Η Σόνια πετάχτηκε από το νερό αλαφιασμένη, άρπαξε τα πεταμένα ρούχα της και όρμησε στο εσωτερικό του σπιτιού ψάχνοντας σαν την τρελή το μπάνιο. Ο Στέλιος Βοναπάρτης, κεραυνοβολημένος, βγήκε από την πισίνα σαν χαμένος , πήγε στην ντουσιέρα και άφησε το νερό να πέφτει επάνω του με μια έκφραση ηλιθίου. Η θεά βγήκε σε λίγο από το σπίτι και έτρεξε στην εξώπορτα χωρίς να κοιτάξει ούτε στιγμή τον Στέλιο που ολόγυμνος έσπευδε να καθησυχάσει τα αναστατωμένα θηρία και να της ανοίξει την πόρτα με ένα εσωτερικό κουμπί. Η Σόνια εξαφανίστηκε κουτρουβαλώντας κυριολεκτικά στην κατηφόρα του Κρεμαστού Λαγού, αφήνοντας ξωπίσω το γυμνό άγαλμα του Στέλιου και την πολυτελή έπαυλη του αυτοκράτορα των ξηροκαρπίων. Με λένε Στέλιο. Κάθομαι στα πλακάκια της πισίνας και χαζεύω την καφέ κηλίδα που ξεθωριάζει λίγο αλλά παραμένει εκεί, μυρίζω τη μπόχα που είναι λιγότερο έντονη αλλά εξακολουθεί να υπάρχει και περιμένω σε πέντε λεπτά την επιστροφή του Παύλου. Το μυαλό μου είναι άδειο από δικαιολογίες, δε μπορώ να σχηματίσω καμιά ολοκληρωμένη σκέψη παρά μια φράση με δυο απλές προτάσεις και ένα σύνδεσμο: βλέπω σκατά και είμαι σκατά. Ο Γιώργος Σκιάνης είναι Φυσικός – Γεωφυσικός. Ζει στα Βριλήσσια. https://emoytoyidioy.blogspot.com/

ΣΧΕΤΙΚΑ: Ακροβάτες στο χαρτί
ΣΧΟΛΙΑ
  1. Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
    17 Σεπτεμβρίου 2022, 21:54

    Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο χρόνος διαλύεται μέσα στη στιγμή το ελάχιστο γίνεται ο μέγιστος τύραννος. Βασανίζει ανθισμένες πληγές γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις για κάτι άλλο, αυτό το άλλο είναι που ζούμε κάθε στιγμή νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο. Όμως το άλλο δεν υπάρχει. Είμαστε εμείς η Μοίρα μας που μας λοξοκοιτάζει. Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε. Δεν υπάρχει αίνιγμα δεν υπάρχει διαφυγή από τον πύρινο κύκλο του Ήλιου και του Θανάτου.

Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter