Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

«Όταν κοπάσει ο άνεμος» από το Cine Δράση

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 8:15μμ, ΤΥΠΕΤ

Η ταινία «Όταν Κοπάσει ο Άνεμος» της Nora Martirosyan κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής Αργυρός Αλέξανδρος το 2020, στη Θεσσαλονίκη σαν μια ανθρωπιστική, διακριτική, και δυνατή απεικόνιση της ελπίδας και της αποδοχής, σε μια καταπονημένη περιοχή του κόσμου. Με χαρακτήρες ειλικρινείς και προσιτούς, η σκηνοθέτης συνυφαίνει με ποιητικό ύφος, το τοπίο, την πλοκή, τη συγκρουσιακή ιστορία της περιοχής και τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων της. Υπογραμμίζει την ανθρώπινη πλευρά της με τελικό αποτέλεσμα μια πανέμορφη ταινία, δομημένη με αυτοσυγκράτηση, πειθαρχία και εξαιρετική κινηματογραφική προσέγγιση. Μια ανατριχιαστικά επίκαιρη ιστορία απόλυτου αποπροσανατολισμού και υπόγειου χάους, η οποία καθρεφτίζει το αχανές κενό ανάμεσα σε δύο αγεφύρωτους κόσμους. Μια ακόμα ευκαιρία να σκεφτούμε για τα «σύνορα» και τον παραλογισμό που περικλείνουν. Ο Αλέν, ένας Γάλλος τεχνοκράτης, αναλαμβάνει να εκτιμήσει κατά πόσο είναι εφικτή η επαναλειτουργία του αεροδρομίου του Στεπανακέρτ πρωτεύουσας της αυτοανακυρηχθείσας δημοκρατίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ, μιας χώρας ανάμεσα στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, αλλά διαφιλονικούμενης περιοχής χωρίς επίσημη διεθνή αναγνώριση. Από την Αρμενία, μόνο ένας δρόμος οδηγεί στο Στεπανακέρτ. Οκτώ ώρες ορεινής διαδρομής, μια σκοτεινή κορδέλα από κορυφογραμμές βουνών. Μέσα από αυτόν μπαίνουμε, νύχτα, στην ταινία. Οι προβολείς του ταξί που μεταφέρει τον Αλέν στο πόστο του, φωτίζουν τον τόπο για τον οποίο εκείνος δεν ξέρει τίποτα. Το μικρό κτίριο που εγκαινιάστηκε από τους Ρώσους το 1974, με δύο τσιμεντένια φτερά ενσωματωμένα στην πρόσοψη του, μοιάζει πανέμορφο, αλλά δεν βλέπει αεροπλάνα να απογειώνονται ή να προσγειώνονται καθώς η χώρα δεν διαθέτει τις απαραίτητες άδειες. Και όμως, κάθε μέρα, όλοι είναι στο πόστο τους. Οι σηματωροί, το προσωπικό του πύργου ελέγχου, ο διευθυντής, οι μηχανικοί, οι καθαρίστριες. Όλοι περιμένουν την ημέρα που οι επιβάτες επιτέλους θα μπορούν να επιβιβαστούν και να αποβιβαστούν, καθώς η κανονική επαναλειτουργία του αεροδρομίου είναι και το πολυπόθητο ζητούμενο αφού θα επέτρεπε στη χώρα να ανακτήσει την ταυτότητά της, την αξιοπρέπειά της και την επανέναρξη των οικονομικών ανταλλαγών που είναι απαραίτητες για την επιβίωσή της. Ο ελεγκτής Αλέν, πολύ επαγγελματίας, με τεχνοκρατική ψυχρότητα, μιλάει ελάχιστα, τα μαύρα μάτια του διαπερνούν τον ορίζοντα για να αξιολογήσουν την πρόσβαση στους διαδρόμους, να εντοπίσουν σφάλματα, τις αλλαγές του ανέμου, οτιδήποτε μπορεί να δυσχεράνει τις πτήσεις, ακόμα περισσότερο από τη γραμμή πυρός η οποία εδώ και λίγο διάστημα δεν είναι ενεργή. Ωστόσο δεν μπορεί να παραμείνει ασυγκίνητος σε αυτή τη μικρή περίκλειστη χώρα, τους ανθρώπους της, την ανακατασκευασμένη μετά τις καταστροφές πρωτεύουσα που θέλει να ξαναζήσει, τις ξηρές πεδιάδες που περιμένουν το σιτάρι να ξαναφυτρώσει. Οι εικόνες γύρω του, τα συναισθήματα των ανθρώπων που δεν παύουν να επιθυμούν τη διεθνή νομιμοποίηση της πατρίδας τους καταρρίπτουν γρήγορα όλες του τις προκαταλήψεις. Η ταινία είναι το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Νόρα Μαρτιροσιάν από την Αρμενία, αποφοίτου της Ακαδημίας Τέχνης του Ερεβάν και της Κρατικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Άμστερνταμ. Η κάμερα της συνοδεύει τον σύμβουλο αξιολόγησης με σεμνότητα και οικονομία κίνησης, παρόμοια με τη φύση της ίδιας της χώρας. Η μουσική είναι σπάνια, περνάει μέσα από τα άνυδρα βουνά και τα κρύα δάση. Όλη η σκηνοθετική της τεχνική της υποστηρίζει ότι σε αυτό το παράξενο και διχασμένο σύμπαν ενός αεροδρομίου χωρίς αεροπλάνα και ενός κράτους δίχως διεθνή νομιμοποίηση, όλοι οι επίσημοι κανόνες αποδεικνύονται εντελώς ανεπαρκείς για να αντιμετωπίσουν μια πραγματικότητα εξ ορισμού παράλογη. Οι υπάλληλοι του αεροδρομίου, οι κάτοικοι της χώρας δεν ζουν. Τρέφουν ψευδαισθήσεις, εφευρίσκουν από αυτές ελπίδες επικείμενης αναγέννησης. Αν και θα μπορούσε να θεωρηθεί αδυναμία το γεγονός ότι η Martirosyan επιλέγει να κρατήσει εκτός κάδρου τον πόλεμο και τα πανταχού παρόντα όπλα, περιορίζοντας έτσι την ένταση των συναισθημάτων, από την άλλη πρέπει να ομολογήσουμε ότι βγαίνει νικήτρια και η ταινία της αναδεικνύεται φορέας ελπίδας όσο και πίστης. Δυστυχώς η ταινία κυκλοφόρησε λίγο πριν από την επανέναρξη των εχθροπραξιών και την εισβολή του στρατού του Αζερμπαϊτζάν με τη βοήθεια της Τουρκίας πριν από μια εκεχειρία, που υπογράφηκε στις 10 Νοεμβρίου 2020, καταγράφοντας την απώλεια των τριών τετάρτων των εδαφών της αυτοανακυρηχθείσας δημοκρατίας. Η ταινία δεν έχει προβληθεί στους ελληνικούς κινηματογράφους. Στο Cine Δράση παραχωρήθηκε από Γαλλικό Ινστιτούτο και της πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα. Γαλλία, Αρμενία, Βέλγιο, Κοινωνική, 2020. Διάρκεια: 100’. Σκηνοθεσία: Nora Martirosyan. Σενάριο: Nora Martirosyan, Emmanuelle Pagano, Olivier Torres, Guillaume André. Πρωταγωνιστούν: Gregoire Colin, Haik Bakhryian, Armam Navasardyan, David Hakobyan. Οι χειμερινές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται στο Πάρκο «Μίκης Θεοδωράκης», (ΤΥΠΕΤ), Υμηττού 57, Βριλήσσια, από την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου και κάθε Πέμπτη στις 8.15 το βράδυ. Η είσοδος των θεατών γίνεται με τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine-Δράση

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Copyright ©2006- All rights reserved | This template is made with by Colorlib. | Ανάπτυξη-Προγραμματισμός: Δράση για μια Άλλη Πόλη