Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

«Πέντε Σπασμένες Κάμερες» από το Cine - Δράση

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2022, 8:15΄μμ, ΤΥΠΕΤ

Tο Cine – Δράση συνεχίζει το αφιέρωμα του σε σπουδαίες ταινίες που γυρίστηκαν σε μικρές χώρες, προβάλλοντας την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου στις 8:15΄μμ, στο ΤΥΠΕΤ, τις «5 Σπασμένες Κάμερες». Το φιλμ το οποίο σκηνοθέτησαν από κοινού ο Παλαιστίνιος Εμάντ Μπουρνάτ και ο Ισραηλινός Γκάι Νταβίντι κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Σάντανς, προβλήθηκε στο τμήμα «Καταγραφή της Μνήμης» του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και ήταν η πρώτη υποψηφιότητα της Παλαιστίνης για το Όσκαρ Ξενόγλωσσου Ντοκιμαντέρ. Το φιλμ καταπιάνεται με ένα θέμα που όλοι το θεωρούμε οικείο αλλά το χειρίζεται από μια εντελώς διαφορετική οπτική αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά στα μάτια του θεατή στις πραγματικές του διαστάσεις και την αλήθεια που κρύβεται σε κάθε λεπτομέρεια. Και το πετυχαίνει αυτό μεταφέροντας τη διαμάχη των δύο χωρών στην αυλή ενός ανθρώπου, του Εμάντ. Τα πλάνα της κάθε μιας από τις 5 του κάμερες μαζί με τη δική του αφήγηση, απλή, προσωπική, άμεση και αβέβαιη, σαν τη ζωή του, καταγράφουν τα γεγονότα από το 2005 μέχρι σήμερα. Βαδίζοντας από το γενικό στο ειδικό, κρατώντας, μέσα στις σπασμένες του κάμερες, την απλή, στοιχειώδη αλήθεια για την αξία της ζωής, το φιλμ, αντιμετωπίζει ένα διαρκές ιστορικό πρόβλημα με την καθαρότητα ενός ανθρώπου βαθιά δεμένου με τη γη του, σπαρακτικά, αλλά όχι μελοδραματικά. Ο αγρότης Εμάντ Μπουρνάτ ζει στο παλαιστινιακό έδαφος στο χωριό Μπιλίν, δυτικά της Ραμάλας ακριβώς δίπλα στο όριο της Δυτικής Όχθης. Από το χωριό του περνάει το τείχος Ισραήλ-Γάζας, που διαχωρίζει τους προωθούμενους ισραηλινούς οικισμούς από τους Παλαιστίνιους. Όπως και οι πρόγονοι του, όπως όλοι οι συγχωριανοί του, το ίδιο κι αυτός ζει από την καλλιέργεια της ελιάς και η μόνη σταθερά γύρω του είναι η γη. Αυτή έρχονται να «εποικήσουν» Ισραηλινοί, χτίζοντας πολυκατοικίες ολοένα και πιο κοντά στα όρια των χωραφιών του Μπιλίν. Έχει 5 αγόρια, το καθένα από τα οποία γεννήθηκε σε μια στιγμή που αναδιαμορφώνεται, πάντα προς το χειρότερο, το παλαιστινιακό ζήτημα. Την ίδια ώρα που Ισραηλινές μπουλντόζες ξεριζώνουν τις ελιές για να χτίσουν το τείχος, το 2005, γεννιέται ο τέταρτος γιος του Εμάντ, ο Τζιμπρίλ. Για αυτό το μωρό αγοράζει την πρώτη του κάμερα. Με αυτή καταγράφει τα πάντα. Το πλάνα εναλλάσσονται ανάμεσα στο αγοράκι που μεγαλώνει, στις ειρηνικές πράξεις διαμαρτυρίας και στη σταθερή πρόοδο των έργων οικοδόμησης του τείχους. Άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, μαζί και Ισραηλινοί, προσφέρουν τη βοήθειά τους καθώς το κύμα αντίστασης μεγαλώνει, αλλά όταν η κατάσταση εντείνεται, θα γίνουν συλλήψεις και κάποιοι χωρικοί θα σκοτωθούν. Ο Εμάντ εξακολουθεί να καταγράφει τα γεγονότα. Παρά τις ικεσίες της γυναίκας του που φοβάται για αντίποινα, τραβά την οικογένειά του, τα κτήματά του που ολοένα υποχωρούν και περιορίζονται από νέες πολυκατοικίες εποίκων και από το τείχος, τις αντιδράσεις του χωριού που σταδιακά αποκτούν συμβολικό χαρακτήρα και αγκαλιάζονται από τη διεθνή κοινότητα και, φυσικά, τον μικρό Τζιμπρίλ που ωριμάζει πρόωρα. «Νιώθω σαν να με προστατεύει η κάμερα» λέει, «αλλά αυτό είναι μια ψευδαίσθηση». Ο Τζιμπρίλ, ήδη από τα 3 του χρόνια, συντροφεύει τον πατέρα του και τους φίλους του και καταλαβαίνει, σχεδόν ενστικτωδώς, τι σημαίνει υπεράσπιση των πιστεύω σου, αντίσταση, αυτοθυσία. Οι πρώτες του λέξεις είναι «τείχος», «σφαίρα», «στρατός». Σύμφωνα με τον Εμάντ όλοι χάνουμε την παιδικότητά μας κάποια στιγμή και, παρότι είναι μια γνωστή αλήθεια, η ένταση του να το βλέπεις να συμβαίνει στον μικρό Τζιμπρίλ είναι απρόσμενη. Η πρώτη κάμερα καταστρέφεται σε κάποια διαμαρτυρία από μια χειροβομβίδα. Ο Εμάντ θα την αντικαταστήσει, το ίδιο και τις επόμενες τέσσερις, που πέφτουν θύματα της πολιτικής αντίστασης. Η ταινία αποτελεί μια βαθιά προσωπική αφήγηση της ζωής στην Παλαιστίνη και επίσης στέλνει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Μήνυμα ελπίδας, που ενισχύεται από τη συνεργασία των δύο σκηνοθετών. Αξίζει τα πολλά βραβεία της. Ο ερασιτεχνισμός των γυρισμάτων φέρει τη δική του αίσθηση επείγοντος. Οι εικόνες – ο παχύς λευκός καπνός των χειροβομβίδων αερίου που χαράσσονται στον ουρανό, οι αρχαίες ελιές που ξεριζώνονται από εκσκαφείς, οι τσιμεντόλιθοι ενός νέου ισραηλινού οικισμού στους λόφους προκαλούν αγανάκτηση. Και για το τέλος μια μικρή αλλά κρίσιμη νίκη. Το τείχος μετατοπίζεται περίπου εκατό μέτρα προς τα πίσω, αποκαθιστώντας ένα μέρος, όχι όλη τη γη των χωρικών. Νέες ελιές φυτεύονται στο ρημαγμένο έδαφος και ο Εμάντ με τους δύο μικρότερους γιους του, γλεντάνε στην παραλία, αυτή τη μικρή νίκη. Παλαιστίνη, Ισραήλ, Γαλλία, Ντοκιμαντέρ, 2011. Διάρκεια: 90’. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Emad Burnat, Guy Davidi. Διεύθυνση φωτογραφίας: Emad Burnat. Μοντάζ: Veronique Lagoarde-Segot, Guy Davidi. Μουσική: Le TrioJoubran. Εδώ το trailer της ταινίας Οι χειμερινές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται στο Πάρκο «Μίκης Θεοδωράκης», (ΤΥΠΕΤ), Υμηττού 57, Βριλήσσια, από την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου και κάθε Πέμπτη στις 8.15 το βράδυ. Η είσοδος των θεατών γίνεται με τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine-Δράση

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Copyright ©2006- All rights reserved | This template is made with by Colorlib. | Ανάπτυξη-Προγραμματισμός: Δράση για μια Άλλη Πόλη