Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

«Ο Ιταλός» από το Cine Δράση

Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2022, 8:15΄μμ, στο ΤΥΠΕΤ

Το Cine Δράση συνεχίζει με τον «Ιταλό» του Andrei Kravchuk την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου στις 8:15΄μμ, στο ΤΥΠΕΤ, τις προβολές ταινιών που στην Ελλάδα έχουν παρουσιαστεί μόνο σε μεγάλα φεστιβάλ. Με αφορμή την ιστορία του Βάνια, ενός 6χρονου παιδιού που δραπετεύει από το ορφανοτροφείο για να αναζητήσει τη μητέρα του, ο σκηνοθέτης κάνει ένα τρυφερό παραμύθι και μαζί ένα σχόλιο για τη σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης μετασοσιαλιστικής Ρωσία, για τους μηχανισμούς που κυβερνούν τον κόσμο των ενηλίκων, την εκμετάλλευση των ορφανών παιδιών, τη γενική αδιαφορία, διαφθορά και απληστία της αστυνομίας και των γραφειοκρατών που έχουν στην ευθύνη τους αδύναμα παιδιά, αλλά αντί να τα φροντίζουν τα χρησιμοποιούν αποκομίζοντας προσωπικά χρηματικά και άλλα οφέλη από τις υιοθεσίες εκτός χώρας και το εμπόριο οργάνων. Βραβείο Καλύτερης Νεανικής Ταινίας στο Βερολίνο, πρόταση της Ρωσίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στην Ολυμπία στο International Film Festival for Children and Young People και πολλές ακόμα διακρίσεις σε διεθνείς διοργανώσεις. Βρισκόμαστε στη σύγχρονη μεταβατική –πριν τον πόλεμο με την Ουκρανία- Ρωσία του 2002. Η ιστορία είναι η Οδύσσεια του Βάνια, ενός 6χρονου αγοριού, τρόφιμου ορφανοτροφείου σε ένα μικρό χωριό, όπου τα παιδιά «κρατούνται» για να «διατεθούν» με το αζημίωτο είτε προς υιοθεσία είτε για τα όργανά τους. Το καθεστώς διαβίωσης θυμίζει τον κόσμο που περιγράφει ο Ντίκενς στον «Όλιβερ Τουίστ», κόσμο όπου η ελπίδα πεθαίνει αργά αλλά σταθερά, εξαφανίζεται λίγο λίγο από γενέθλια σε γενέθλια. Υπερβολικά πολλά παιδιά είναι στρυμωγμένα σε ελάχιστο χώρο ενώ η δραματική υποχρηματοδότηση αφενός αποδεικνύει την κρατική αδιαφορία, αφετέρου επιτείνει την ασυδοσία των υπευθύνων και έχει βάναυσες συνέπειες για τα παιδιά. Κουμάντο κάνει μια αδίστακτη πονηρή διευθύντρια, που τα παιδιά αποκαλούν Μαντάμ και οι βοηθοί της. Οι φήμες που τους συνοδεύουν δεν εξασφαλίζουν για αυτά ασφάλεια, προστασία, τρυφερότητα. Μόνο να τα τρομοκρατήσουν μπορούν. Ο 6χρονος Βάνια πρόκειται να υιοθετηθεί σύντομα από μια οικογένεια στην Ιταλία και να αρχίσει εκεί μια νέα ζωή. Αν και θεωρείται τυχερός από τα υπόλοιπα παιδιά, ο ίδιος αισθάνεται ανασφάλεια και φόβο για αυτήν την μεγάλη αλλαγή, φόβο ο οποίος μετατρέπεται σε μεγάλη επιθυμία να γνωρίσει την πραγματική του μητέρα. Έτσι δραπετεύει και ξεκινάει ένα ταξίδι στην πόλη όπου αυτή κατοικεί. Το μακρύ, ηρωικό και άγριο ταξίδι του έχει στοιχεία παιδικού παραμυθιού καθώς στο κατόπι του βρίσκονται οι απεσταλμένοι του ιδρύματος, σαν άλλοι δράκοι και μάγισσες. Ο σκηνοθέτης Andrei Kravchuk, στην πρώτη του αυτή ταινία, βασίζεται σε σενάριο του Andrei Romanov. Περιγράφει με λεπτομέρεια και αντικειμενικότητα, αποφεύγοντας τους μελοδραματισμούς, τον κόσμο στον οποίο κινούνται τα παιδιά. Κρατάει τη σκληρότητα της ζωής τους στο ορφανοτροφείο σε δεύτερο πλάνο, καθώς την επισκιάζουν η αλληλεγγύη και η αλληλοϋποστήριξή των παιδιών που μαλακώνουν και το ίδιο το ψυχρό τοπίο. Σε αντίθεση με τον σύγχρονες συνθήκες που επικρατούν στη χώρα αυτή και οι οποίες ενσαρκώνονται από την υπεύθυνή του χώρου και την ομάδα της, οι τρόφιμοι έχουν φτιάξει μια άτυπη κολεκτίβα όπου λεφτά και υλικά αγαθά μοιράζονται δίκαια σε όλους, κάτι που κάνουν με όλη την πονηριά και την εφευρετικότητα της ηλικίας τους, παραπέμποντας σε μια άλλη, δίκαιη κοινωνία. Μια από τις καλύτερες σκηνές του φιλμ είναι εκείνη όπου ο Βάνια ψάχνει σε μια άγνωστο πόλη το δρόμο όπου ζει η μητέρα του. Κανείς δε παίρνει σοβαρά τις ερωτήσεις του αγοριού που θέλει να μάθει που βρίσκεται ο πολυπόθητος δρόμος. Και ενώ υπάρχει μια τρομερή ωριμότητα αποτυπωμένη στο ύφος του, η απόρριψή του από τους ενήλικες δηλώνει με σαφή τρόπο ότι βρίσκεται σε αυτή την ηλικία που δεν υπολογίζεται ως ισότιμο άτομο. Είναι ακόμα παιδί και αφήνεται ανήμπορο και αβοήθητο. Αλλά η απλή, απέριττη σκηνή του φινάλε όπου το παιδικό πρόσωπο φωτίζεται από ελπίδα δείχνει βγαλμένη από ταινία του Ρομπέρτο Ροσελίνι και είναι από τις πιο όμορφες και συγκινητικές που είδαμε σε ταινία τα τελευταία χρόνια. Ο σκηνοθέτης καθοδηγεί υποδειγματικά τους ηθοποιούς του, αποσπώντας εξαίρετες ερμηνείες από όλους και ιδιαίτερα από τον μικρό Kolya Spiridonov και την Maria Kuznetsova στο ρόλο της Μαντάμ. Υπάρχει κάτι ελαφρώς μαγικό στον θολό φωτισμό και τη φωτογραφία του Aleksandr Burov, που επιτείνει την αίσθηση του θεατή ότι βρίσκεται σε μια παραμυθένια χώρα, που υπάρχει μόνο στη φαντασία του. Ρωσία, Κοινωνική, 2006. Διάρκεια: 90’. Σενάριο: Andrei Romanov. Σκηνοθεσία: Andrei Kravchuk Αντρέι Κράβτσουκ. Πρωταγωνιστούν: Kolya Spiridonov, Denis Moiseenko, Sasha Syrotkin, Olga Shuvalova, Dima Zemlyanko, Maria Kuznetsova, Yuri Itskov. Εδώ: το trailer της ταινίας. Οι χειμερινές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται στο Πάρκο «Μίκης Θεοδωράκης», (ΤΥΠΕΤ), Υμηττού 57, Βριλήσσια, από την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου και κάθε Πέμπτη στις 8.15 το βράδυ. Η είσοδος των θεατών γίνεται με τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine-Δράση

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Copyright ©2006- All rights reserved | This template is made with by Colorlib. | Ανάπτυξη-Προγραμματισμός: Δράση για μια Άλλη Πόλη