του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Ασφαλώς και όχι. Δεν ξέρω τι μου λέτε. Εγώ τον θυμάμαι πως ζούσε πάντα του επικίνδυνα. Στα χρόνια τα χρυσά, ακροβατώντας σε τροχούς. Αργότερα, πυροδοτώντας στίχους. Μα, πως να σας πω• ουδέποτε ανησύχησα για την σχέση μας. Ναι, τον θυμάμαι. Τα πάντα του επικίνδυνα. Κι ίσως αυτό, να μας ένωσε βαθιά, με πάθος. ΠΊΝΑΚΑΣ: Fernand Tuissaint (1873-1955), Μακρινές σκέψεις. ΧΡΉΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΎΣΙΟΣ