του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Πολλά του συγχώρεσε το παλάτι, πολλά - ο διάολος ήξερε πόσα, τέτοια αγάπη του 'χαν. Όχι, όμως, και την αμάζευτη γλώσσα του, που ξερνοβολούσε δώθε κείθε αμάσητα, τα μύρια όσα σώψυχα της αυλής και της κεφαλής της. Έτσι τον περιέλαβαν και τον εκάθησαν μπροστά στον πασά. - Τι 'ναι τούτα που ακούω ωρέ; Για δε κλείνεις το βρομόστομά σου; Μπας και θες να σου πάρω το κεφάλι να το κλείσεις για πάντα; Μίλησε βαριεστημένα ο πασάς. Αυτός, είχε καρφωμένα τα μάτια του στο πάτωμα και βαριανάσαινε άλαλος. - Μίλα! Τώρα την κατάπιες τη βρομόγλωσσά σου, τώρα που θα στη ξεριζώσω να την ερίξω στα σκυλιά; Μίλα, Σκύλε! Μα κείνος, μήτε που σάλευε τη γλώσσα του, μήτε που κινούσε τα μάτια του, που τρύπαγαν το πάτωμα ν' ανοίξουν λάκκο να χαθεί. - Πάρτε τον από μπρος μου, Εμπρός! Πάρτε του το κεφάλι! Πρόσταξε ο Άρχοντας. Τον άρπαξαν, σέρνοντάς τον με κλοτσιές και βλαστήμιες στον αυλόγυρο πίσω απ' το παλάτι, και τόνε πάτησαν χάμω, κατάμουτρα στο χώμα, σα σφαχτάρι. Λίγο προτού νιώσει τη σπάθα στο λαιμό του, μουρμούρισε σφίγγοντας τα μάτια. "Ποια γλώσσα πασά μου, ποια γλώσσα και ποια γραφή, μπορεί να ιστορήσει πάθη και παθήματα αν λείψει το Αίμα." ΠΊΝΑΚΑΣ: Θεόδωρος Ράλλης (1852-1909), η προσφορά της λαμπάδας. ΧΡΉΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΎΣΙΟΣ