Σχόλια
Τοπίο σε διχασμό (μέρος 2ο)
2/12/2023

Αγαπητά ξαδέλφια. Εάν, με θέλημα θεού, δεν έπεφτε εξ ουρανού ο εκ Ρωσίας ορμώμενος πόντιος Ιβάν ο τρομερός, να διαλύσει την ερυθρή «παράγκα», τώρα ο «δαφνοστεφανωμένος» έφηβος, εκ προοιμίου «διορισμέ

Δημήτρης Καλαμπούκας
Πάλι τα τανκς, πάλι η Ελευθερία ζητούμενο
17/11/2023

Ήμασταν 20 χρονών και γίναμε 70! ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!! ''Κρατάω το στόμα μου κλειστό, τα χείλη μου ματώσανε κι αυτοί που μας προδώσανε ανέραστοι να μείνουν. Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να το

Τάκης Μάτσας ''50 χρόνια μετά την εξέγερση''
Ο κοινοβουλευτισμός και ο κομματισμός στην αποικία
11/11/2023

Αφοριστικό άρθρο." Η αριστερά συγκυριακά αυξομειώνει τα ποσοστά της, κάνει και άλματα που μένουν αιωρούμενα.Καταγγελιομανής, απόλυτα προβλέψιμη, ευνοεί το σύστημα εξουσίας που με δεξιοαριστεροκεντρώες

Τασία Μάρη
Ως ελάχιστο αίτημα για δικαιοσύνη και ελευθερία
7/11/2023

Η γεναιότητα σκόνταψε στη δουλικότητα

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο κοινοβουλευτισμός και ο κομματισμός στην αποικία
5/11/2023

Δεν έχω διαβάσει ή δεν θυμάμαι τα 1ο και 2ο μέρη, συμφωνώ με το 3ο, το κοινοποίησα, θα περιμένω το 4ο με αστείρευτη ελπίδα, για ένα φως στην άκρη του τούνελ...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

Τα Πεύκα μας

του Μπάμπη Δαμουλιάνου - Ευαγγελάτου

Σ’ αυτή τη γη που σήμερα πατούμε προηγήθηκαν. Σε αναζήτηση νέας πατρίδας απ’ άλλους τόπους ήρθαμε κι’ αρχίσαμε να τα διώχνουμε, να στήσουμε νοικοκυριά. Σπίτια, κήπους, αμπέλια και δέντρα καρποφόρα κι’ οπωροφόρα που μας βόλευαν και μας βολεύουν. Κάποια γλύτωσαν, μεγάλωσαν μαζί μας, τους επιτρέψαμε μάλιστα να κάνουν και παιδιά. Αρκετά από τα παιδιά τους υιοθετήσαμε, τους ρίχναμε νεράκι, όμορφα τα κουρεύαμε. Και απ’ αυτά παίρναμε εκείνα που θέλαμε είτε κοντά μας ήτανε είτε μακριά. Τις κουκουνάρες για προσάναμμα, το ξύλο τους για ζέσταμα, στέγες, πατώματα και έπιπλα. Το μελίτωμα τους οι μέλισσες μας για το ήπιο και εύπεπτο μέλι τους, το ρετσίνι τους για την ρετσίνα. Το θρόισμα τους στο ελαφρό μελτέμι, πρώτο βιολί στων άλλων δέντρων τα θροΐσματα. Στην αρχή εννοώ, όταν απουσίαζε η βοή της σύγχρονης πόλης που τα πνίγει. Μόνο τις έμφυτες συνήθειες τους δεν μπορέσαμε και δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Αυτές σταθερά, διαχρονικά, αποδεικτικά, επώδυνα, πείθουν τελικά και τον πλέον δύσπιστο, ότι η συμβίωση μαζί τους στον αστικό ιστό μιας πόλης είναι πολλαπλά επικίνδυνη και απαγορευτική. Αδικαιολόγητη! Η επιπολής ριζοβολία που τα βοηθάει να εκμεταλλεύονται το λιγοστό χώμα που απομένει στους φαλακρούς μας λόφους και τους πρασινίζει, γίνεται ασταθής βάση στην αύξηση του βάρους τους όταν φορτώνονται χιόνι και ο άνεμος τα ανατρέπει με τις γνωστές σε όλους μας ζημιές. Η ίδια ασταθής ριζοβολία ανατινάζει πεζοδρόμια, γκρεμίζει μάντρες και οικοδομές. Προσωπική η πείρα και το “ευχαριστώ” τους για το συχνό πότισμα σαν ήτανε παιδάκια! Προβληματική και εκνευριστική η συνύπαρξη τους σε πάρκα με το φυτεμένο γρασίδι κατά την κουρά του. Μετά έρχεται το εύφλεκτο της φύσης τους με την μεταξύ τους γειτνίαση και τις εκσφεδονιζόμενες κατά τις πυρκαγιές καιόμενες κουκουνάρες τους. Αμέτρητες και επαναλαμβανόμενες κάθε χρόνο οι ζημιές και τα θύματα. Συνάνθρωποι μας και κόποι μιας ζωής λαμπαδιάζουν και γίνονται στάχτη! Το ευεργετικό τους πλεονέκτημα στην αυστηρά περιορισμένη και μονήρη παρουσία τους σε μεγάλα οικόπεδα και αγροικίες, σε ασφαλή απόσταση απ’ αυτές, για την προστασία με τον παχύ τους ίσκιο από το λιοπύρι, το μεσημεριανό φαγητό, το κούρεμα αιγοπροβάτων, τον ρεμβασμό σε μια αιώρα με το θρόισμα τους ή καταμεσίς ενός άδεντρου κάμπου και ερημιάς στην κάψα του Καλοκαιριού για ξαπόσταμα, δεν πρέπει να μας μπερδεύει! Σ’ αυτήν την τελευταία περίπτωση αναφέρεται το ποίημα τού Ζαχαρία Παπαντωνίου "Το Πεύκο". (Γιάννη γιατί έκοψες το πεύκο// γιατί, γιατί...). Τόσο μεμονωμένα όσο και σε αλέες στολίζουν την πόλη μας πλεγμένα πολλές φορές με άλλα δέντρα αλλά και μεταξύ τους σε ζηλευτές πράσινες στοές, για τερπνούς περιπάτους και φωτογράφιση. Ξέρω, καταλαβαίνω, έχω πλήρη επίγνωση, ότι με τις πικρές αλήθειες που γράφω, σε πολλούς και σε πολλές μαυρίζω την καρδιά με την θολή, την γενική και δυστυχώς αόριστα μεγάλη αγάπη που έχουν για το πράσινο. Αφού τους βεβαιώσω ότι με όσα είδα και διαπίστωσα μαύρισε πρώτα η δική μου η καρδιά, τους υπόσχομαι ότι στο αμέσως επόμενο σημείωμα μου που ελπίζω να ακολουθήσει σύντομα, θα παρακάμψω προσωρινά την σειρά ενάντια και στην υπόλοιπη φύτευση στα πεζοδρόμια που τα σκλαβώνει, τα καταργεί και θα προτείνω λύση του προβλήματος πέρα για πέρα εφικτή κατά την γνώμη μου, για να αντικαταστήσει το πράσινο που υπάρχει με επάρκεια. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

ΣΧΕΤΙΚΑ: Άρθρα
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Έρχονται όλα κάποτε μαζεμένα. Πού να πας τότε; Πού να κρυφτείς; Τι την έκανες την ανεπανάληπτη ζωή σου;

Τάσος Λειβαδίτης - Καντάτα , Κέδρος 1960
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter