Τρίτη 24 Μαρτίου, 8:00μμ, ζωντανά & διαδικτυακά

Στην 21η Συνάντηση του Σεμιναρίου «Σινεμά & Ψυχολογία» (Τρίτη 24/3/2026, 8:00μμ) βλέπουμε το πολιτικό-οικογενειακό θρίλερ «Ο Σπόρος της Ιερής Συκιάς» (The Seed of the Sacred Fig) του Mohammad Rasoulof (2024). Μια ταινία που λειτουργεί αφενός ως προειδοποίηση προς οποιοδήποτε προσκολλημένο στην εξουσία καθεστώς, εν προκειμένω το ιρανικό, ότι δεν μπορεί να μακροημερεύει σε βάρος της ελευθερίας και της δημοκρατίας και αφετέρου ως υπενθύμιση ότι οι πατριαρχικές αντιλήψεις δεν εξασφάλισαν ποτέ ευτυχία ούτε σε γυναίκες, ούτε σε άντρες. Ο πολιτικός αυταρχισμός οδηγεί τους ανθρώπους στην παράνοια, φέρνει διχασμό, βία, χάος στους δρόμους και στην οικογένεια, ενώ η βαθιά ριζωμένη πατριαρχία με το μισογυνισμό της πνίγει κάθε γυναικεία φωνή ακόμα και αυτή αγαπημένων γυναικών. «Ο Σπόρος της Ιερής Συκιάς» Σενάριο-Σκηνοθεσία: Mohammad Rasoulof. Πρωταγωνιστούν: Misagh Zare, Soheila Golestani, Mahsa Rostami (Rezvan), Setareh Maleki (Sana), Niousha Akhshi (Sadaf), Reza Akhlaghi (Ghaderi). Αν, οι συχνά ελλειπτικές, ταινίες του Jafar Panahi είναι εκείνες που αποκάλυψαν τις συνθήκες της θεοκρατικής εξουσίας που δυναστεύει το Ιράν, η τελευταία ταινία του Mohammad Rasoulof αναδεικνύει ένα εξίσου έντονο δράμα, αυτό της συνενοχής και του διχασμού εντός της ιρανικής κοινωνίας. Η ιστορία του φιλμ, που έκανε δραματική πρεμιέρα στις Κάννες καθώς ο σκηνοθέτης είχε μόλις δραπετεύσει από τη χώρα του, φέρνει αντιμέτωπους έναν ανακριτή δικαστή και τη σύζυγό του με τις δύο κόρες τους, οι οποίες τρομοκρατημένες από τις βάναυσες ενέργειες καταστολής των διαδηλωτών προσχωρούν στο στρατόπεδο των αντικαθεστωτικών. Οι γονείς και οι δύο έφηβες κόρες μένουν στο ίδιο οικογενειακό διαμέρισμα στην Τεχεράνη, αλλά ουσιαστικά κατοικούν σε διαφορετικούς κόσμους. Ο αξιοσέβαστος πατέρας Ιμάν (Misagh Zare) ανεβαίνει στην ιεραρχία του δικαστικού σώματος, κάνοντας ολοένα και πιο «βρώμικη» δουλειά. Επιβεβαιώνει στην ουσία στημένες κατηγορίες σε βάρος αντιπάλων του καθεστώτος χωρίς επαρκείς αποδείξεις. Η σύζυγός του, Ναζμέ (Soheila Golestani), τον λατρεύει, τον περιποιείται με κάθε δυνατό τρόπο και μαζί απολαμβάνουν την προοπτική ενός μεγαλύτερου διαμερίσματος και άλλων προνομίων που φτάνουν στην οικογένεια ως ανταμοιβή για την πίστη και αφοσίωση του Ιμάν στην εξουσία. Ταυτόχρονα οι δυο κόρες η φοιτήτρια Ρεζβάν (Mahsa Rostami) και η μικρότερη Σάνα (Setareh Maleki), παραμένουν προσκολλημένες στα οδυνηρά βίντεο που προβάλλονται επανειλημμένα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αναφέρονται στις κυβερνητικές επιθέσεις σε διαδηλωτές. Οι κατηγορίες αλληλο-εκτοξεύονται μεταξύ των κοριτσιών και της προστατευτικής μητέρας τους, η οποία θα προτιμούσε τα παιδιά της να μην είχαν ποτέ αναμειχθεί στα κοινά. Η οικογένειά τους εξακολουθεί να είναι μια στοργική οικογένεια, αλλά το κάθε τι προετοιμάζει τα μέλη της για μια σύγκρουση γενεών. Η αυξανόμενη ασυμφωνία μεταξύ των δημοκρατικών απόψεων των κοριτσιών και του συντηρητισμού των γονέων παίρνει διαστάσεις αρχαίου ελληνικού δράματος όταν η φίλη της Ρεζβάν, Σαντάφ (Niousha Akhshi), τραυματίζεται από σφαίρα στις διαδηλώσεις και τα κορίτσια την μεταφέρουν κρυφά στο διαμέρισμα τους για περίθαλψη. Απογειώνεται δε όταν ο πατέρας ανακαλύπτει ότι έχει κλαπεί το υπηρεσιακό του όπλο. Ο φόβος των συνεπειών από το γεγονός κυριαρχεί και υποσκελίζει οποιοδήποτε άλλο του συναίσθημα. Σε μια δυνατή στιγμή στο τραπέζι η Ρεζβάν αντιμετωπίζει τολμηρά τον πατέρα της επισημαίνοντας του ότι οι διαδηλωτές είναι «φυσιολογικοί άνθρωποι που θέλουν φυσιολογική ζωή και ελευθερία» και όχι «συνωμότες ή πράκτορες ασαφώς καθορισμένων εχθρών». Η στάση της είναι καθοριστική για να αντιληφθεί εκείνος ότι έχει χάσει οριστικά το παιχνίδι με τα παιδιά του και να επιλέξει σκληρότερη τακτική απέναντι τους. Ακολουθούν μερικές απροσδόκητες σκηνές όπου ο Ιμάν οδηγεί νύχτα την οικογένεια του στο πατρικό του πιστεύοντας ότι εκεί θα «ξαναγίνουν οικογένεια». Μπορεί όμως να αποκαταστήσει τις σχέσεις αγάπης και αλληλοσεβασμού κρατώντας όπλο, κίνηση του υποδηλώνει σαφώς τα προνόμια εξουσίας που απολαμβάνει, όταν χρειάζεται, ως πατέρας και κρατικός παράγοντας; Σε όλη τη διάρκεια του φιλμ, ο Mohammad Rasoulof εξετάζει τις ατομικές ηθικές αποφάσεις που αντιμετωπίζουν οι πολίτες υπό αυτό το καθεστώς, όπως ακριβώς έκανε και στο There Is No Evil (2020) όπου αφηγείται τέσσερις ιστορίες που περιστρέφονται γύρω από τη θανατική ποινή. Αλλά ο «Σπόρος της Ιερής Συκιάς» είναι μεν ένα σπουδαίο πολιτικό και ταυτόχρονα οικογενειακό δράμα καθώς αποκαλύπτει την παράνοια της πατριαρχίας και τις διαβρωτικές της επιπτώσεις. Ο σκηνοθέτης με μαεστρία συνδέει εδώ το πολιτικό με το προσωπικό, τις μικρές με τη μεγάλη Ιστορία αναδεικνύοντας τις ανελέητες, απάνθρωπες συνέπειες που έχει στις ζωές των ανθρώπων ο κατασταλτικός, βαθιά αντιφεμινιστικός χαρακτήρας της εξουσίας. Το σεμινάριο πραγματοποιείται κάθε Τρίτη στις 8.00μ.μ. στο στέκι της Δράσης, (Πάρνηθος 21, Βριλήσσια) και διαδικτυακά μέσω της πλατφόρμας zoom. Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine-Δράση