Σχόλια
Πανδημία: μια δικαιολογία για όλα;
2/12/2020

Ευχαριστούμε Δημήτρη για τα πάντα εύστοχα σχόλιά σου.

admin
Πανδημία: μια δικαιολογία για όλα;
30/11/2020

Τίθεται πράγματι θέμα κατεπείγοντος χαρακτήρα; (παρακάτω η διατύπωση στη σχετική Εγκύκλιο του ΥΠ.ΕΣ). Μετά από 7(;) μήνες που το ΔΣ αποφάσισε τη σύσταση της Διαπαραταξιακής Επιτροπής για τις διαδικασίες Διαβούλευσης; Που είναι ο περιβόητος δημόσιος διάλογος και για ποια συμμετοχή ενεργών μελών της κοινωνίας μιλάμε; Ποια είναι η στάση των υπόλοιπων δημοτικών παρατάξεων; Γιατί να μη γίνει τηλεδιάσκεψη; Γιατί όλα να γίνονται εν κρυπτώ και παραβύστω; Κύριοι και κυρίες όλων των δημοτικών παρατάξεων, αποδείξτε έμπρακτα ότι πιστεύετε στην αρχή της συμμετοχικότητας.-------- --- Αριθμός Εγκυκλίου: 40, Α.Π.: 20930/31-03-2020… Συνεδρίαση δια περιφοράς Η δια περιφοράς συνεδρίαση, ερείδεται στις διατάξεις του άρθρου 67, παρ. 5 του ν. 3852/2010, όπως τροποποιήθηκαν με τις αντίστοιχες του άρθρου 184, παρ.1, του ν. 4635/2019…. Σύμφωνα με αυτές «εφόσον ανακύπτουν θέματα κατεπείγοντος χαρακτήρα, για τα οποία είναι αναγκαία η άμεση λήψη απόφασης και βάσιμα πιθανολογείται κίνδυνος εκ της αναβολής, είναι δυνατόν, ύστερα από απόφαση του Προέδρου, οι σχετικές διαδικασίες να λαμβάνουν χώρα διά περιφοράς, με τη συμμετοχή τουλάχιστον των δύο τρίτων των μελών δημοτικού συμβουλίου.

Δημήτρης Καλαμπούκας
Ανακύκλωση: Τώρα μας φταίει (μόνον) ο κ. Πατούλης;
29/11/2020

Το άρθρο τούτο δημοσιευμένο έντυπα και σε μια φιλόξενη εφημερίδα («Αμαρυσία» της 26ης -11-2020) που έφθασε στα χέρια μου, μου έδωσε την ευκαιρία να το διαβάσω με περισσότερη ηρεμία, μαζί με τις παραπομπές του. Απαντά, υπενθυμίζει και εξηγεί την διαχρονική και αυξανόμενη ανάγκη μιας συνοικιακής κομποστοποίησης, τουλάχιστον των πράσινων απορριμμάτων (κλαδεμάτων) στην κηπούπολη μας για: 1) Την σημαντική μείωση του κόστους αποκομιδής των σκουπιδιών για όλους μας. 2) Πιθανώς νέες , δικαιολογημένες, και σταθερές στον ορατό ορίζοντα θέσεις εργασίας. 3) Περιβαλλοντολογική εκπαίδευση και επακόλουθη συνείδηση στην πράξη. 4) Παραγωγή μάλλον φθηνότερου δικού μας λιπάσματος για την φροντίδα από μια γλάστρας μέχρι και μιας συστηματικής οικολογικής καλλιέργειας. 5) Ευπρεπισμό του αστικού μας περίγυρου. Ανάγκη-αίτημα για το οποίο η κίνηση μας πρωτοπόρησε και επιμένει. Στην ίδια εφημερίδα και εφαπτόμενα, διάβασα και ένα άλλο αρθράκι αυτή την φορά του Δήμου Βριλησσίων, να μας καλεί για μια διαλογή των απορριμμάτων στην πηγή τους με ατομική ευθύνη και αυτοεκπαίδευση παίζοντας, μάλιστα και με μπόνους! Με στοιχειώδη γνώση της πραγματικότητας, εισέπραξα την έκκληση αυτή σαν ευχή! Καλή ευχή, μόνο που έχω την αίσθηση πως θα παραμείνει ευχή με μηδενική ανταπόκριση… Αλλά η «Δράση για μια Άλλη Πόλη» μιλάει για κάτι άλλο. Την πρωτοβουλία της Δημοτικής αρχής για συγκρότηση μιας επιτροπής από στελέχη και υπαλλήλους του Δήμου αλλά και άλλων με έμμισθη απασχόληση, να εργασθούν για την πραγμάτωση μιας συνοικιακής κομποστοποίησης, αρχίζοντας από τα άφθονα διαθέσιμα κλαδέματα στους κήπους, τις πρασιές, στους δρόμους και τους άλλους δημόσιους χώρους της πόλης μας Όσον αφορά την περιβαλλοντική παιδεία μας, εξακολουθώ να επιμένω πως είναι θέμα συστηματικής εκπαίδευσης από το νηπιαγωγείο μέχρι και το Γυμνάσιο με έμμεση ταυτόχρονη ενημέρωση και ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης στους ενήλικες, από όλα τα διαθέσιμα εποπτικά μέσα.

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Δημοτική Επιτροπή Ισότητας: Ακόμη μια επιτροπή χωρίς αντίκρισμα;
21/11/2020

Καταρχάς να ομολογήσω πως διάβασα τις Αρμοδιότητες της Επιτροπής και δεν κατάλαβα τίποτα! Μια ακόμα ακαδημαϊκή πραγματεία για την πολιτική της ταυτότητας (id politics) σκέφτηκα, το πνεύμα των καιρών, που πασχίζει να χωρέσει την πραγματικότητα στα κουτάκια του πολιτικώς ορθού. Αμ το άλλο, «Έναν (1) εκπρόσωπο τοπικού γυναικείου/φεμινιστικού συλλόγου»; Έχει φεμινιστικό σύλλογο στα Βριλήσσια; Παρόλα αυτά, έχοντας λίγο χρόνο να σκοτώσω (τα καλά της καραντίνας), το έψαξα λίγο παραπάνω. Από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο των Φύλων αντιγράφω: «Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων είναι μια μοναδική μέθοδος μέτρησης που παρουσιάζει την πολυπλοκότητα της ισότητας των φύλων. Αναπτύχθηκε με βάση το πλαίσιο πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνδράμει τους αρμόδιους φορείς στη διαχρονική παρακολούθηση της προόδου στον τομέα της ισότητας των φύλων σε ολόκληρη την ΕΕ. Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων αποτελείται από έξι βασικούς τομείς (εργασία, χρήματα, γνώση, χρόνος, εξουσία και υγεία)…» Πλοηγώντας στο διαδίκτυο ενημερώθηκα πως η Ελλάδα για πάνω από μια δεκαετία βρίσκεται στην τελευταία θέση στην ΕΕ σε ό,τι αφορά στην ισότητα των φύλων. Η δε εγκύκλιος που εξέδωσε το Υπουργείο Εσωτερικών αναφέρει «…με τις διατάξεις του αρ.70Α του ν.3852/2010, όπως αυτό προστέθηκε με τις διατάξεις του αρ.6 του ν.4604/2019 (με την αριθμ.1/30.1.2020 Εγκύκλιο της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων δόθηκαν οδηγίες για την εφαρμογή των διατάξεων του ν.4604/2019), προβλέφθηκε η σύσταση σε κάθε Δήμο Δημοτικής Επιτροπής Ισότητας, ως συμβουλευτικό όργανο προς το Δημοτικό Συμβούλιο, και παράλληλα, όπως προκύπτει από την Αιτιολογική Εκθεση του ν.4604/2019, ως συνδετικός κρίκος της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής & Ισότητας των Φύλων με την Αυτοδιοίκηση για την εφαρμογή πολιτικών ισότητας, με αποκλειστικές αρμοδιότητες απαριθμούμενες περιοριστικά.» Στο τέλος, ξαναδιάβασα την τελευταία παράγραφο του άρθρου της Δράσης. Συμφωνώ και προσθέτω: Να’ χαμε να λέγαμε και τρίγωνο καρτέρι…

Δημήτρης Καλαμπούκας
Η Βασιλική, η Ολυμπία, η Ευαγγελία, η Άρτεμις, η Κατερίνα, η Μαλαματή, η Ευφροσύνη, η Ανθή, η Χρυσούλα και η Πηνελόπη.
19/11/2020

Κάπως έτσι ανάβουν οι λαϊκές πυρκαγιές και άντε να τις σβήσουν!...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

Tο αγώι

του Μπάμπη Δαμουλιάνου - Ευαγγελάτου

Στην αλυσίδα των εργασιών ενός παραδοσιακού χωρικού πριν την έναρξη της γεωργικής εκμηχάνισης το αγώι αν και απαραίτητος κρίκος, δεν θα την χαρακτήριζα μια από τις πιο δύσκολες. Θα μπορούσε να ανατεθεί και σε ένα αδύνατο μέλος της οικογένειας, τη γυναίκα ή ένα μεγάλο παιδί. Την εξάσκησα νομίζω με επάρκεια εκείνα τα δύσκολα χρόνια της ξενικής κατοχής (1942-1945) αλλά και λίγο μετά, τα καλοκαίρια των σχολικών και πανεπιστημιακών διακοπών στους χωματόδρομους και τα μονοπάτια της ιδιαίτερης πατρίδας μου στη Δυτική Κεφαλλονιά. Το πράγμα άλλαξε όταν οι δρόμοι άρχισαν να στρώνονται με άσφαλτο, τα τρακτέρ, τα αυτοκίνητα, τα μηχανάκια έκαναν την εμφάνιση τους και διεκδικούσαν την πρωτοκαθεδρία. Τα ατυχήματα έγιναν περισσότερα και πολλά βάφονταν με αίμα. Η μετάβαση απαιτούσε προσοχή, πειθαρχία και ετοιμότητα όχι μόνο από τον αγωγιάτη αλλά και από τα υποζύγια, τα ζώα, τα οποία έπρεπε να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση. Έτσι λίγο μετά τον καταστρεπτικό σεισμό τις 13 Αυγούστου 1953 βρέθηκα με ένα μουλάρι και ένα γαϊδουράκι να κουβαλώ ξυλεία από μια αποθήκη του Ληξουριού στο χωριό μου δέκα χιλιόμετρα απόσταση, για να κτίσουμε μια παράγκα απέναντι στον ήλιο, τους αέρηδες, τις βροχές, το χαλάζι και το κρύο. Καβάλα στο μουλάρι και το γαϊδουράκι με σχοινί ν’ ακολουθεί κατεβαίναμε γρήγορα, ανάλαφρα και τραγουδώντας. Ο γυρισμός ήταν σιωπηλός. Η όλη διάταξη εφ’ ενός ζυγού στο δεξί άκρο του δρόμου όπως συνηθίζεται σ’ αυτό το μέρος του κόσμου, εκτεινόταν τουλάχιστον εννιά μέτρα αποδεικτικά. Το μήκος αυτό το καθόριζαν τα καλά ισοζυγισμένα αμφοτερόπλευρα φορτώματα σανίδων, τεσσάρων μέτρων η καθεμιά τους και η δική μου παρουσία ανάμεσα για να ελέγχω τα γκέμια. Το πλάτος της δημοσιάς συνήθως δεν ξεπερνούσε τα έξη μέτρα και καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα γινόταν αν ξαφνικά έκανε την εμφάνιση του ένα θυμωμένο ντάτσουν με τα μεγάφωνα για ένα λαϊκό στη διαπασών, τον υπερήφανο ιδιοκτήτη του στο τιμόνι υπό την επήρεια αλκοόλ και την ψυχολογία κενταύρου! Το μουλάρι δεν τόχε σε τίποτα να αντιδράσει απότομα και η δική μου διάταξη των εννιά μέτρων να πάρει θέση κάθετη στου δρόμου την κατεύθυνση. Ο κόσμος δεν θα χάλαγε μια και δεν χάλασε με τον κατακλυσμό του Νώε, αλλά τον δικό μου μικρόκοσμο ξεχάστε τον... Το ίδιο μπορούσε να συμβεί και με το τσίμπημα μιας αλογόμυγας στα ρουθούνια του. Ένταση λοιπόν, επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Είμαστε στην αρχή του γυρισμού με το φορτίο. Βαδίζαμε στον κεντρικό δρόμο, τη ραχοκοκαλιά της μικρής πολιτείας, την λεωφόρο Στελάκη Τυπάλδου προς τιμή του πατέρα των συνεπώνυμων εφοπλιστών Σπύρου και Χαράλαμπου, που απασχολούσαν στα καράβια τους πολλούς ληξουριώτες ναυτικούς και οδηγούσε στη βορεινή έξοδο. Μόλις φθάσαμε κοντά στην εκκλησιά του Αγίου Γερασίμου –τούχουμε κι’ εμείς κονάκι εκτός από το μοναστήρι στ’ Αργοστολιού τα μέρη όπου η κύρια κατοικία με το λείψανο του- και ήμουν έτοιμος να στρίψω ορθή γωνία αριστερά για του χωριού το δρόμο, μια λυγερή κυρά δροσάτη μ’ ένα καφέ ριχτό φόρεμα προβάλει από ένα μισογκρεμισμένο σπίτι δεξιά μου, τείνει τα χέρια της προς της εκκλησιάς την πλάτη, το ιερό και δίκην αρχαίας τραγωδού αναφωνεί με την χαρακτηριστική συρτή ληξουριώτικη προφορά της: «Ω Άγιε Γεράσιμε πώς καταντίσαμεεε, να περνούν μουλάρια και γαϊδούρια από τα Λεγατάτααα»! Κοκάλωσα. Κράτησα και τα ζώα. Άρχισα να την κοιτάζω με ύφος θιγμένου. Δεκαεννιά χρονώ παληκαράκι και θα με περνούσε δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Με ένα πλατύ απροσδιόριστο και δυσερμήνευτο χαμόγελο με αφόπλισε και συνέχισα τον δρόμο μου. Ο αμόλυντος τόπος της φωλιάς, σαν μέτρο κοινωνικής καταξίωσης! Πριν τον σεισμό, η πρόσβαση εμάς των χωρικών στην αγορά στο κέντρο της πόλης, γινόταν από τον χωματόδρομο που την αγκάλιαζε δυτικά, τον σημερινό φαρδύ περιφερειακό ασφαλτόδρομο που οδηγεί στις νότιες ρηχές και ζεστές θάλασσες για οικογένειες με τις κόκκινες αμμουδιές και τους πηλώδεις άσπρους βράχους του άγονου Ασκύλακα. Ξεπεζεύαμε στον στάβλο των αδελφών Μαρτίνα, αφήναμε εκεί τα υποζύγια μέχρι να τελειώσουμε τις δουλειές μας, ακόμη και να πεταχτούμε μέχρι το Αργοστόλι αν χρειαζόταν με κάποια από τις μηχανοκίνητες καμπινάτες βάρκες που τις λέγαμε μπεζίνες. Σήμερα τις αντικατέστησαν τα φέριμποτ. Λεγατάτα! Η παραλιακή γειτονιά βορεινά του λιμανιού όπου την κατοικούν κυρίως ναυτικοί και ψαράδες. Στις μεταξύ τους κόντρες, άκουσα έναν ληξουριώτη να τους αποκαλεί ψαροκασέλες! Δεν υιοθετώ τον όρο. Η ηρωίδα μας όμως κατοικούσε πολύ ενδότερα, στην γειτονιά που την λένε Μαρτσελάτα. Με τον καημό της κοινωνικής ένταξης ένα σκαλάκι ψηλότερα, αντλούσε δύναμη από το θαλασσινό αεράκι που ερχόταν από κει και τη βοήθεια του γείτονα Αγίου! Ο Εγκέλαδος μας ανακάτεψε. Μουλάρια και γαϊδούρια πήγαιναν παντού μα σύντομα έδωσαν τη σκυτάλη στο βολάν. Έσβησε ήσυχα και στη ζωή του τόπου μου τ’ αγώι αλλ’ όχι και στη θύμηση. Τουλάχιστον τη δική μου. Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, Βριλήσσια.

ΣΧΕΤΙΚΑ: Ακροβάτες στο χαρτί
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Έβγαλε βρωμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε, είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε, στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα.

Κώστας Τριπολίτης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter