Σχόλια
ΣΤΕΛΙΟΣ
17/9/2022

Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

Φρανσουά Τρυφώ: ο δημιουργός που αγαπούσε τους θεατές του

Δευτέρα 26 Απριλίου, Κινηματογραφική Γεωγραφία, 13η Διαδικτυακή Συνάντηση

Κινηματογραφική Γεωγραφία Συνάντηση 13η (Διαδικτυακή) Δευτέρα 26 Απριλίου, 8:00μμ Θέμα:Φρανσουά Τρυφώ: ο δημιουργός (auteur) που αγαπούσε τους θεατές του «...Tο σινεμά του αύριο δεν θα γίνει από υπαλλήλους της κάμερας, αλλά από καλλιτέχνες για τους οποίους το γύρισμα θα είναι μια περιπέτεια εκπληκτική και παθιασμένη... Tο σινεμά του αύριο, θα είναι μια ερωτική πράξη» Φρανσουά Τρυφώ (1957) Ένας από τους υπεύθυνους για τον τρόπο που βλέπουμε και διαβάζουμε το σινεμά, ο Τρυφώ είναι ο σκηνοθέτης που βιώνει διαρκώς και με έντονο τρόπο την κατάληξη της κινηματογραφικής πράξης, δηλαδή τις τελετουργίες της σκοτεινής αίθουσας. Για τον Τρυφώ εκεί είναι ο τόπος όπου τα προσωπικά φαντάσματα ενσαρκώνονται και ασκείται μια παραμυθία για τις οδύνες και λύπες του βίου. Παιδί τσακισμένων παιδικών χρόνων, είχε από νωρίς αναπτύξει απέχθεια στις φιγούρες εξουσίας, αντίδραση που τον συνόδεψε σε όλη τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων, τα οποία πέρασε κυρίως εκτός σχολείου, χωμένος κρυφά στα σινεμά της γαλλικής πρωτεύουσας μέχρι τα 14 του, οπότε κι αποφάσισε να παρατήσει το επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα και να γίνει αυτοδίδακτος. Η γνωριμία του με το παγκόσμιο σινεμά ξεκίνησε μέσω της Γαλλικής Ταινιοθήκης του Ανρί Λανγκλουά. Η εμπειρία του εκεί τον οδήγησε να ιδρύσει τη δική του κινηματογραφική λέσχη, μέσω της οποίας γνώρισε τον Αντρέ Μπαζέν, ηγετική μορφή των σινεφιλικών κοινοτήτων της εποχής και φιγούρα που θα καθόριζε την επαγγελματική και προσωπική πορεία του άγουρου τότε Τρυφώ. Ο Μπαζέν τον πήρε δίπλα του στο περιοδικό Cahiers du Cinema, στο οποίο ο νεαρός πολύ σύντομα κέρδισε μια θέση ως κριτικός. Γνωστός ως ο Νεκροθάφτης του Γαλλικού Σινεμά, το ‘54 ξεσήκωσε θύελλα με το μνημειώδες κείμενό του «Μια Συγκεκριμένη Τάση του Γαλλικού Σινεμά», όπου έκανε ολομέτωπη επίθεση στην ατολμία και την εξάρτηση των ισχυρών δημιουργών της χώρας του από τος σεναριογράφους. Ως το ‘58, είχε τέτοια σχέση με τους επαγγελματίες του χώρου, που έγινε ο μοναδικός συντάκτης του περιοδικού ο οποίος κηρύχθηκε ανεπιθύμητος στο Φεστιβάλ των Κανών. Στην Expo ‘58 των Βρυξελλών, την πρώτη παγκόσμια εμπορική έκθεση μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα έβρισκε στο φιλμ «Ο Άρχων του Τρόμου» (1958) του Όρσον Γουέλς την ώθηση για να αλλάξει ο ίδιος τα στραβά που έβρισκε στο γαλλικό σινεμά. «Ο καλύτερος τρόπος να κριτικάρεις μια ταινία, είναι να κάνεις μια άλλη ταινία» θα έλεγε κάποια στιγμή ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ, συνάδελφός του στα Cahiers du Cinema και συνδιαμορφωτής της θεωρίας του auteur, που θέλει τον σκηνοθέτη άρχοντα του κινηματογραφικού του σύμπαντος και απόλυτο διαμορφωτή της κινηματογραφικής του άποψης. Κάνοντας πράξη το παραπάνω ρητό, και όλα όσα εξέφραζε επί σειρά ετών μέσα από τις κριτικές και τα κείμενά του, ο Τρυφώ ανέλαβε να αλλάξει τον ρου του γαλλικού και κατ’ επέκταση του παγκόσμιου σινεμά μονομιάς. Με τα «400 Χτυπήματα» (Les Quatre Cents Coups, 1959), ίδρυσε ουσιαστικά τη γαλλική Nouvelle Vague, παρουσιάζοντας ένα σινεμά ανθρωποκεντρικό, απελευθερωμένο από τις μυθιστορηματικές δομές των ως τότε πανίσχυρης σεναριακής νόρμας και παράλληλα ένα σινεμά αποδεσμευμένο από την ασφάλεια των κρατούντων αισθητικών κανόνων. Αγκαλιάζοντας όλες τις κινηματογραφικές του αγάπες ο Τρυφώ άπλωσε στην οθόνη ατόφια την συναισθηματική του ενηλικίωση, μέσα από την ιστορία του alter ego του, του απείθαρχου Αντουάν Ντουανέλ. Παρεμπιπτόντως ο σκηνοθέτης οφείλει πολλά στον Ζαν Πιέρ Λεό, που ερμήνευσε με ουσιαστική ελευθερία παρεμβάσεων και αποκλίσεων από το σενάριο, τον αυτοβιογραφικό χαρακτήρα του σκηνοθέτη. Το 1962 κάνει το «Ζιλ και Ζιμ» (Jules et Jim), αυτήν την εκστατική οπερέτα κινηματογραφικής αναρχίας και απογειωτική επίδειξη φορμαλιστικής ευλυγισίας, που πηδάει από το ένα κινηματογραφικό είδος στο άλλο, επανακαθορίζει και επανεφευρίσκει τον εαυτό του από καρέ σε καρέ. Το «Ζιλ και Ζιμ» είναι ίσως το τελευταίο δείγμα δημιουργικής θυσίας της κινηματογραφικής τελειότητας χάριν της απελευθέρωσης της απεικόνισης της ζωής. Σε σύγκριση με αυτό και τα «400 Χτυπήματα», οι επόμενες ταινίες του Τρυφώ μοιάζουν με έργα ενός σπουδαίου δημιουργού ξεθυμασμένου και η κατάρα του ανθρώπου που πυροδότησε τη Nouvelle Vague, ήταν να δει τον εαυτό του να ξεπερνιέται απ’ το καλλιτεχνικό κίνημα που δημιούργησε. Ο Τρυφώ παρέδωσε δυο ακόμα, αλλά λιγότερο αναγνωρισμένα αριστουργήματά του στις αρχές του δεύτερου μισού της καριέρας του. Με το «Ένα Αγρίμι στην Πόλη» (L’ Enfant Sauvage,1970) εμβάθυνε την αξεπέραστη ικανότητά του να διαχειρίζεται ηθοποιούς-παιδιά, μέσα από την ερμηνεία του νεαρού Ζαν Πιέρ Καργκόλ σε μια ιστορία εμπνευσμένη από αληθινά περιστατικά. Και επέκτεινε τη βασική ανησυχία της πρώτης του ταινίας, αναζητώντας όχι μόνον τη σημασία της εκπαίδευσης, αλλά και το κατά πόσον μια εκπαίδευση έξω από τα κοινωνικά στεγανά μπορεί να εμφυσήσει στον άνθρωπο τη δικαιοσύνη και την ισότητα ως μόνες αξίες που μπορούν να εγγυηθούν την ηθική αξιοπιστία μιας κοινωνίας. Αργότερα, με το «Η Ιστορία της Αντέλ Ουγκό» (L’ Histoire d’ Adelle H., 1975), ο Τρυφώ παρέδωσε έναν καινούριο, ίσως πιο ώριμο από το «Ζιλ και Ζιμ» ύμνο στην αγάπη και το στενό της φλερτ με την εμμονή, την τρέλα και την συνεπακόλουθη καταστροφή. Με τις δυο αυτές του ταινίες, ο σκηνοθέτης κατάφερε να ξαναφτάσει στα δημιουργικά ύψη των δυο κορυφαίων φιλμ της αρχής της καριέρας του, ως στιβαρός και αυτάρκης δημιουργός, περισσότερο κυρίαρχος των ενδοσκοπικών και υπαρξιακών βεβαιοτήτων του, παρά ενθουσιώδης εξερευνητής των ανησυχιών του. Ο Τρυφώ ήταν σίγουρα ο λιγότερο διανοούμενος από την παρέα της Νουβέλ Βάγκ. Ως σκηνοθέτης επέλεξε ένα δρόμο που περισσότερο δοξάζει τις τελετουργίες της κινηματογραφικής αίθουσας και λιγότερο την στοχαστική φύση του κινηματογράφου. Το ιδιαίτερο ύφος του δεν δυναστεύει την αφήγηση, δεν της επιβάλλεται, αλλά αντίθετα αφήνει χώρο για να κινηθούν και να αναπνεύσουν τα φιλμικά πρόσωπα. Καθώς η αφήγηση παραμένει ακρογωνιαίος λίθος της μυθοπλασίας, ο κινηματογραφικός φακός παρακολουθεί τα πρόσωπα με καθαρό βλέμμα, απαλλαγμένο από τις όποιες πολιτικές ή ψυχαναλυτικές παρεμβολές που ταλανίζουν το έργο άλλων σκηνοθετών της εποχής. Μαγεμένος από την τελετουργία της σκοτεινής αίθουσας ο Τρυφώ εμμένει πεισματικά προσκολλημένος, σέ όλες τις ταινίες του, στην απόλαυση της αφήγησης -αναζητά την γοητεία των προσώπων (ηθοποιών), επικεντρώνεται στις εντάσεις του διαλόγου, προσαρμόζει το κινηματογραφικό κάδρο στις διαστάσεις του ανθρώπινου προσώπου. Αυτά είναι και κάποια από τα στοιχεία που προσδιορίζουν την μαγεία των κινηματογραφικών του εικόνων. Διδασκαλία: Παναγιώτης Δενδραμής, σκηνοθέτης και διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Το σεμινάριο μπορείτε να το παρακολουθήσετε διαδικτυακά στη διεύθυνση: https://us02web.zoom.us/j/86989079267?pwd=RmRnS3V5NGg4ck9rRGEzVGJVeDQzUT09 Meeting ID: 869 8907 9267 Passcode: 986330 Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine – ΔΡΑΣΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο χρόνος διαλύεται μέσα στη στιγμή το ελάχιστο γίνεται ο μέγιστος τύραννος. Βασανίζει ανθισμένες πληγές γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις για κάτι άλλο, αυτό το άλλο είναι που ζούμε κάθε στιγμή νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο. Όμως το άλλο δεν υπάρχει. Είμαστε εμείς η Μοίρα μας που μας λοξοκοιτάζει. Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε. Δεν υπάρχει αίνιγμα δεν υπάρχει διαφυγή από τον πύρινο κύκλο του Ήλιου και του Θανάτου.

Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter