Σχόλια
Εκδρομή στη ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ με το Cine - Δράση
17/9/2021

Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά η Μακρόνησος υπήρξε επίσης τόπος καραντίνας για τους πρόσφυγες από τον Πόντο το 1922. Εκεί πέθαναν από τύφο και άλλες κακουχίες πάρα πολλοί βασανισμένοι άνθρωποι! Ήταν τόσοι, που πολλοί έχουν ταφεί σε ομαδικούς τάφους χωρίς κανένα διακριτικό, κι άλλους τους πέταγαν στη θάλασσα. Κόκαλα εκείνων των αθώων έβρισκαν τυχαία μετά από δυόμισι δεκαετίες οι εκτοπισμένοι αριστεροί, χωρίς καν να έχουν ιδέα πως ήταν κόκαλα προσφύγων! Νομίζω πως επιβάλλεται να αναφερθείτε και σε αυτό, άλλωστε ήδη ετοιμάζεται μια σειρά σχετικών εκδηλώσεων από τον Σύλλογο Ποντίων "ΑΡΓΟΝΑΥΤΑΙ-ΚΟΜΝΗΝΟΙ", ένα μνημείο, ενώ έχουν γίνει αναφορές σε διάφορα βιβλία, κυκλοφορούν φωτογραφίες- ντοκουμέντα και ετοιμάζεται για πρώτη φορά ένα ολόοκληρο βιβλίο για το θέμα. Αν χρειάζεστε στοιχεία, επικοινωνείστε μαζί μου. Αν πάλι θέλετε να είναι η επίσκεψη αποκλειστικά για τους εκτοπισμένους, είναι σεβαστό.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
Ένας χρόνος χωρίς τον Ρήγα
10/9/2021

Πάλι "ζωγράφισαν" τα "τοιχο-διωκτικά" με τον υπερρεαλιστή και πρωτοπόρο Εμπειρίκο! [Μέρες πούναι...!]

Τάκης Μάτσας
Χρηστικά
28/8/2021

Ο αξιακός πλούτος και η αληθινή χαρά, δεν πουλιούνται σε κανένα σούπερ μάρκετ αλλά απαιτούν βαθύ σκάψιμο και θυσίες.

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Αμαχητί σε όλα
9/8/2021

Πιστεύω πως η πιο πολλά υποσχόμενη επίκαιρη και ουσιαστική πολιτική αλληλεγγύης (την οποία απεχθάνεται η κρατική φιλανθρωπία) εστιάζεται στην επιδίωξη άμεσης επιστροφής των ανθρώπων στα σπίτια τους, τα χωριά τους και στην επανέναρξη των οικονομικών δραστηριοτήτων τους, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΙΟΛΑΣ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΒΕΣΗΣ: Με την βοήθειά μας, να παραμείνουν όσοι δυνατόν περισσότεροι στην καμμένη γη ώστε να είναι ενεργοί και παρόντες όταν θα ξανανθίσει. Να τους ενθαρρύνουμε, με τις πρωτοβουλίες, την εργασία κ' συνεργασία τους να θεραπεύσουν όλες τις πληγές της γης τους και να την κάνουν ξανά κατοικήσιμη. Με το χρόνο θα επιστρέφουν και οι περισσότερο ευάλωτοι. Θα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για κάθε αλληλέγγυο για "διακοπές στα καμμένα" για τη θεραπεία του ανθρώπινου πόνου, του φυσικού και κοινωνικού ανθρώπινου περίγυρου. Για μην πάνε τα θύματα σε "ανθρωπιστικά στρατόπεδα" που συνιστά πράξη συγκαλυμμένης κρατικής μισανθρωπίας, με οριστική κλοπή και ερήμωση της γης τους; το φαινόμενο αυτό χρειάζεται να αναστραφεί και η αντίστροφη κίνηση χρειάζεται να αρχίσει ΤΩΡΑ πάνω στα αποκαΐδια της εμπόλεμης "ειρήνης" που προωθούν οι κυβερνώντες και λοιποί παγκοσμιοποιητές.

Χαράλαμπος Λαζάνης
Έλα, Απόψε, Τυχαία
22/7/2021

Τρυφερο. Νοσταλγηκο.

Βυθουλκας νικος

Τζένη Ρόκα: Οι φιγούρες αφηγούνται...

«Μια ιστορία για κάτι που έχει υπάρξει και που θα υπάρχει πάντα»

Δεν είναι που είναι δημότης Βριλησσίων. Δεν είναι που υπήρξε υποψήφια δημοτική σύμβουλος της ΔΡΑΣΗΣ στις εκλογές του 2010 και του 2014. Δεν είναι που επί χρόνια σχεδίασε και επιμελήθηκε όλων των αφισών μας, της εφημερίδας μας, της ιστοσελίδας μας, των εκδηλώσεών μας, βάζοντας τη σφραγίδα της στην «ταυτότητα» της ΔΡΑΣΗΣ. Είναι που είναι ένας άνθρωπος που ξεχωρίζει για την ευγένεια και το ταλέντο του και για την ποιότητα που επιβάλει αδιόρατα σε κάθε του συνεργασία. Η Τζένη σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και εργάστηκε ως λογίστρια και υπεύθυνη εξαγωγών σε διάφορες εταιρείες μέχρι το 1995. Από το 1997 μέχρι το 2002 έκανε μαθήματα ζωγραφικής, ιστορία τέχνης και γραφιστικού σχεδιασμού και από τότε εργάζεται ως ζωγράφος και γραφίστρια. Τώρα προχωράει σε ένα επόμενο βήμα παρουσίασης της δουλειάς της, ανακοινώνοντας το νέο της ιστολόγιο https://jennyroka.com Αξίζει να το επισκεφτείτε! Ενδεικτικά, σας μεταφέρουμε στις σελίδες του... Ονομάζομαι Τζένη Ρόκα και με ζωγραφική, μικρογλυπτική και μικτή τεχνική συνθέτω εικόνες, για να συναντήσω μέσα από αυτές το βλέμμα σας και για να σας κάνω να αισθανθείτε όπως περίπου αισθάνομαι εγώ όταν σαν ανθρώπινο όν ψηλαφώ την αδιόρθωτη ανάγκη μου να εκπλήσσομαι. Είχα την τύχη να έχω δάσκαλο στη ζωγραφική τον ζωγράφο Τ. Μπατινάκη. Έχω λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα μου υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές. Ζώ και εργάζομαι στην Αθήνα. Η αφορμή για την ενότητα των έργων που παρουσιάζονται εδώ υπήρξε ο μεγάλος θαυμασμός μου για τα αρχαιοελληνική κεραμική τέχνη. Όταν πρώτη φορά είδα τα αγγεία στις προθήκες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στην Αθήνα, προσωρινά τα ξέχασα, όπως συχνά συμβαίνει με κάποια έργα τέχνης τα οποία διαθέτουν μια αλλόκοτη ποιότητα που τα κάνει σχεδόν αόρατα. Όμως εκείνη η ακατανόητη σε μένα τότε συγκίνηση σε συνδυασμό με την άλλη μεγάλη αγάπη μου για το θέατρο των σκιών, με έφεραν πάλι πίσω σε αυτά, για να ακολουθήσω την αφηγηματική περιπέτεια αυτών των μορφών, που πλέουν με τόση αυτάρκεια στο μαύρο ή στο κόκκινο πήλινο σώμα ενός αμφορέα, ενός κρατήρα ή ενός κύλικα. Τα κεραμικά και οι εικόνες τους, θαμμένα για αιώνες δίπλα στους ανθρώπους που τα γέμιζαν με κρασί και νερό, σπάζουν την σιωπή του χρόνου και μου αφηγούνται με τον πιο όμορφο τρόπο ένα παραμύθι για έναν πολιτισμό, που πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, ρωτάει το «τι» και το «πως» και τολμάει να κοιτάξει κατάματα το κενό της ύπαρξης. Οι άνθρωποι συνομιλούν με τους θεούς τους, αγωνίζονται σε αθλήματα, αφήνουν το ξίφος να πέσει από τα χέρια μπροστά στην ομορφιά της ωραίας Ελένης, χορεύουν και μεθούν όχι για να ξεχάσουν το εφήμερο του κόσμου τους αλλά για να βυθιστούν σε αυτόν και να τον κατανοήσουν. Η σειρά αυτών των έργων μου επιχειρεί να απομονώσει μερικές στιγμές αθωότητας και αυθορμητισμού αυτής της εποχής. Όπως είπα πιο πάνω, μου αρέσουν οι φιγούρες γιατί με λίγες πληροφορίες αφηγούνται πολλά και αφήνοντας στην φαντασία τα περισσότερα, με προκαλούν να συμμετέχω στο τι ακριβώς συμβαίνει εδώ και τώρα. Τα βασικά υλικά που χρησιμοποιώ για τις συνθέσεις μου είναι η κλωστή και το χαρτί. Το χαρτί ενσωματώνει τις παράδοξες ποιότητες του πηλού: την ευθραυστότητα και την ανθεκτικότητα, την δύναμη και την λεπτότητα. Η κλωστή από την πρωταρχική της λειτουργία θα ντύσει και θα αποδώσει τις πτυχώσεις. Πρώτα σχεδιάζω στο χαρτί τις μορφές, το πλαίσιο που θα τις εντάξω και τα διακοσμητικά μοτίβα, έπειτα κόβω με κοπίδι τις φόρμες στο περίγραμμά τους και στη συνέχεια κάποιες από αυτές τις «ντύνω» με κλωστές. Τέλος τις μετακινώ συνεχώς μέχρι να βρούνε την θέση τους. Υπάρχει κάτι οικείο και ευχάριστο στην διαδικασία αυτή γιατί με γυρνάει πίσω στο χρόνο όπου παίζοντας με τις μαριονέτες, αναζητώ εκείνο το βλέμμα που χρειάζεται για να τις τοποθετήσω σ΄ έναν ενδιάμεσο κόσμο ονείρων και αυτές να πούνε μια ιστορία για κάτι που έχει υπάρξει και που θα υπάρχει πάντα. Πηγή: https://jennyroka.com

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Θα περιμένουμε μην τυχόν περάσει Το τραίνο μας με το πολύτιμο φορτίο Το τραίνο μιας άλλης ώρας Μιας άλλης χώρας που σύνορα δεν έχει. Θα περιμένουμε μην τυχόν περάσει Το τραίνο που δεν μπορεί μια και ξεκίνησε να σταματήσει Τώρα σε σήραγγα μπορεί να βρίσκεται Μπορεί να βρίσκεται σε δύσκολο βουνό Ίσως σε κάμπο με πλημμύρα Σε τόπο που νά’ ναι μεσημέρι Ή σ’ άλλον που νά’ ναι βράδυ Μα θα περάσει.

[Θα Περιμένουμε] Του Ανδρέα Εμπειρίκου
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter