Σχόλια
Εκδρομή στη ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ με το Cine - Δράση
17/9/2021

Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αλλά η Μακρόνησος υπήρξε επίσης τόπος καραντίνας για τους πρόσφυγες από τον Πόντο το 1922. Εκεί πέθαναν από τύφο και άλλες κακουχίες πάρα πολλοί βασανισμένοι άνθρωποι! Ήταν τόσοι, που πολλοί έχουν ταφεί σε ομαδικούς τάφους χωρίς κανένα διακριτικό, κι άλλους τους πέταγαν στη θάλασσα. Κόκαλα εκείνων των αθώων έβρισκαν τυχαία μετά από δυόμισι δεκαετίες οι εκτοπισμένοι αριστεροί, χωρίς καν να έχουν ιδέα πως ήταν κόκαλα προσφύγων! Νομίζω πως επιβάλλεται να αναφερθείτε και σε αυτό, άλλωστε ήδη ετοιμάζεται μια σειρά σχετικών εκδηλώσεων από τον Σύλλογο Ποντίων "ΑΡΓΟΝΑΥΤΑΙ-ΚΟΜΝΗΝΟΙ", ένα μνημείο, ενώ έχουν γίνει αναφορές σε διάφορα βιβλία, κυκλοφορούν φωτογραφίες- ντοκουμέντα και ετοιμάζεται για πρώτη φορά ένα ολόοκληρο βιβλίο για το θέμα. Αν χρειάζεστε στοιχεία, επικοινωνείστε μαζί μου. Αν πάλι θέλετε να είναι η επίσκεψη αποκλειστικά για τους εκτοπισμένους, είναι σεβαστό.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
Ένας χρόνος χωρίς τον Ρήγα
10/9/2021

Πάλι "ζωγράφισαν" τα "τοιχο-διωκτικά" με τον υπερρεαλιστή και πρωτοπόρο Εμπειρίκο! [Μέρες πούναι...!]

Τάκης Μάτσας
Χρηστικά
28/8/2021

Ο αξιακός πλούτος και η αληθινή χαρά, δεν πουλιούνται σε κανένα σούπερ μάρκετ αλλά απαιτούν βαθύ σκάψιμο και θυσίες.

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Αμαχητί σε όλα
9/8/2021

Πιστεύω πως η πιο πολλά υποσχόμενη επίκαιρη και ουσιαστική πολιτική αλληλεγγύης (την οποία απεχθάνεται η κρατική φιλανθρωπία) εστιάζεται στην επιδίωξη άμεσης επιστροφής των ανθρώπων στα σπίτια τους, τα χωριά τους και στην επανέναρξη των οικονομικών δραστηριοτήτων τους, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΙΟΛΑΣ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΒΕΣΗΣ: Με την βοήθειά μας, να παραμείνουν όσοι δυνατόν περισσότεροι στην καμμένη γη ώστε να είναι ενεργοί και παρόντες όταν θα ξανανθίσει. Να τους ενθαρρύνουμε, με τις πρωτοβουλίες, την εργασία κ' συνεργασία τους να θεραπεύσουν όλες τις πληγές της γης τους και να την κάνουν ξανά κατοικήσιμη. Με το χρόνο θα επιστρέφουν και οι περισσότερο ευάλωτοι. Θα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για κάθε αλληλέγγυο για "διακοπές στα καμμένα" για τη θεραπεία του ανθρώπινου πόνου, του φυσικού και κοινωνικού ανθρώπινου περίγυρου. Για μην πάνε τα θύματα σε "ανθρωπιστικά στρατόπεδα" που συνιστά πράξη συγκαλυμμένης κρατικής μισανθρωπίας, με οριστική κλοπή και ερήμωση της γης τους; το φαινόμενο αυτό χρειάζεται να αναστραφεί και η αντίστροφη κίνηση χρειάζεται να αρχίσει ΤΩΡΑ πάνω στα αποκαΐδια της εμπόλεμης "ειρήνης" που προωθούν οι κυβερνώντες και λοιποί παγκοσμιοποιητές.

Χαράλαμπος Λαζάνης
Έλα, Απόψε, Τυχαία
22/7/2021

Τρυφερο. Νοσταλγηκο.

Βυθουλκας νικος

«Κεντρικός Σταθμός»: Ακόμη ένα πολυβραβευμένο φιλμ από το Cine-Δράση

Πέμπτη 15 Ιουλίου, B’ Γυμνάσιο Βριλησσίων (Ταϋγέτου & Ξάνθης)

Βραζιλία, Δραματική, 1998. Διάρκεια: 110’. Σκηνοθεσία: Walter Salles. Πρωταγωνιστούν: Fernanda Montenegro, Vinícius de Oliveira, Marília Pêra. Πολυβραβευμένο αριστούργημα του Walter Salles που γυρίστηκε το 1998 με επίκεντρο τον Κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Pίο Ντε Τζανέιρο. Τα κοινωνικά ζητήματα της βίας, της εσωτερικής μετανάστευσης, του αναλφαβητισμού, της θρησκείας και της φτώχειας παρουσιάζονται σε μια αποφασιστική, σκληρή, ξεκάθαρη και άκρως συγκινητική αφήγηση που συλλαμβάνει με ευαισθησία και τρυφερότητα το πνεύμα της εποχής. Από τις πρώτες κιόλας σκηνές της ταινίας αποτυπώνεται ο ρυθμός ζωής στο Ρίο. Καθώς ένα τρένο σέρνεται αργά στην αποβάθρα, κάποιοι επιβάτες μπαίνουν στα βαγόνια από τα παράθυρα για να πιάσουν θέσεις πριν από αυτούς που μπαίνουν από τις πόρτες. Οι άνθρωποι βιάζονται να φτάσουν στους προορισμούς τους δραπετεύοντας από την κόλαση του πολύβουου σταθμού και της μεγαλούπολης, αδιαφορώντας για την δυστυχία των διπλανών τους. Σε αυτόν τον άναρχο και ανθρωποφαγικό κόσμο και σε αυτό το σταθμό, η Ντόρα μια γυναίκα προχωρημένης ηλικίας, έχει ένα μικρό αυτοσχέδιο στασίδι όπου έναντι πληρωμής γράφει γράμματα για λογαριασμό αναλφάβητων ατόμων. Σκληρή και εγωκεντρική εξαπατά τους πελάτες της, καταστρέφει τα περισσότερα γράμματα, κάποια άλλα τα φυλάει σε ένα συρτάρι. Κάποτε μια μητέρα με το μικρό γιο της, της υπαγορεύουν μια ακόμη ανεπίδοτη επιστολή στον αγνοούμενο σύζυγο της γυναίκας. Λίγο αργότερα, η μητέρα σκοτώνεται σε δυστύχημα και το παιδί που δεν έχει φίλους ή συγγενείς ζητά τη βοήθεια της Ντόρα, του μόνου προσώπου που γνωρίζει στο Ρίο, για να εισπράξει επανειλημμένα την αρνητική σύντομη απάντησή της: «Φύγε γρήγορα!». Μετά από διάφορες προσπάθειες να απαλλαγεί από τον νεαρό, τον εγκαταλείπει, αποσπώντας αμοιβή, σε ένα γραφείο υιοθεσίας. Αλλά όταν πληροφορηθεί ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει με το συγκεκριμένο γραφείο, θα κλέψει τον μικρό και στη συνέχεια, χωρίς να το θέλει και εν μέρει χωρίς να κατανοεί τη στάση της, θα ξεκινήσει μαζί του ένα μακρύ ταξίδι στην ενδοχώρα για να βρουν τον πατέρα του. Το αν τον βρίσκουν ή όχι δεν έχει σημασία. Ούτε το ταξίδι μετριέται με χιλιόμετρα, καθώς ο προορισμός τους είναι εσωτερικός, ο ίδιος τους ο εαυτός και ό,τι ζουν μαζί, οι πολλές αστείες ή δραματικές εμπειρίες και η από κοινού ανακάλυψη της ομορφιάς και των δικαιωμάτων της ζωής. Ο Walter Salles μεγαλουργεί. Μέσα από την απλότητα της ιστορίας, φτιάχνει μια προσωπική, ανθρώπινη ταινία. Γνωρίζοντας σε βάθος το θέμα του και την δυναμική του, δημιουργεί εικόνες αφηγηματικού ρεαλισμού, δράματος και αυθεντικότητας. Παράλληλα με τους βασικούς ήρωες τους και το μακρύ ταξίδι δυο αταίριαστων ανθρώπων, με τεραστία διαφορά ηλικίας, διαφορετικές αφετηρίες και στόχους ζωής αιχμαλωτίζει τη ζωή στη σύγχρονη Βραζιλία. Την βίαιη εκβιομηχάνιση της χώρας, την εκτεταμένη ανοικοδόμηση, τα πρόσωπα, τα τοπία κάθε περιοχής, τα εμπορικά φορτηγά μακρινών αποστάσεων, τις παράξενες θρησκευτικές τελετές, την ανάμειξη παλαιών ηθών και εθίμων με αυτά του 20ου αιώνα. Κυρίως όμως παρατηρεί τα γεγονότα εκείνα, που επιδρούν στους ήρωες του, αλλάζουν τους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους και σταδιακά τους οδηγούν στην επικοινωνία, την αλληλοκατανόηση, την αλληλεγγύη. Στο κέντρο της προσοχής τους είναι πάντα η γυναίκα, η σταδιακή αφύπνισή της και η μεταμόρφωση της από ένα σκληρό και κυνικό άτομο, σε άνθρωπο απαλλαγμένο από την εσωτερική του πίκρα, οικείο, στοργικό, τρυφερό. Η διεύθυνση φωτογραφίας είναι θαυμάσια, ο φακός ακουμπάει στα πρόσωπα των ηρώων, χαρτογραφώντας τους χαρακτήρες τους και τις συναισθηματικές τους διαδρομές. Η Fernanda Montenegro δίνει μια μεστή, εσωστρεφή ερμηνεία, λιτή και ανθρωποκεντρική, πλούσια σε εκφράσεις που αποσυνθέτουν τον κυνισμό του ρόλου της και τον μετουσιώνουν σε ζεστασιά και ανθρωπιά. Από τις ερμηνείες εκείνες, που δεν ξεχνάς εύκολα, η ταινία οφείλει πολλά σε αυτή την καλλιτέχνη που μέχρι τότε θεωρούνταν η βασίλισσα της Βραζιλιάνικης σαπουνόπερας. Υπέροχος και ο 10χρονος Vincius de Oliveira. Ο σκηνοθέτης τον ανακάλυψε σε μια αίθουσα αεροδρομίου όπου γυάλιζε παπούτσια. Η ταινία τιμήθηκε με 43 Βραβεία σε σύνολο 69 υποψηφιοτήτων. Ξεχωρίζουν η Χρυσή Άρκτος Καλύτερης Ταινίας, η Aργυρή Άρκτος Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την Fernanda Montenegro στο Φεστιβάλ του Βερολίνου (1998), το Βραβείο BAFTA και η Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Θα περιμένουμε μην τυχόν περάσει Το τραίνο μας με το πολύτιμο φορτίο Το τραίνο μιας άλλης ώρας Μιας άλλης χώρας που σύνορα δεν έχει. Θα περιμένουμε μην τυχόν περάσει Το τραίνο που δεν μπορεί μια και ξεκίνησε να σταματήσει Τώρα σε σήραγγα μπορεί να βρίσκεται Μπορεί να βρίσκεται σε δύσκολο βουνό Ίσως σε κάμπο με πλημμύρα Σε τόπο που νά’ ναι μεσημέρι Ή σ’ άλλον που νά’ ναι βράδυ Μα θα περάσει.

[Θα Περιμένουμε] Του Ανδρέα Εμπειρίκου
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter