Του Δημήτρη Τσακιλτζή. Ένα αυθεντικό χρονικό από τους εγκλωβισμένους της Αττικής Οδού.

Χθες το βράδυ στις 23:00 κατέβηκα στην Αττική οδό - Πεντέλης να δώσω λίγα νερά και μπισκότα στους Εγκλωβισμένους ανθρώπους. Αποφάσισα να μην ανεβάσω βίντεο και φωτό, γιατί, πιστέψτε με, σε ανθρώπινη δύσκολη στιγμή και απόγνωση δεν είναι ότι πιο ωραίο γι' αυτούς και δεν μου αρέσει η αυτοπροβολή όταν κάνω κάτι από την καρδιά μου... Όμως θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτά που είδα και ένιωσα και τρία γεγονότα που με προβλημάτισαν: - Στεναχώρια, απόγνωση, κρυοπαγήματα, αφυδάτωση, πείνα, αγωνία, θυμός, αγανάκτηση. Χωρίς καύσιμα, χωρίς θέρμανση, χωρίς κουβέρτες, χωρίς νερό, χωρίς φαγητό, χωρίς μπαταρία στα κινητά τους. - Βγάλανε μια γυναίκα 83 ετών από το αμάξι να κάνει την ανάγκη της μέσα στην χιονοθύελλα (εκεί συγκλονίστηκα πραγματικά). - Μία κυρία με παρακάλεσε να επικοινωνήσει με τα παιδιά της και της έδωσα το κινητό να τους πάρει (ένα χαμόγελο και ελπίδα μετά την επικοινωνία). - Οι μισοί άνθρωποι που τους τελείωσαν τα καύσιμα, τους βάλανε οι άλλοι οδηγοί μέσα στα αμάξια τους να ζεσταθούν. (Επειδή είχα πάει μόνο 20 νεράκια, το μοιράζανε μεταξύ τους με γουλιές για να πιούνε όλοι)... Τι να πω μετά από αυτό... Αν βλέπατε το βλέμμα των ανθρώπων όταν είδαν βοήθεια από τους συνανθρώπους τους... Γι' αυτό, καταλάβετέ το... Εμείς μεταξύ μας, οι απλοί άνθρωποι, με αλληλεγγύη, μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, χωρίς την ανάγκη των κρατικών εξουσιαστών. (Ανάρτηση του Δημήτρη Τσακιλτζή στη σελίδα του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης)