Σχόλια
ΣΤΕΛΙΟΣ
17/9/2022

Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

«Tις πταίει» για το σημαντικό πλήγμα από τη χιονόπτωση στην Αττική;

του Βαγγέλη Πισσία*

Ένα μόνον είναι το θέμα της οικτρής πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής επικαιρότητας που θα ακροθιγεί στο σύντομο αυτό περί την κοινωνική μας ηθική κείμενο. Θέμα πιθανόν ήσσονος σημασίας, συγκρινόμενο με τα μεγαθέματα που καλείται να αντιμετωπίσει η καλπάζουσα προς το άγνωστο, με βάρκα τις ψευδαισθήσεις της, μετανεωτερική ανθρωπότητα. Με τη χώρα μας να σύρεται, εκούσα-άκουσα, σε ετούτη την ιδανική αυτοχειρία. Θέμα της εβδομαδιαίας επικαιρότητας η ιδιαίτερα έντονη, όμως απολύτως φυσιολογική χιονόπτωση, για την οποία το κριτικό μας σχόλιο θα είναι μερικών μόνο γραμμών. Όπου ιδιαίτερα έντονη χιονόπτωση, πρωτογενώς ένοχη για την πρόσφατη κοινωνική και πολιτική δοκιμασία της χώρας, είναι μια ατμοσφαιρική κατακρήμνιση (έτσι λέγεται, και έχει την σημασία του ο όρος κατακρήμνιση...)[1], μεγάλης έντασης, που σε μικρό χρονικό διάστημα δημιουργεί, συσσωρεύει και ρίχνει στο έδαφος σημαντική ποσότητα χιονιού. Βέβαια το φαινόμενο της ατμοσφαιρικής κατακρήμνισης, που ευτυχώς συμβαίνει και στη χώρα μας, αποτελεί πιθανό φυσικό φαινόμενο –άρα όχι κάποιο απίθανο συγκλονιστικό συμβάν– το οποίο με απλές στατιστικές μεθόδους πιθανολογείται, και με ικανή ακρίβεια προβλέπεται... Τούτο το γνωρίζουν προφανώς, από αμνημονεύτων χρόνων μάλιστα, τόσο η κάθε πολιτεία όσο και οι πολίτες της. Μπορούμε συνεπώς να υποθέσουμε πως εν προκειμένω κανείς παθός δεν είναι αθώος. Η πολιτεία, που συγκέντρωσε στο όνομα της παθούσας κυβέρνησης, του κρατικού μηχανισμού και της κατασκευαστικής-διαχειριστικής εταιρείας την μήνιν των οδυνηρά παθόντων πολιτών, της οργισμένης αξιωματικής και λοιπής πολιτικής αντιπολίτευσης, ζητά συγνώμη ταπεινά και καλείται να απολογηθεί αντεπιτιθέμενη… Το θέαμα «εμείς έτσι, εσείς αλλιώς, μα δεν ντρέπεστε» κ.λπ. θα παρακολουθήσουν οι πολίτες από τις τηλεοράσεις τους. Το αποτέλεσμα, όσον αφορά την κοινοβουλευτική ευστάθεια, αναμενόμενο. Όσον αφορά όμως στις εντυπώσεις, αυτές θα αποτυπωθούν στα γκάλοπ, λίγο πάνω, λίγο κάτω, μία περίπου από τα ίδια, πλην όσων αφορούν στο, αναδυόμενο από την πολιτική μας λήθη, προσεκτικής λαλιάς ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ... ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΟΜΩΣ στο καίριο και ουσιώδες ερώτημα τι έφταιξε και «τις πταίει» για το σημαντικό πλήγμα από τη χιονόπτωση στην Αττική την περασμένη Δευτέρα, μπορώ να πω με κάθε εντιμότητα, και με την αγνή διάθεση εφόσον διαψευστώ να κάψω τα πτυχία μου, ότι: α) Δεν φταίει η δια πάσαν νόσον αναφερόμενη κλιματική αλλαγή, ανεξαρτήτως γνώμης για το «ποιοι και πώς» την επηρεάζουν. Δεν γράφω τη λέξη «προκαλούν»: πολύ μονοσήμαντη, υπεραπλουστευτική «αιτιότητα» δηλοί αυτός ο πονηρός όρος. Ανήκω σε εκείνους που αναγνωρίζουν το δικαίωμα στο κλίμα της Γης, από γενέσεώς της, κατά κανόνα να αυτομεταβάλλεται στο πλανητικό της σύστημα ανεξάρτητα από την ενσυνείδητη απληστία ή την ανοησία του επ’ αυτής εγκληματούντος ανθρώπου[2]. β) Δεν φταίει σε αξιόλογο βαθμό ούτε η έλλειψη μηχανημάτων, αλλά η απουσία ορθολογικής και κοινωνικο-πολιτικά περιεκτικής χρήσης των ανά την επικράτεια υπαρχόντων (εν αφθονία μάλιστα) κάθε λογής χωματουργικών μηχανημάτων… Δεν διανύουμε ιστορική φάση κατά την οποία να μπορούν κοινωνικο–πολιτικά να ευδοκιμήσουν σοβχοζιακού τύπου δομές, τάδε έφη τέλος πάντων ο παγκόσμιος λαός… Δεν φταίει συνεπώς ούτε η έλλειψη κεντρικού δημόσιου οργανισμού ο οποίος να κατέχει και να διαχειρίζεται αυτού του είδους τα μηχανήματα για την αντιμετώπιση παρόμοιων καιρικών φαινομένων, παρά μόνον η αποκεντρωμένη κατοχή και ευέλικτη συμπληρωματική διαχείριση μικρού στόλου ειδικών μηχανημάτων. Τα υπόλοιπα μπορούν να καλύπτονται με κατάλληλες συμβάσεις υποκείμενες σε έλεγχο και, γιατί όχι, σε κρίσιμες ώρες, σε προσχεδιασμένες επιτάξεις. Επ’ ευκαιρία να ειπωθεί πως το επιχείρημα αυτό καλλιεργεί πονηρό κλίμα και απλά οδηγεί στην επιβάρυνση των δημόσιων προϋπολογισμών, προσφέροντας άλλοθι στη δημιουργία μεγάλου τζίρου αγορών, συνοδευόμενων από απλόχερη διασπορά προμηθειών, «μιζών» προς επιτηδείους δηλαδή… Όσο για το αλάτι, στην ευλογημένη χώρα της μέγιστης ευρωπαϊκής ακτογραμμής, η έλλειψη διαθέσιμων αποθεμάτων αποτελεί βαριά ευθύνη της κάθε μορφής και βαθμίδας, κρατικής και τοπικής, διοίκησης... γ) Φταίει βέβαια κάτι για τις πληγές που μας προκάλεσε μια ιδιαίτερα έντονη χιονόπτωση, δεν οφείλεται όμως στο κακό το ριζικό μας αυτό, και τούτο που φταίει είναι το μονίμως ελλείπον σχέδιο. Όχι βέβαια το οποιοδήποτε σχέδιο, αλλά το καλοχτισμένο, από τα πάνω και από τα κάτω, το βαθιά και σε κάθε φάση εκπόνησής του συμμετοχικό, όπως λέγαμε με έμφαση εδώ και πολλές δεκαετίες, το ολοκληρωμένο σχέδιο κινητοποίησης υλικοτεχνικών μέσων και προπαντός ανθρώπινων παραγόντων, το εν κατακλείδι σχέδιο προγραμματισμού άμεσων και μεσο-μακροπρόθεσμων δράσεων… Ένα τέτοιο σχέδιο, σύμφωνα με τη ζώσα εμπειρία της εφαρμογής του σε χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου, και μετά λόγου γνώσεως, στηρίζεται στην κινητοποίηση, με λίγα μέσα, με κατά βάση συμμετοχική οργάνωση-εκπαίδευση, με ασκήσεις ετοιμότητας του απειλούμενου πληθυσμού, με από τα κάτω χτισμένο απλό σχέδιο δράσεων. Αλλά, προπαντός, με αίσθημα ευθύνης, με ευψυχία και καλλιέργεια της κοινωνικής εμπιστοσύνης. Για τούτο το ελλείπον σχέδιο, πταίουν βέβαια οι γνωστοί κρινόμενοι, οι του κράτους ταγοί, αλλά επίσης και οι εντέχνως ή απαθώς υποκρινόμενοι, που αρνούνται να εμπλακούν στην αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών και να συμβάλουν με τη δική τους πολιτική, κοινωνική και προσωπική ευθύνη. ΚΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ στους κρατικούς ταγούς, στους νυν και πρώην και αυριανούς κυβερνήτες, αλλά και σε εκείνους που σπεύδουν να διοικήσουν δήμους, ο καταλογισμός της διοικητικής ευθύνης τους έγκειται στη σκόπιμη αδρανοποίηση και απενεργοποίηση των πολιτών, στην αλλοτρίωση και μετατροπή τους σε πολιτικο-κοινωνικά αδιάφορους απαθείς καταναλωτές, ενόσω οι ίδιοι διαχειρίζονται τις κρίσεις αρεσκόμενοι σε ρητορείες και σε λόγια-παρόλες προς το πλήθος των εκλογικών τους πελατών. Όσον αφορά στους υποτυπώδεις σχεδιασμούς τους, αυτοί συνίστανται σε απλές αντιγραφές εγχειριδίων που μοντάρονται με τρόπο ώστε να εξυπηρετήσουν εύνοιες προς τους εντολοδόχους τους στις κατεστημένες, όσο και δύστροπες-ανταγωνιστικές και δυσκίνητες κρατικές γραφειοκρατίες. Όσον αφορά ωστόσο τους κατ’ επίφαση πολίτες, τους ιδιώτες που πλειοψηφούν στην παρακμιακή ετούτη εποχή, αυτούς που μονίμως καθυβρίζουν αυτούς προς τους οποίους καταφεύγουν αναμένοντας έλευση του Γκοντό προκειμένου να διασωθεί και μακροημερεύσει η όση-όση ύπαρξή τους, ουδέν σχόλιο; Προς αυτούς που απομακρύνονται από την κοινωνική ηθική, ανάγοντας την ατομικότητα και τον εγωκεντρισμό τους σε κάθε λογής μικρο-δικαίωμα, είτε πρόκειται για το δικαίωμα να διατηρήσουν την αυτοκινητολαγνεία τους, ακόμη και όταν η φύση τούς προειδοποιεί για το ζωογόνο ξέσπασμά της, είτε πρόκειται για το ηλίθιο δικαίωμα να κινηθούν εποχούμενοι-καμαρωτοί αρνούμενοι να χρησιμοποιήσουν το στοιχειώδες μέτρο πρόληψης, ένα ζευγάρι αλυσίδες, γενόμενοι αιτία να δεινοπαθήσει ο όποιος συμπολίτης τους, είτε αυτοί που παράτησαν το αυτοκίνητό τους και έφευγαν «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» μη ρίχνοντας ούτε ματιά στο διπλανό τους αυτοκίνητο και στο ποιος, σε ποια κατάσταση, βρισκόταν σε αυτό, προς αυτούς όλους ουδείς ψόγος; Η Δημοκρατία του καιρού μας χρεοκόπησε. Ένα κοινοβούλιο καπηλείας του δημόσιου συμφέροντος, με ασκούμενους στη θεατρική πρόζα, απομένει. Μια δημοκρατία συνανθρωπική, συμμετοχική, κοινωνική, με τους πολίτες ατομικά και κοινωνικά υπεύθυνους και αλληλέγγυους, όπως περιγράφονται σε εμπνευσμένα κείμενα ενός, πέντε, δέκα, είκοσι και πλέον αιώνων πριν από το πενιχρό μας σήμερα, θα μπορούσε να είναι μια καινούρια αληθινή δημοκρατία, με όλα τα παρόντα συνώνυμά της απλώς έπεα πτερόεντα. * Ο Βαγγέλης Πισσίας είναι καθηγητής Διαχείρισης Υδατικών Πόρων και Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων. [1] Κατακρήμνιση και όχι ομαλή διάστρωση όπως θα θέλαμε ίσως... η εποχή των άκρων συναντάται όλο και συχνότερα με την εποχή των χλιαρών αντιδράσεων και συμπεριφορών. [2] Επηρεάζει συνεπώς η θέση μας, αλλά δεν δημιουργεί ούτε προκαλεί… η ελληνική γλώσσα ευτυχώς δεν ακολουθεί ανόητα την ιδεολογική επικαιρότητα. Πηγή: δρόμος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2022 Πρωτότυπος τίτλος άρθρου στην εφημερίδα: Μια αιρετική «δεξιά» άποψη (ενός, καταπώς πιστεύει, αριστερού...) Φωτογραφία: δρόμος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ: Άρθρα
ΣΧΟΛΙΑ
  1. Τάκης Μάτσας [Τις πταίει ]
    6 Φεβρουαρίου 2022, 23:19

    Εμπεριστατωμένο,τεκμηριωμένο κείμενο του ειδικού και ευαίσθητου συνάμα επιστήμονα,Β. Πισσία. Απλό, κατανοητό απ' όλους, εξαιρετικό! Εύχομαι να το διαβάσουν και όλοι αυτοί,που,έχοντας θέσεις ΕΥΘΥΝΗΣ, παραμένουν διαχρονικά παγερά αδιάφοροι και εγωκεντρικοί καρεκλοκένταυροι! Θα αποκομίσουν σημαντικές γνώσεις τόσο για τα φυσικά φαινόμενα όσο και για τους τρόπους διαχείρισής τους. θάναι πολύ καλό για όλους μας! Είθε...

Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο χρόνος διαλύεται μέσα στη στιγμή το ελάχιστο γίνεται ο μέγιστος τύραννος. Βασανίζει ανθισμένες πληγές γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις για κάτι άλλο, αυτό το άλλο είναι που ζούμε κάθε στιγμή νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο. Όμως το άλλο δεν υπάρχει. Είμαστε εμείς η Μοίρα μας που μας λοξοκοιτάζει. Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε. Δεν υπάρχει αίνιγμα δεν υπάρχει διαφυγή από τον πύρινο κύκλο του Ήλιου και του Θανάτου.

Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter