Σχόλια
ΣΤΕΛΙΟΣ
17/9/2022

Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

Το γεωπολιτικό σχέδιο της ελληνικής ελίτ και εμείς

Του Γιάννη Ραχιώτη

(Προφανής αλλά πάντα χρήσιμη επισήμανση: Όταν αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο στην ιστοσελίδα της ΔΡΑΣΗΣ δεν σημαίνει ότι το υιοθετούμε απαραίτητα πλήρως και σε κάθε του πτυχή. Το επιλέγουμε όμως, δηλαδή βρίσκεται εντός του πεδίου των ενδιαφερόντων και των αναζητήσεών μας. Εν προκειμένω, οι επιλογές αφορούν στο μεγάλο ζήτημα της εποχής, τον πόλεμο στην Ουκρανία) «Το γεωπολιτικό σχέδιο της ελληνικής ελίτ και εμείς» Στο κύριο άρθρο της «Καθημερινής» της περασμένης Κυριακής* προσδιορίζονται οι στόχοι της χώρας στη σημερινή συγκυρία, φυσικά από την οπτική των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που εκπροσωπεί. Η συνολική εικόνα παρουσιάζεται βέβαια δύσκολη όμως εντοπίζει «νέα δεδομένα και πιθανές ευκαιρίες», όπως να μετατραπούμε σε κέντρο διαμετακόμισης αμερικανικών και νατοϊκών στρατευμάτων και οπλισμού προς τα μέτωπα της ανατολικής Ευρώπης, να γίνουμε σταθμός διακίνησης του αμερικανικού LNG προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, γενικότερα να κοιτάξουμε να βγάλουμε καμιά προμήθεια, από όποιο ενεργειακό σχέδιο προωθούν οι Αμερικανοί στην περιοχή. Πίσω από αυτούς τους «στόχους», είναι διακριτές οι παραδοχές ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται εθνικό σχέδιο ανάπτυξης (αρκεί να ετεροκαθορίζεται από τον αμερικανικό σχεδιασμό), ότι πρέπει να συμβάλλουμε στη διατήρηση του πολέμου στην ανατολική Ευρώπη όπως επιδιώκουν οι ΗΠΑ, ότι οι βαλκανικές χώρες θα εξαναγκαστούν να αγοράζουν αμερικανικά καύσιμα σε τιμές τουλάχιστον 4-5 φορές ακριβότερες από αυτές της Ρωσίας και της Μέσης Ανατολής. Πρόκειται για μίζερα, ιδιοτελή σχέδια μιας μεταπρατικής ελίτ που θα είναι ικανοποιημένη αν μας μετατρέψει σε ένα σύγχρονο χάνι, αποκλειστικά για αμερικανική χρήση. Για να πετύχει αυτό τον… υψηλό στόχο γέμισε την Ελλάδα αμερικανικές βάσεις, παραχωρεί τον εναέριο χώρο και τις χερσαίες υποδομές μας για τις πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, συμμετέχει στον εξοπλισμό της Ουκρανίας, έχει μετατρέψει το σύνολο των ΜΜΕ σε χαλκεία φτηνής πολεμικής προπαγάνδας, και έδωσε βήμα στους ναζί του τάγματος Αζόφ μέσα στο Κοινοβούλιο –κάτι που δεν τόλμησε καμία άλλη χώρα του ΝΑΤΟ– επιβεβαιώνοντας την παλαιά ρήση περί «αθλιέστερου προτεκτοράτου». Καταστροφή των σχέσεών μας με το υπόλοιπο κόσμο Το πολιτικό και διπλωματικό υπόβαθρο για την υλοποίηση αυτής της ντροπιαστικής για όλους μας πολιτικής δημιουργήθηκε με τη συστηματική καταστροφή των διμερών σχέσεων με όλο τον μη ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ κόσμο και την πειθάρχηση και στις πιο εξευτελιστικές εντολές-υποδείξεις τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απέλαση 12 Ρώσων διπλωματών χωρίς το παραμικρό πρόσχημα. Αν μη τι άλλο η Ρωσία, πέρα από την υποστήριξη –μεγάλη ή μικρή– που μας πρόσφερε σε διάφορα θέματα, ποτέ δεν μας βομβάρδισε όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, ακόμη και η Γαλλία παλαιότερα, δεν υποκίνησε εισβολή στην Κύπρο, δεν μας επέβαλε διεθνή οικονομικό έλεγχο ή μνημόνια, ούτε οργάνωσε στρατιωτικά πραξικοπήματα σε βάρος μας. Αυτή η αθλιότητα έβαλε πρακτικά ταφόπλακα στις ελληνορωσικές σχέσεις, σε προφανή αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας. Την ίδια ιταμή συμπεριφορά επιδείξαμε παλιότερα προς το Ιράν, τη Συρία, τη Βενεζουέλα και άλλους παραδοσιακούς φίλους και οικονομικούς εταίρους της χώρας, χωρίς να υπάρχει κανένα λόγος εκτός της πειθαρχίας στις εντολές του προστάτη. Δεν χρειάζεται φαντασία για να αντιληφθούμε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της πολιτικής, που για τις ελίτ μπορεί να είναι ευκαιρία πλουτισμού ενώ για μας τους υπόλοιπους θα σημαίνει συμμετοχή σε ξένους πολέμους, υπανάπτυξη, διαιώνιση της μιζέριας, μετανάστευση και... ελπίδες διάσωσης από καμιά καλή τουριστική σαιζόν. Όπως έχει δείξει η πρόσφατη ιστορία μας, κάθε επιδείνωση στο επίπεδο της κυριαρχίας και του διεθνούς στάτους της χώρας ακολουθείται από μια περίοδο λεηλασίας του εθνικού πλούτου και τη συνακόλουθη φτώχεια και μετανάστευση. Από την αριστερή πτέρυγα του συστήματος δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα καλύτερο. Ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί με ενθουσιασμό κάθε αμερικανικό σχέδιο στην περιοχή. Τώρα πρωτοστατεί στην υποστήριξη των νατοϊκών στην Ουκρανία. Το ΚΚΕ θέλει να δώσει την εντύπωση ότι πρωτοστατεί στα «καθημερινά» λαϊκά προβλήματα. Τα στελέχη του πράγματι παίζουν καθοριστικό ρόλο στις εργατικές κινητοποιήσεις. Όμως όταν σοβαρεύουν τα πράγματα σπεύδει να δώσει διαπιστευτήρια εκεί που πρέπει. Όταν ξεκίνησε η ρωσική επίθεση έσπευσε να διαδηλώσει στη Ρωσική πρεσβεία. Επί 8 χρόνια που σφάζονται Ρώσοι στην Ουκρανία δεν είχε καταφέρει να βρει το δρόμο για την ουκρανική πρεσβεία. Στις μέρες μας, οποιαδήποτε εναλλακτική στο σχέδιο του προτεκτοράτου-μεσάζοντα φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολη. Αν μάλιστα νικήσει το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, είναι βέβαιο ότι τα περιθώρια για μια ανεξάρτητη πολιτική θα στενέψουν περισσότερο και, όπως έχει δείξει η πρόσφατη ιστορία μας, κάθε επιδείνωση στο επίπεδο της κυριαρχίας και του διεθνούς στάτους της χώρας ακολουθείται από μια περίοδο λεηλασίας του εθνικού πλούτου και τη συνακόλουθη φτώχεια και μετανάστευση. Το δικαίωμά μας σε ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος Η Ρωσία για τη δική της ασφάλεια αποφάσισε το –καθόλου απλό– εγχείρημα να ανακόψει την εξάπλωση του ΝΑΤΟ στην Ανατολή. Η επιτυχία του αντικειμενικά θα μας ωφελούσε, όπως και όλα τα περιφερειακά κράτη της Ευρώπης, αφού θα χαλάρωνε την πίεση που δεχόμαστε από το μπλοκ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. Μέχρι τώρα τα αποτελέσματα είναι μάλλον πενιχρά και αμφίβολης διατηρησιμότητας. Το ουκρανικό προτεκτοράτο εξοπλίζεται και αναβαθμίζεται για να παίξει ρόλο Ισραήλ στην ανατολική Ευρώπη. Οι ΗΠΑ δείχνουν πλέον βέβαιες για την επιτυχία της στρατηγικής τους: αφενός να αναγκάσουν τη Ρωσία να αιμορραγεί σε ένα αέναο πόλεμο, αφετέρου να τη φέρουν μπροστά στο δίλημμα να εμπλακεί από μειονεκτική θέση σε ολοκληρωτικό πόλεμο με το ΝΑΤΟ –και μάλιστα στο έδαφός της ή κοντά σ’ αυτό– ή να εξευτελιστεί, να οδηγηθεί σε αλλαγή ηγεσίας, διάσπαση, και τα υπολείμματά της να μετατραπούν σε «κανονική χώρα», δηλαδή δορυφόρο της Δύσης. Από την πλευρά μας, όσο δυσάρεστα και αν εξελιχθούν τα πράγματα, δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από το δικαίωμα να ζήσουμε σε ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος με δική του εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Το ζητούμενο είναι να διαμορφωθεί ένα πολύμορφο ρεύμα ανεξαρτησίας που θα αποτελέσει την αντιπολίτευση στο σημερινό πολιτικό σύστημα και θα ξανασκεφτεί το ρόλο της χώρας, έξω από τη μέγγενη του «ανήκομεν εις την Δύσιν», μέσα στο βαλκανικό της πλαίσιο, όπου μπορεί να συνεργάζεται σε ισότιμη βάση με χώρες που αντιμετωπίζουν ανάλογες γεωπολιτικές αγωνίες. Το ρεύμα αυτό θα πρέπει να περιλάβει όλους όσοι θεωρούν ότι το πρόβλημα της ανεξαρτησίας, με τη μορφή της απαλλαγής από τη δυτική κηδεμονία, είναι το κεντρικό ζήτημα της χώρας. Κάποιοι μπορεί να προτάσσουν το οικονομικό σκέλος, άλλοι το αμυντικό-διπλωματικό, άλλοι να θεωρούν ότι αυτά είναι αξεδιάλυτα μεταξύ τους. Άλλοι θα προτάσσουν την προοδευτική επίτευξη βαθμών κυριαρχίας, άλλοι θα προτάσσουν τη δημιουργία ενός κινήματος για την απελευθέρωση από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., άλλοι τη δημιουργία κινηματικών εμποδίων στο σύστημα της εξάρτησης. Όλα όμως τα ενδεχόμενα, όλες οι επιλογές που αντικειμενικά μπορούν να ενταχθούν στο σχέδιο της ανεξαρτησίας, μπορούν και πρέπει να συναντηθούν. Γιάννης Ραχιώτης δικηγόρος, μέλος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Δημοκρατικών Νομικών. Πηγή: Δρόμος της αριστεράς, edromos.gr, (Κυκλοφορεί κάθε Σάββατο), 21 Απριλίου 2022. * Διαφάνεια παντού, Καθημερινή 17.04.2022, Κύριο Άρθρο H χώρα ετοιμάζεται να υποδεχθεί 77 δισ. από το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ. Η εμπειρία από προηγούμενες χαμένες ευκαιρίες επιβάλλει τη διαφάνεια στη διάθεσή τους. Η δημιουργία μηχανισμού ελέγχου των στρατηγικών επενδύσεων είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Εξίσου κρίσιμη είναι η καθιέρωση θεσμών ψηφιακής διαφάνειας και στον στενό πυρήνα του κράτους – όπως αυτός που σχεδιάζεται να καταγράφει τα δεδομένα από το σύστημα απονομής της Δικαιοσύνης. Το κράτος πρέπει να αξιοποιήσει τα σύγχρονα εργαλεία, ώστε πλέον όλες του οι λειτουργίες να παρακολουθούνται και να αξιολογούνται.

ΣΧΕΤΙΚΑ: Άρθρα
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο χρόνος διαλύεται μέσα στη στιγμή το ελάχιστο γίνεται ο μέγιστος τύραννος. Βασανίζει ανθισμένες πληγές γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις για κάτι άλλο, αυτό το άλλο είναι που ζούμε κάθε στιγμή νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο. Όμως το άλλο δεν υπάρχει. Είμαστε εμείς η Μοίρα μας που μας λοξοκοιτάζει. Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε. Δεν υπάρχει αίνιγμα δεν υπάρχει διαφυγή από τον πύρινο κύκλο του Ήλιου και του Θανάτου.

Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter