Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

Ο Γιώργος Ξανθάκης παρουσιάζει «Το τραγούδι της Κάρλα» του Ken Loach

Πέμπτη 7 Ιουλίου, 9:00μμ στο Β’ Γυμνάσιο Βριλησσίων

Ο Γιώργος Ξανθάκης συγγραφέας του βιβλίου CINEπιλογές: 100 κρυμμένα κινηματογραφικά ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ παρουσιάζει το κινηματογραφικό έργο του Ken Loach. Το τραγούδι της Κάρλα / Carla’s song: Αγγλία, Δραματική, 1996. Διάρκεια:127’. Σκηνοθεσία: Ken Loach Σενάριο: Paul Laverty. Φωτογραφία: Barry Ackroyd. Μουσική: George Fenton. Πρωταγωνιστούν: Robert Carlyle, Oyanka Cabezas, Scot Glenn. Ένα τραγούδι για τη Νικαράγουα. Γλασκόβη, 1987. Ο George Lennox (Robert Carlyle), ατίθασος οδηγός λεωφορείου, συναντά την Carla (Oyanka Cabezas), απελπισμένη πρόσφυγα από τη Νικαράγουα. Αμέσως την ερωτεύεται. Αυτή, αρχικά, τον αποφεύγει, μοιάζει να κρύβει βαριά μυστικά. Αυτός της συμπαραστέκεται, της βρίσκει σπίτι, την σώζει από αυτοκτονία. Χωρίζει με τη μακροχρόνια φίλη του, προκαλεί την απόλυσή του και με τις λιγοστές οικονομίες του αγοράζει δυο εισιτήρια για τη Νικαράγουα. Εκεί συναντούν τον Αμερικανό Bradley (Scott Glenn), πρώην πράκτορα της CIA που μεταστράφηκε κι έγινε μέλος ανθρωπιστικής οργάνωσης. Αρχίζουν ν' αναζητούν τον αγνοούμενο πρώην σύντροφο της Carla, που εξαφανίστηκε στον εμφύλιο πόλεμο, ανάμεσα σε Σαντινίστας και Κόντρας. Το σώμα του έργου του Ken Loach διακρίνεται σε δυο κατηγορίες ταινιών: αυτές με το πολιτικό-ιστορικό περιεχόμενο «Land and freedom» (1995) και εκείνες που υπηρετούν τον κοινωνικό ρεαλισμό «My name is Joe» (1998). «Το τραγούδι της Κάρλα» ανήκει στην πρώτη κατηγορία κι αναφέρεται στον εμφύλιο πόλεμο που έπληξε τη Νικαράγουα στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το σενάριο γράφτηκε από τον Paul Laverty, δικηγόρο που είχε συνεργαστεί με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Νικαράγουα. Ο Laverty πρόσθεσε στο έργο του Loach την αυξημένη χρήση του χιούμορ μετριάζοντας τον διδακτισμό προηγούμενων ταινιών του. Η αφήγηση χωρίζεται σε δυο μέρη: το πρώτο διαδραματίζεται στη Γλασκόβη κι ακολουθεί, στο δεύτερο μέρος, η μετάβαση στη Νικαράγουα που ενδυναμώνει με νέα ορμή την ταινία. Ο Loach αδιόρατα ξεδιπλώνει τα καίρια, οικουμενικά θέματα που απορρέουν από τη μαρξιστική φιλοσοφία του: ιμπεριαλισμός, μυστικές υπηρεσίες, ανθρώπινα δικαιώματα, εργασιακές σχέσεις, σύζευξη ατομικού και συλλογικού. Η εστίαση του είναι διπλή: στο «προσωπικό» και στο «πολιτικό». Αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι μόνο να θυμίσει πως η εμπλοκή των ΗΠΑ τσάκισε μία λαϊκή επανάσταση αλλά να καταδείξει με ευθύτητα και τόλμη τα προσωπικά τραύματα που προκάλεσε αυτή η ωμή πολιτική παρέμβαση. Ο Loach όμως δεν κάνει άχαρη, στεγνή προπαγάνδα. Εμπλουτίζει την ταινία με ζωηρά χρώματα, λαϊκό χιούμορ και αφοπλιστική ανθρωπιά. Όπως και στο «Land and freedom» (1995), ένα μέλος της εργατικής τάξης αφήνει την αποπνικτική ζωή της Βρετανίας για να πάρει μέρος σε ένα μακρινό πόλεμο, όπου άνθρωποι, από διαφορετικές αφετηρίες, ενώνονται για ιδεαλιστικούς σκοπούς. Ωστόσο, για τον George, η κινητήρια δύναμη είναι ο έρωτας κι όχι η πολιτική στράτευση. Νοιώθει ότι η Carla τυραννιέται από τους προσωπικούς της δαίμονες, και προσπαθεί να την βοηθήσει. Θεωρεί ότι μόνο αν απαλλαγεί από αυτό το άλγος, η σχέση τους θα ευδοκιμήσει. Στην καρδιά της ταινίας βρίσκονται οι ζωογόνες, σχεδόν ημι-αυτοσχεδιαστικές σκηνές, στις οποίες ο George σπάει τα εμπόδια της γλώσσας και του πολιτισμού για να δημιουργήσει μια ζεστή συντροφικότητα με τους στρατιώτες των Σαντινίστας και τους ειρηνικούς χωρικούς. Όταν όμως βιώνει μια φονική, νυχτερινή επίθεση των Contras που πνίγει στο αίμα ένα χωριό, συνειδητοποιεί ότι ούτε ο έρωτας μπορεί να θεραπεύσει τις πληγές του πολέμου. O Robert Carlyle πλάθει ένα παλλόμενο χαρακτήρα: ειλικρινή, ευαίσθητο, ένα ελεύθερο πνεύμα που αφήνει μια ασφαλή, φυσιολογική ζωή για να ακολουθήσει την καρδιά του. Η Oyanka Cabezas είναι η απόλυτη αποκάλυψη ως Carla: απίστευτα εσωστρεφής και μελαγχολική στη Γλασκόβη, αλλά γεμάτη ζωντάνια και πάθος όταν φτάνει στη γενέθλια γη της. Αληθινή δύναμη της φύσης, ο Scott Glenn παλεύει ενάντια στις δικές του ενοχές, που είναι και ενοχές του δυτικού κόσμου. Ο κινηματογραφιστής Barry Ackroyd χρησιμοποιεί χαμηλότονους φωτισμούς για να δώσει στην ταινία μια αίσθηση ντοκιμαντέρ είτε στους δρόμους της Γλασκόβης είτε στη ζούγκλα της Νικαράγουας. Η υπόκρουση του George Fenton, που συνδυάζεται με την ethnic μουσική, δεν γίνεται ποτέ υπερβολική. Με «Το τραγούδι της Κάρλα» ο Loach προσκαλεί τον θεατή να ακολουθήσει νοερά μια οδυνηρή εσωτερική μετάβαση: από την καπιταλιστική Δύση στην πάμφτωχη Λατινική Αμερική, από την ιδεαλιστική φαντασίωση στην τραχιά πραγματικότητα, από τη χαρά της λαϊκής επανάστασης στη φρίκη της καταστολής της. Μόνη καταφυγή η αληθινή αγάπη, μόνη παρηγοριά ένα τρυφερό αντάρτικο τραγούδι… Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Ξανθάκη CINEπιλογές: 100 κρυμμένα κινηματογραφικά ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ (εκδόσεις ηδυέπεια) Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων cine - ΔΡΑΣΗ,/b>

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.