του Χρήστου Ι. Βατούσιου

- Τρεις φορές έφερε άσσους ο άνθρωπος και καπάκι διπλές• Ε, άι στο διάβολο... - Γιατί το 'κλεισες το τάβλι μπαρμπασταύρο; - Για να μη στο χτυπήσω στο κεφάλι. - Καλά, τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, ασπρίσαν τα μαλλιά σου και δεν έμαθες ακόμα να χάνεις; - ...Ε; Όχι, δηλαδή ναι, να χάνω, αλλά να χάνω από τον παίχτη, όχι από τον αποτέτοιο του. Τα βρωμόζαρα.... - Κι αυτά μες το παιχνίδι είναι μπάρμπα, ζαριές ρίχνουμε καθημερινά, άλλες έρχονται άλλες όχι, το κέρδος δεν είναι στις καλές, σ' αυτές όλοι παίζουν, απ' τις άλλες μαθαίνουμε. Στη φουρτούνα δε λένε θα φανεί; Εσύ τόσα χρόνια μεσοπέλαγα τα ξέρεις. - Ξεράδια ξέρω, μου το φούσκωσες το κεφάλι, χειρότερος κι από ζαλάδα είσαι. - Ε, τι, άδικο έχω; Για να μάθουμε να χάνουμε παίζουμε θείο. Το κέρδος είναι το παιχνίδι, η χαρά του. Τι κάνεις εκεί, το ξανανοίγεις το τάβλι; - Τελείωνε! Παίζε! Τα άσπρα δικά μου. ΠΊΝΑΚΑΣ: Ιωάννης Αλταμούρας, Δαμάζοντας την καταιγίδα. ΧΡΉΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΎΣΙΟΣ