Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

MEAT MEETING

του Γιώργου Σκιάνη

Μάκης Σουρελές. Πλησιάζει τα σαράντα. Ένα και εβδομηνταοχτώ, εβδομήντα κιλά, ήρεμο πρόσωπο, μαλλιά ίσια, καστανά, χτενισμένα στο πλάι, γυαλιά με συνηθισμένο σκελετό πάνω από γαλάζια μάτια. Μάκης Σουρελές. Κάθε πρωί, στις εφτά ακριβώς ξεκινάει για τη δουλειά, κουστούμι, γραβάτα. Στις τέσσερις και μισή είναι πίσω. Ενίοτε η ώρα επιστροφής αλλάζει. Τι αξιοσημείωτο μπορεί να δει κανείς στον Σουρελέ; Τη μονοτονία. Τη μηχανική επανάληψη. Η επανάληψη αυτή περιλαμβάνει και τα δεκαπενθήμερα δείπνα. Ο Σουρελές μαγειρεύει σπουδαία αλλά δεν είναι γκουρμεδιάρης. Μαγειρεύει κρέας χοιρινό, μοσχαρίσιο και βοδινό με πολλούς τρόπους. Η μεγάλη του τέχνη όμως είναι ο τεμαχισμός. Παίρνει μεγάλα κομμάτια κρέας και τα τεμαχίζει σαν επιδέξιος χειρούργος. Τα σιτεύει, τα μαρινάρει, τα μαγειρεύει. Τα συνοδεύει μόνο με σαλάτα και το κατάλληλο κρασί. Στα δείπνα κάθονται πάντα τα ίδια οχτώ άτομα, στο μεγάλο τραπέζι της παλιάς τραπεζαρίας του μικρού διαμερίσματος του Σουρελέ. Μια πολυκατοικία της δεκαετίας του εβδομήντα στον περιφερειακό του Λυκαβηττού όπου ο Μάκης ζει μόνος του. Ο Σουρελές σερβίρει το δείπνο ξεκινώντας από τον Υπουργό. Είναι προσεχτικός και ταχτικός, ποτέ δεν έχει πέσει φαγητό και δεν έχει χυθεί σταλιά κρασί στο παλιό, άσπρο τραπεζομάντηλο. Οι συνδαιτυμόνες σπάνια μιλάνε και αυτό μόνο για να ζητήσουν κάτι αν και τις περισσότερες φορές τους προλαβαίνει ο Σουρελές. Στο τέλος καπνίζουν ήσυχα τα πούρα τους και αποχωρούν χαιρετώντας ευγενικά, χωρίς υπερβολική εγκαρδιότητα. Στον ελεύθερο χρόνο του ο Σουρελές σπάνια βγαίνει από το σπίτι του. Βλέπει τηλεόραση, διαβάζει, ακούει μουσική και πίνει λίγο μπέρμπον. Πέφτει για ύπνο στις έντεκα, φορώντας ωτασπίδες και καλύπτοντας τα μάτια. Υπάρχουν εξαιρετικά γεγονότα στη ζωή του Μάκη; Ναι, αν σαν τέτοια χαρακτηρίσουμε τα αραιά τηλεφωνήματά του για ραντεβού που γίνονται σε ξενοδοχεία της μιας ώρας. Σε αυτά ο Σουρελές πηγαίνει ντυμένος σπορ αλλά πάντα λιτά και συντηρητικά. Πληρώνει χωρίς βιασύνη στη ρεσεψιόν, δίνοντας πάντα πουρμπουάρ, ανεβαίνει στο δωμάτιο, βγάζει τα παπούτσια του, ξαπλώνει στο κρεβάτι με τα ρούχα σταυρώνοντας τα χέρια πίσω από το σβέρκο και κοιτάζει το είδωλό του στο ταβάνι με τον καθρέφτη, περιμένοντας το χτύπημα στην πόρτα. Ο Δημήτρης Βούδημος, γνωστός σαν Τζίμης που το επίθετό του το θυμάται μόνο όταν περνάει τις πόρτες των δικαστηρίων και των φυλακών, είναι συνεργάτης του Σεριόζα, του Σεργκέι Αλεξέγιεφ που συνδέεται με την ρούσικη μαφία. Τζίμης και Σεριόζα διευθύνουν ένα από τα μεγαλύτερα κυκλώματα πορνείας, με πολλά χρόνια δράσης στην Ελλάδα. Τα ραντεβού γίνονται σπάνια σε σπίτια και μόνο αφού ο πελάτης γίνει μόνιμος και τσεκαριστεί αυστηρά. Τα ξενοδοχεία για τα ραντεβού είναι συγκεκριμένα και έχουν απόλυτη κάλυψη από την αστυνομία. Κάμερες υπάρχουν παντού. Κορίτσια και πελάτες βρίσκονται κάτω από ασφυκτικό έλεγχο. Η Ειρήνη, κατά κόσμον Όλγα Νικολαένκο, είναι η πρώτη απώλεια του κυκλώματος. Αγορασμένη με έξη χιλιάδες ευρώ, η Ειρήνη ήταν σοβαρή επένδυση και η εξαφάνισή της δε μπορούσε να περάσει στο ντούκου. Το τελευταίο ραντεβού της Ειρήνης ήταν με έναν τακτικό της πελάτη, έναν άχρωμο και συνηθισμένο τύπο γύρω στα σαράντα, με ίσιο καστανό μαλλί, γυαλιά και γαλανά μάτια. Ο τύπος αυτός είχε ένα ελάττωμα. Έσβηνε τα φώτα του δωματίου, ακόμη και τον κρυφό φωτισμό. Αλλά αυτό το χούι τόχουν πολλοί, δε μπορείς να απαγορεύσεις στον πελάτη το σκοτάδι. Το μόνο που κατέγραψε η κάμερα του δωματίου ήταν όταν άνοιξε η πόρτα, βγήκε ο τύπος και μετά από λίγο ξαναμπήκε σπρώχνοντας το καρότσι της καμαριέρας με τα κλινοσκεπάσματα. Ο μάγκας έβγαλε πάλι το καρότσι έξω και μετά τίποτα. Η Ειρήνη άφαντη από τα πλάνα. Ο Ρώσος τάβαλε με την ρεσεψιονίστα που απολύθηκε γιατί ορκιζότανε ότι δεν είδε τον κύριο του δωματίου 117 να κατεβαίνει. Από εκείνη τη μέρα ο άγνωστος κύριος μπήκε στο στόχαστρο της ρούσικης μαφίας που επιστράτευσε όλες τις διασυνδέσεις της στην αστυνομία και το υπουργείο. Όταν εξαφανίστηκε και η Αναστασία, κατά κόσμον Οκσάνα Κουζνετσόβα, Τζίμης και Σεριόζα ένιωσαν τα οπίσθιά τους να τσουρουφλίζονται. Μέχρι τώρα δεν είχαν ιδιαίτερα προβλήματα με τα Μεγάλα Αφεντικά. Η δεύτερη εξαφάνιση τους έβαλε δύσκολα. Ο Χρήστος ο ρεσεψιονίστας δεν είδε τον άγνωστο κύριο που η φωτογραφία του κοσμούσε τον χώρο κάτω από τον πάγκο της ρεσεψιόν. Αλλά βέβαια, τώρα που το σκέφτεται και βλέπει και την φωτογραφία του κυρίου που είχε ραντεβού με την Αναστασία, ναι ο κύριος αυτός θα μπορούσε, ας είχε μαύρα μαλλιά χτενισμένα προς τα πίσω, δε φορούσε γυαλιά μυωπίας και είχε καστανά μάτια. Άλλωστε γι αυτό υπάρχουν οι μπογιές και οι χρωματιστοί φακοί επαφής. Η οργή των Τζίμη και Σεριόζα και το διώξιμο του Χρήστου δεν ωφέλησε και πολύ. Οι συνεταίροι ήταν πια σίγουροι ότι είχαν να κάνουν με μανιακό. Ενημέρωσαν τα Μεγάλα Αφεντικά και ζήτησαν έξτρα βοήθεια, τους τσετσένους εκτελεστές. Ο Μάκης Σουρελές συνέχιζε τα δείπνα του. Στο τελευταίο δείπνο μάλιστα οι συνδαιτυμόνες ήταν ασυνήθιστα ομιλητικοί και δεν εφείσθησαν επαίνων τόσο για το μαγείρεμα όσο και για την εξαιρετική ποιότητα του κρέατος. Όσο ο Σουρελές εξακολουθούσε να ζει με τον απαράλλαχτο τρόπο του, η ρούσικη μαφία και οι τσετσένοι εκτελεστές τον έψαχναν με μανία. Αυτό πάντως δεν απέτρεψε την τρίτη εξαφάνιση, της Ιωάννας, κατά κόσμον Ιρίνα Καπίν. Το περίεργο είναι ότι αυτή τη φορά κανείς δεν αναγνωρίζει το Μάκη Σουρελέ στην φωτογραφία του άντρα που είχε το ραντεβού με την Ιρίνα. Το άλλο είναι ότι τώρα βρίσκουν ίχνη. Αίμα στη μπανιέρα και στα πλακάκια του μπάνιου. Κάποιος μίλησε και οι μαφιόζοι μαθαίνουν επιτέλους την ταυτότητα του άγνωστου άντρα. Μάκης Σουρελές, εμπορικός αντιπρόσωπος, Σαρανταπήχου 45. Δύο καυκάσιοι άντρες, όχι πολύ ψηλοί αλλά φανερά γεροδεμένοι, ανοίγουν εύκολα την εξώπορτα της πολυκατοικίας Σαρανταπήχου 45, στις δέκα το βράδυ, ημέρα Παρασκευή. Ανεβαίνουν με το ασανσέρ στον τρίτο όροφο όπου τους περιμένουν άνδρες των ΕΚΑΜ και τους ακινητοποιούν πριν προλάβουν να αντιδράσουν και να χρησιμοποιήσουν τα πιστόλια με τους σιγαστήρες. Μέσα στο διαμέρισμα το δείπνο συνεχίζεται χωρίς να ενοχληθεί κανείς. Ο Υπουργός, ο αρχηγός της Αστυνομίας, ο υπαρχηγός της ΕΥΠ, ο ιταλός συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας Giorgio Schiani, ο πράκτορας Μάκης Σουρελές και οι τρεις συνάδελφοί του εκ των οποίων ο ένας είναι ο φαλακρός που φωτογραφήθηκε τη μέρα της τρίτης εξαφάνισης, απολαμβάνουν το σπουδαίο δείπνο. Η διαφορά είναι ότι το παλιό τραπέζι έχει ανοίξει, έχει προστεθεί η τάβλα, έχει χρησιμοποιηθεί το μεγάλο τραπεζομάντηλο, κεντημένο από την προγιαγιά Σουρελέ και στο δείπνο παρευρίσκονται Όλγα, Οκσάνα και Ιρίνα που βοηθούν στο σερβίρισμα και πίνουν βότκα με την ψυχή τους. Ο Γιώργος Σκιάνης είναι Φυσικός – Γεωφυσικός. Ζει στα Βριλήσσια. https://emoytoyidioy.blogspot.com/

ΣΧΕΤΙΚΑ: Ακροβάτες στο χαρτί
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

«Οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα...»

«Δοκιμές», Γιώργος Σεφέρης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter