Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΕ ΧΑΡΕ

του Γιώργου Σκιάνη

Πελάαατες μου! Ειλικρινά τώρα, ο μόνος άνθρωπος που δεν ήθελα να τον πάρω αγώγι. Ο σπανιότατος καλός άνθρωπος. Γιατί έχω απαυδήσει με το είδος σας. Ούτε τον εαυτό σας δεν ξέρετε ν’ αγαπήσετε. Τι σας φταίει ο Χάρος; Τον έχετε συλλάβει με τη νοσηρή σας φαντασία άλλοτε σαν ανθρώπινο σκελετό και άλλοτε σαν άνθρωπο κακό, άσχημο και τρομερό. Και τούχετε φορέσει μαύρα, καλογερίστικα ρούχα, λες και ο Χάρος έχει το φριχτό γούστο σας. Ποιος ήταν εκείνος ο εξυπνάκιας ο αρχαίος σας που είπε τη μεγάλη σαχλαμάρα «πάντων χρημάτων μέτρον Άνθρωπος»; Ανεξάρτητα από το τι εννοούσε, εγώ κι εσείς το καταλάβαμε όπως εφαρμόστηκε: εσείς αποφασίζετε σ’ αυτή την Πλάση τι είναι καλό και τι δεν είναι και καλό είναι ότι σας συμφέρει. Γι' αυτό τα έχετε γαμήσει όλα – για να γίνω και λίγο αισχρός σαν κι εσάς που τα πάντα γυρνάνε γύρω από το γενετήσιο ένστικτο : βρισιές, κατάρες, ακόμη και φιλικές προσφωνήσεις. Αλλά ούτε στο γαμήσι βρίσκετε παρηγοριά και όλα στη ζωή σας φταίνε. Η ζωή σας φταίει και όχι ο θάνατος. Γαμώ τη ζωή μου λέτε, όχι γαμώ τον θάνατό μου ή γαμώ τον Χάρο μου. Βέβαια τα άλλα ζωντανά, ζώα, φυτά τα στέλνετε στο Χάρο χωρίς ενδοιασμό και κυρίως χωρίς ενδοιασμό, με φριχτή σκληρότητα και με μίσος ξαποστέλνετε τους ομοίους σας, τους ανθρώπους, ενίοτε και τον εαυτό σας τον ίδιο. Είμαι φουρκισμένος αλλά να πάρω μιαν ανάσα. Οι εξαιρέσεις που λέμε. Είπαμε για τον Βέγγο, να πούμε και για το άλλο καλό γεροντάκι, τον Σαραμάγκου που με παρουσιάζει γυναίκα - άλλωστε στη γλώσσα του η λέξη θάνατος είναι γένους θηλυκού – και αποδεικνύει με ατράνταχτα επιχειρήματα ότι αν κάνει στάση εργασίας ο Χάρος την έχετε βάψει. Σωστός ο Σαραμάγκου αν και δε με έχει δει καταπρόσωπο ούτε θα με δει ποτέ. Δε λέω ότι δεν θα τον πάρω, δε μπορώ να κάνω τέτοιες εξαιρέσεις αλλά ούτε μου το ζήτησε κι αυτός γιατί είναι σοβαρός και ευγενής σαν τα ζώα που επίτηδες τα έχετε υποτιμήσει για να τα καθαρίζετε χωρίς τύψεις. Το ζώο όμως όταν ξέρει ότι πλησιάζω πάει σε μια γωνιά ήσυχα, συνεπές στο ραντεβού. Εσείς θέλετε από πάνω σας δέκα γιατρούς, είκοσι νοσοκόμες και ένα κάρο μηχανήματα. Κι επειδή είπαμε για Σαραμάγκου, η αλήθεια είναι ότι κανένας δε με έχει δει καταπρόσωπο όπως σωστά έχει παρατηρήσει ένας πιο σοφός και πιο σωστός αρχαίος από τον άλλονε με τα «πάντα χρήματα». Είπε λοιπόν ο σοφός ότι όπου είσαι εσύ δεν είναι ο θάνατος και όπου είναι ο θάνατος δεν είσαι συ. Σωστό όταν πρόκειται για το δικό σου αγώγι. Όταν πρόκειται για αγώγι άλλου επιτρέπεται να παρίστασαι. Τότε όμως δε βλέπεις το πρόσωπό μου αλλά την πλάτη μου. Αν πάντως είδες μαύρο ράσο δεν είμαι εγώ αλλά ο παππάς για τη μετάληψη. Να μη μπερδεύουμε συνέχεια τα πράγματα. Ούτε βαρκάρης είμαι. Αν κάποιος με είδε σαν ψαρά και σα βαρκάρη να το πει τώρα. Αν με είδε στον ξύπνιο του, όχι στον ύπνο του, γιατί στον ύπνο του γαμάει και τη Μπελούτσι. Τέλος πάντων, για να μη μακρηγορούμε, θα μιλήσω τώρα αμέσως γι αυτό που βλέπετε, δηλαδή για τη σύλληψη του Σκιάνη. Ο Σκιάνης με δείχνει με γυρισμένη την πλάτη, να φοράω πράσινο φούτερ με κουκούλα και να βρίσκομαι μέσα σε μια αποθήκη με εργαλεία. Τον σέβομαι τον Σκιάνη γιατί ζήτησε τη γνώμη μου και ανταλλάξαμε πάρα πολλά ηλεκτρονικά μηνύματα. Βέβαια ξέρω ότι είναι μουλωχτός και υστερόβουλος. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρύψει την ανόητη ματαιοδοξία του. Ζητιανεύει ψιχία από την Αιωνιότητα κυνηγώντας στην ουσία μια εφήμερη δόξα που θα του προσφέρει μια ψευδαίσθηση αθανασίας. Μας έχει ταλαιπωρήσει με άθλιες ταινίες, τιποτένια σενάρια, χυδαία διηγήματα και φιλοσοφικές αρλουμπολογίες. Τότε γιατί συμμαχώ, έστω προσωρινά, με τον Σκιάνη που με παρακάλεσε να τον αποκαλώ Γιωργάρα Σκιανάρα λες και με το άρα θα τρομάξει τον Χάρο, δηλαδή εμένα. Δεν πήρε το μάθημα του Διγενή στα μαρμαρένια αλώνια και του άλλου του μάγκα που ήθελε να πιούμε και να τραγουδήσουμε μαζί; Τέλος πάντων, θα σας αποκαλύψω – αν και δεν το αξίζετε - γιατί συμμαχώ μ’ αυτόν τον χέστη. Πρώτον γιατί ο Λένιν είπε θα συμμαχήσουμε και με τον Διάβολο κι εγώ από τον Διάβολο προτιμώ τον Σκιάνη γιατί τον έχω του χεριού μου ενώ τον άλλονε δε μπορώ να τον πειράξω κι αυτά τα περί πατήματος του Διαβόλου είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Δεύτερον γιατί ο Σκιανάρας έχει καλές ιδέες, κάτι σαν τον Σαραμάγκου, άλλο αν στη συνέχεια τα σκατώνει. Πρώτη ιδέα του Σκιανάρα είναι ότι ο Χάρος δηλαδή εγώ δεν έχει ένα χρώμα αλλά πολλά, ανάλογα με την περίσταση. Για το άρρωστο ο Χάρος φοράει τη μπλούζα του γιατρού που είναι άσπρη εκτός αν είναι χειρούργος οπότε είναι πράσινη ή μπλε. Για τον βάζελο ο Χάρος φοράει κόκκινα και για τον Γαύρο πράσινα. Φοράω επίσης χακί ή στολή παραλλαγής στον πόλεμο αλλά άμα λάχει και στην ειρήνη και άλλα πολλά χρώματα - τα πάντα όλα για να μη μακρηγορώ. Δεύτερη ιδέα του Σκιανάρα είναι ότι η ιστορία με το δρεπάνι είναι μεγάλη μαλακία. Να μιλήσουνε τα φυτά για δρεπάνι πάει κι έρχεται αλλά ο άνθρωπος; Όλα τα εργαλεία διαθέτει ο Χάρος, τα πάντα όλα και η αποθήκη που με τοποθετεί ο Σκιάνης είναι συμβολική – συμφώνησα λόγω του χαμηλού μπάτζετ – και για κανέναν άλλο λόγο. Πού να χωρέσουνε σε μια αποθηκούλα οι διηπειρωτικοί πύραυλοι με τις πυρηνικές κεφαλές, τα στελθ, τα αεροπλανοφόρα και όλα τα καλούδια; Θα μου πείτε αυτά είναι δικά σας εργαλεία, των ανθρώπων. Και ποιος σας είπε ότι ο Άνθρωπος δεν είναι ο καλύτερος συνεργάτης του Χάρου δηλαδή Εμού; Παίρνω μια ανάσα και συνεχίζω. Το μεγαλειωδέστερο εύρημα αυτής της σκατόφατσας, του Σκιανάρα, αυτό που κατά την άποψη του Χάρου μπορεί να του δώσει το εισιτήριο για την Αθανασία, λέμε τώρα, είναι ότι δεν υπάρχει κυρίες και κύριοι ένας Χάρος. Είναι ηλίου φαεινότερο αλλά πού να το πάρετε χαμπάρι εσείς. Χάρος νάναι κι ότι νάναι, κακό πράγμα. Μα τι λέτε ρε παιδιά; Καλός Χάρος, Κακός Χάρος και Άσχημος Χάρος. Ο Σκιανάρας το κατάλαβε γι αυτό και απηύθυνε την αίτησή του στον Καλό Χάρο, σε μένα δηλαδή και το πρώτο πράγμα που μου ζήτησε ήταν να γίνει πελάτης μου. Επιφυλάχθηκα να του απαντήσω σ’ αυτό αλλά συμφώνησα με τις ιδέες του και πρόσθεσα τα δικά μου. Το λοιπόν: Ο Καλός Χάρος, δηλαδή Εγώ, παίρνω τους γέρους στον ύπνο τους. Εργαλείο μου είναι ένα μικρό φτερό που τους κλέβει την ανάσα. Ο Κακός Χάρος παίρνει μικρά παιδιά. Ο Άσχημος Χάρος παιδεύει. Αυτοί έχουν όλα τα εργαλεία του κόσμου, να μην τα απαριθμούμε τώρα. Μάλιστα επειδή δεν προλαβαίνουνε έχουνε τις εταιρίες τους με χιλιάδες υπαλλήλους. Εγώ έχω μια μικρή εταιρία, μου φτάνουν λίγοι υπάλληλοι χωρίς αποθήκη παρά μόνο ένα συρτάρι με τα φτεράκια. Και για να δικαιώσουμε τον Σαραμάγκου και τις φεμινίστριες, υπάρχει ποσόστωση στους υπαλλήλους, έχουμε και γυναίκες. Βέβαια τα αφεντικά είναι άντρες, αυτό να λέγεται. Η συνέχεια επί της οθόνης λέει ο Σκιανάρας. Αν του το επιτρέψω βέβαια. Ο Γιώργος Σκιάνης είναι Φυσικός – Γεωφυσικός. Ζει στα Βριλήσσια. https://emoytoyidioy.blogspot.com/

ΣΧΕΤΙΚΑ: Ακροβάτες στο χαρτί
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

«Οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα...»

«Δοκιμές», Γιώργος Σεφέρης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter