Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

«Μαυροπίνακες» από το Cine Δράση

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2022, 8:15’μμ, στο ΤΥΠΕΤ

To Cine Δράση συνεχίζει τις προβολές σπουδαίων ταινιών που προβλήθηκαν στη χώρα μας μόνο σε φεστιβάλ με τους «Μαυροπίνακες» της Samira Makhmalbaf, που κέρδισαν το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2000. Μια δυνατή ταινία που δίνει μια συγκινητική και ανεξίτηλη εικόνα της ανθρωπότητας που κατακλύζεται σήμερα από πολεμικές, περιβαλλοντικές, κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις. Σε ένα απίστευτα σκληρό, άγονο και αφιλόξενο περιβάλλον, δύο νεαροί δάσκαλοι, παρακινούμενοι από τις βασικές τους ανάγκες για εξασφάλιση τροφής και στέγης, αλλά και από την επιθυμία τους να διδάξουν, κουβαλούν μαυροπίνακες στις πλάτες τους και προσπαθούν να βρουν κάποιον, οποιονδήποτε, που να θέλει να μάθει να ανάγνωση και γραφή και παράλληλα να μπορεί να πληρώσει για αυτό. Η Samira Makhmalbaf ήταν μόλις 20 ετών όταν γύρισε τους «Μαυροπίνακες» της. Ήταν το δεύτερο της φιλμ μετά το «The Apple» που 2 χρόνια νωρίτερα την έκανε Η ταινία ανοίγει με την πιο συναρπαστική και εμβληματική εικόνα της: μια ομάδα πλανόδιων δασκάλων, ο καθένας με έναν μαυροπίνακα δεμένο στην πλάτη του, βαδίζει με δυσκολία μέσα σε ένα απόκρημνο ορεινό πέρασμα στο ιρανικό Κουρδιστάν, αναζητώντας νέους μαθητές για να τους εκπαιδεύσει. Ενημερώνουν όλους όσους συναντούν για το κόστος διδασκαλίας γραφής, ανάγνωσης και βασικής αριθμητικής. Είναι πρόθυμοι να δεχτούν ένα μικρό ποσό σε μετρητά ή και λίγο φαγητό, αλλά πάντα έρχονται αντιμέτωποι με άρνηση ενηλίκων Κούρδων, αλλά και παιδιών, που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την αξία του αλφαβητισμού καθώς καθημερινά έρχονται σε επαφή με σοβαρότατους κινδύνους. Μετά από μια αεροπορική επιδρομή, δύο δάσκαλοι, ο Said και ο Reeboir, απομακρύνονται από τους άλλους και κατευθύνονται στα βουνά, ελπίζοντας να βρουν εκεί μερικούς νεαρούς βοσκούς πρόθυμους να πληρώσουν για να μάθουν. Ο Said συναντά μια ομάδα περίπου 100 ηλικιωμένων από τη συνοριακή πόλη Halabtcheh, όπου το ιρακινό καθεστώς χρησιμοποίησε χημικά όπλα για να καταστείλει τον κουρδικό πληθυσμό. Οι νομάδες, αυτοί, επιδιώκουν να επιστρέψουν στο βομβαρδισμένο χωριό τους. Δύσκολος δρόμος όταν μάλιστα έχουν ανάμεσα τους μια μοναχική ανύπαντρη μητέρα με τον άρρωστο πατέρα και το αγοράκι της. Ο μαυροπίνακας θα γίνει η προίκα που ο Said θα δώσει για να την παντρευτεί. Ο Reeboir συναντά μια συμμορία αναλφάβητων αγοριών που αυτοαποκαλούνται μουλάρια καθώς στις δεμένες στις πλάτες τους τσάντες μεταφέρουν λαθραία προϊόντα. Δεδομένου ότι είναι πάντα σε κίνηση, λένε, δεν θα χρειάζεται να ξέρουν γραφή και ανάγνωση. Οι ισχυρισμοί τους δεν απέχουν από την αλήθεια, καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν απειλητικότερους κινδύνους από την αγραμματοσύνη. Τα τρόφιμα και το νερό είναι σπάνια, οι κατολισθήσεις συνηθισμένες, ορισμένες περιοχές είναι γεμάτες νάρκες, οι επιδρομές των ελικοπτέρων συχνές, ενώ όσο πλησιάζουν στα σύνορα με το Ιράκ οι πυροβολισμοί ακούγονται πιο καθαρά και τίποτε καλό δεν προοιωνίζουν. Η νεότερη σε μια ιρανική οικογένεια κινηματογραφιστών, με επικεφαλής τον σπουδαίο Mohsen Makhmalbaf («The Sun Behind The Moon», «Kandahar») και τη σύζυγό του Marzieh Meshkini («Τη μέρα που Έγινα Γυναίκα»), η Samira Makhmalbaf, με τους μετριοπαθείς αλλά συγκινητικούς της «Μαυροπίνακες» εξετάζει προσεκτικά την πρακτική αξία της εκπαίδευσής των παιδιών, όταν πρωτεύει να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους. Μια συμβατική αντιμετώπιση του προβλήματος θα επέβαλε η σκηνοθέτης να αναδείξει εδώ το σωτήριο ρόλο της μόρφωσης. Αλλά εκείνη –και πολύ σωστά–σκιαγραφεί ρεαλιστικά και έντονα ένα συχνά αφοπλιστικά αστείο, αλλά πάντα τρυφερό πορτρέτο των Κούρδων που εξαναγκασμένοι να ζουν ζωή νομάδων, επιμένουν να κατευθύνονται πίσω στο χωριό. Στο σπίτι. Η απελπιστική κατάσταση τους απομακρύνει κάθε πιθανό σχέδιο αλφαβητισμού. Η γνώση φέρνει κάποια ελπίδα στον κόσμο τους, ισχυρίζεται η σκηνοθέτης, αλλά σε αυτές τις περιστάσεις αυτό ίσως πρέπει να περιμένει. Άλλωστε οι μαυροπίνακες στην ταινία αποδεικνύονται χρήσιμοι, αλλά σπάνια για τον αντικειμενικό προορισμό τους. Χρησιμεύουν ως καμουφλάζ για τα ελικόπτερα, ασπίδα για πυροβολισμούς, νάρθηκας για ένα σπασμένο πόδι, κρεμάστρα για βρεγμένα ρούχα, προίκα και τοίχος προστασίας ενός ζευγαριού στην πρώτη του συνεύρεση. Η Makhmalbaf χρησιμοποιεί, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων ερασιτέχνες ηθοποιούς. Ανάμεσα τους συναντάμε τον σκηνοθέτη Bhaman Ghobadi, στο ρόλο του Reeboir, ο οποίος εντυπωσιάστηκε τόσο από την περιοχή που την διάλεξε για το εξαιρετικό σκηνοθετικό του ντεμπούτο «Μεθυσμένα άλογα» (A Time For Drunken Horses). Ιράν, Δραματική, 2000. Διάρκεια: 88’. Σκηνοθεσία: Samira Makhmalbaf. Σενάριο: Mohsen Makhmalbaf, Samira Makhmalbaf, Zaheer Qureshi. Φωτογραφία: Ebrahim Ghafori. Πρωταγωνιστούν:Bahman Ghobadi, Said Mohamadi, Behnaz Jafari. Εδώ: το trailer της ταινίας. Οι χειμερινές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται στο Πάρκο «Μίκης Θεοδωράκης», (ΤΥΠΕΤ), Υμηττού 57, Βριλήσσια, κάθε Πέμπτη στις 8.15 το βράδυ. Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine-Δράση

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Copyright ©2006- All rights reserved | This template is made with by Colorlib. | Ανάπτυξη-Προγραμματισμός: Δράση για μια Άλλη Πόλη