της Λήδας Παπαγεωργίου

Αγαπώ τους ανθρώπους φαντάσματα. Αυτούς με τα χαρακωμένα χέρια και τα άδεια βλέμματα. Που το παρελθόν τους είναι πληγή που χαίνει το παρόν αβάσταχτο φορτίο το μέλλον προδιαγεγραμμένο. Αγαπώ τους ανθρώπους φαντάσματα. Που περιμένουν υπομονετικά στις γωνίες των δρόμων κάτω απ' όλους τους καιρούς ένα βάλσαμο να επουλώσει της ψυχής την πληγή. Μυστικός δεσμός με συνδέει μαζί τους. Τρύπια βάρκα που με πάει στο βυθό. Λήδα Παπαγεωργίου