του Γιώργου Σκιάνη

Ο Σαρδανάπαλος είναι ακόμη εκεί έξω. Θα μπορούσε να ‘ταν στο χώμα. Ή σκόρπια τέφρα per mare per terra. Αλλά όχι. Είναι ακόμη εκεί έξω. Και επιμένει να θυμάται. Το Ροφό, τον Τάκη, το Σουπιά, τον Πλατά, τον Ποιητή, το Νίκο το Νευρικό, το Νίκο το Ψηλό, τον Σπύρο το Γάλλο που βοήθαγε απ’ έξω. Τα σκοτεινά χρόνια της Χούντας. Πριν το ’72, πριν το φοιτητικό κίνημα, στρατεύσεις, Νομική, Πολυτεχνείο. Τότε που η Σύγκλητος και το Πειθαρχικό αποβάλλανε φοιτητές για «αντεθνική δράση» και πέρναγε στο ντούκου. Τότε που η ελπίδα ήταν κολοφωτιά. Ο Ροφός το Μαύρο Ψάρι το πήρε πάνω του. Ο Ποιητής, πριν δοξαστεί στο Πανελλήνιο, έγραψε την επιστολή προς τη Σύγκλητο. Της ζήτησε να σταθεί στο ύψος της - τρομάρα της – και να προστατέψει την ελευθερία του φρονήματος. Αλλιώς… Αλλιώς υπήρχε η απειλή που υπέγραφε το Μαύρο Ψάρι. Παραδόξως η απειλή φάνηκε να έπιασε. Ήταν το ξάφνιασμα; Ήταν εντολή της Ασφάλειας για να το ερευνήσει; Ήταν η μεγάλη ιδέα μας; Πέρασαν λίγοι μήνες. Και μετά; Φαραντούρη Μαρία, αποβάλλεται οριστικώς. Ήρθε η ώρα της απάντησης για το Ροφό. Στόχος ο Πρύτανης. Όχι βέβαια ο ίδιος αλλά το αμάξι του. Τα παιδιά είχαν θυμώσει και ήταν βιαστικά. Δεν υπήρχε χρόνος για πολύωρες παρακολουθήσεις. Τι μας μαθαίνανε στο πανεπιστήμιο για την επαγωγική σκέψη; Η σκέψη θα αναπληρώσει το έλλειμμα της γνώσης. Ο Πρύτανης ήταν αριστοκράτης με παραδοσιακές αισθητικές αρχές. Από τα αμάξια της περιοχής του πήγαινε γάντι ένα καλοδιατηρημένο, ακριβό, παλαιό μοντέλο, παρκαρισμένο σχεδόν έξω από το σπίτι του. Δεν μπορούσε παρά να είναι αυτό. Άμεση κινητοποίηση. Ο Σαρδανάπαλος «επινόησε» μηχανισμό αποτελούμενο από χαρτόκουτο, κεριά και σακούλα με βενζίνη. Νευρικός, Σουπιάς και Ποιητής ήταν μέσα. Τραγική ειρωνεία: ο Τάκης έδινε το μάθημα του Πρύτανη και δεν είχε αρκετό χρόνο να το διαβάσει. Έπρεπε να πάρει τη δύσκολη απόφαση. Μάθημα ή τιμωρία. Η συνείδησή του είπε τιμωρία. Δύο η ώρα τη νύχτα το κομάντο του Ροφού ήταν στην περιοχή του στόχου. Η αντίκα ήταν εκεί. Εκεί όμως ήταν και μια αναπάντεχα ζωηρή κίνηση στο δρόμο. Χρόνος για να στηθεί ο αυτοσχέδιος μηχανισμός της συμφοράς δεν υπήρχε. Ο Σαρδανάπαλος πήρε την πρωτοβουλία να σαλπίσει αποχώρηση. Νευρικός και Ποιητής ακολούθησαν. Τάκης και Σουπιάς έμειναν πιο πίσω. Ενώ η εμπροσθοφυλακή της αποχώρησης είχε προχωρήσει καμιά πεντακοσαριά μέτρα, ο Νευρικός ένοιωσε τύψεις και γύρισε να δει τι κάνουν οι άλλοι δύο. Μετά από κάμποση ώρα επέστρεψε να μας ενημερώσει. Ο Τάκης ήταν ανυποχώρητος. Έχασε το μάθημα, του έμενε η τιμωρία. Θα προχωρούσε σε plan b. Ούτε μηχανισμός ούτε τίποτα. Φόκο και φύγαμε. Ο Σουπιάς έμεινε να τον βοηθήσει. Η αποχώρηση των υπολοίπων συνεχίστηκε χωρίς απρόοπτα. Το μικρό κομάντο εκτέλεσε την αποστολή. Οι εφημερίδες τότε, τα γεγονότα αυτά τα κάνανε γαργάρα. Ποτέ δεν έμαθε ο Σαρδανάπαλος τι απέγινε. Ούτε κανένας άλλος από τους επιχειρήσαντες και τους αποχωρήσαντες. Η αριστοκρατική αντίκα του Πρύτανη κάηκε; Ή μήπως δεν ήταν του Πρύτανη; Ο Σαρδανάπαλος είναι ακόμη εκεί έξω. [1] Αφιερωμένο στον Τ.Σ. Ο Γιώργος Σκιάνης είναι φυσικός–γεωφυσικός. Ζει στα Βριλήσσια.