του Μπάμπη Δαμουλιάνου - Ευαγγελάτου

Αφού έσυρα τα «εξ αμάξης» στις ελιές που σκλαβώνουν τα πεζοδρόμια μας και στα πεύκα μας που κάνουν το ίδιο, διακόπτω σήμερα τις αράδες μου ενάντια στην υπόλοιπη χλωρίδα που τα συντροφεύει και θα αναφερθώ σε μια αγαθή τύχη, που προκαλεί να λύσουμε το πρόβλημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πρόκειται για την διάταξη εκείνη της πολεοδομίας που ορίζει ότι, στον μεγαλύτερο ιστό της πόλης μας που περιορίζεται από και σταματά στην λεωφόρο Πεντέλης δυτικά και την οδό Αναπαύσεως βόρια, στην πρόσοψη κάθε οικίας θα πρέπει να αφήνεται μία πρασιά πλάτους τουλάχιστον έξη (6) μέτρων. Συνεπικουρία αυτής της διάταξης γι’ αυτό που θέλω να εκθέσω, έρχεται και η γνώση ενός ευλογημένου δέντρου που εγώ ονομάζω «δέντρο πλαστελίνη» και δεν είναι άλλο από την άσπορη, πλατύφυλλη, μουριά! Όχι όμως όπως την ξέρει η συντριπτική πλειοψηφία των συνδημοτών και συνΕλλήνων μας αλλά μια μειοψηφία νοικοκυραίων! Εκτός ακόμη η μερίδα εκείνη των σηροτρόφων της περιοχής Σουφλίου στον Έβρο, που την καλλιεργούν για το επάγγελμα τους. Έτσι οι περισσότεροι την ξέρουμε με την θαλερή της φυλλωσιά να στολίζει τα πλατιά πεζοδρόμια ή τις νησίδες στις λεωφόρους Αλεξάνδρας και Κηφισιάς στην Αθήνα, ομορφοκουρεμένες το Φθινόπωρο και στην πόλη μας την ίδια εποχή αλλού όμορφα και αλλού άσχημα, ατσούμπαλα. Υπάρχουν όμως και οι νοικοκυραίοι που είτε στην αυλή τους -στο Μεσολόγγι που ξέρω- είτε στον αύλειο χώρο της επιχείρησης τους (εστιατόρια), το Καλοκαίρι τις διαμορφώνουν σε πράσινες, δροσερές ομπρέλες! Το πράγμα είναι απλό: Κατά την ανάπτυξη τους κόβουμε τα χαμηλά κλαδιά έτσι που οι ενήλικες να κυκλοφορούν ελεύθερα κάτω και γύρω τους. Στην συνέχεια τα ψηλά ευρισκόμενα κλαδιά τους τα κάμπτουμε -όταν είναι σχετικά νέα κάμπτονται εύκολα- και στην άκρη τους κρεμάμε ένα πλαστικό μπουκάλι με την επιθυμητή ποσότητα νερού όπου και αφήνονται, μέχρι να συνηθίσουν την νέα τους θέση. Κάνοντας αυτή τη δουλειά ακτινωτά γύρω από τον κορμό, διαμορφώνουμε και σταθεροποιούμε μια πράσινη ομπρέλα που τούς καλοκαιρινούς μήνες προσφέρει την σκιά και τη δροσιά της ενώ τους κρύους του Χειμώνα αφήνουν τις ηλιαχτίδες να θερμαίνουν τον χώρο και παράλληλα σπάζουν την ορμή των κρύων αέρηδων. Με αυτές τις σίγουρες, δοκιμασμένες στην πράξη γνώσεις, φανταστείτε την ακόλουθη διαδικασία: Ας υποθέσουμε πως είμαστε γείτονες και κατοικούμε απέναντι με υποχρεωτικές πρασιές πλάτους έξη μέτρων στον όμορο δρόμο. Εντός τους και σε απόσταση ένα (1) μέτρο ή μισό (1/2) από τον δρόμο, φυτεύουμε συγχρόνως δύο άσπορες και πλατύφυλλες μουριές. Μεγαλώνουν, τους συμπεριφερόμαστε όπως μόλις περιέγραψα και σε κάποια στιγμή τα οριζοντιωμένα κλαδιά τους αγκαλιάζονται! Αν οι διπλανοί μας κάνουν το ίδιο, οι διπλανοί τους τους τους μιμηθούν κ.ο.κ. οι πράσινη στοά (-ές) αποτελούν γεγονός! Τα Βριλήσσια γίνονται πανελλήνιο υπόδειγμα για δροσερούς, σκιερούς δρόμους τα Καλοκαίρια και ηλιόλουστους τους Χειμώνες. Συμπληρωματικά μπορώ να προσθέσω τα ακόλουθα από προσωπική πείρα: Το δέντρο αυτό δεν ρυπαίνει, δεν είναι ζημιογόνο, ακόμη και αρκετά πλησίον σε μάντρες και οικοδομές. Δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις για πλούσιο έδαφος και νερό. Είναι έμπιστο για σκαρφάλωμα πάνω του. Αντέχουν τα χοντρά κλαδιά του, εμπνέουν εμπιστοσύνη! Μεγαλώνει σχετικά γρήγορα σε σχέση με άλλα. Την Άνοιξη φοράει με μπρίο την πλούσια φυλλωσιά του και παραβγαίνει στων άλλων δέντρων το ξεφάντωμα! Βέβαια με την κατάλληλη προπαγάνδα-ενημέρωση και συναίνεση, μια πλήρης ανάπτυξη έτοιμη να αντικαταστήσει το πράσινο της επί των πεζοδρομίων παράνομης και ζημιογόνου βλάστησης, απαιτεί έναν χρόνο που ίσως θα πρέπει να τον υπολογίζουμε γύρω στα δεκαπέντε χρόνια. Κάπου στον χρόνο μισής γενιάς! Και τούτο αν αδιαφορήσουμε τελείως για το 10% των συνδημοτών μας που θα συνεχίσουν να μη μπορούν να χρησιμοποιούν τα πεζοδρόμια! Τούτο εμένα τουλάχιστον με βρίσκει τελείως αντίθετο. Οι άνθρωποι προηγούνται! Αλλά πάντως η διαδικασία αντικατάστασης που προανέφερα κάποτε πρέπει ν’ αρχίσει. Έπρεπε να είχε, χθες, προχθές… Γνώμη μου. Αν υπάρχουν παρατηρήσεις, διαφωνίες ή προσθήκες στα παραπάνω γραφόμενα, θα θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό αν γινόταν αποδέκτης. Ευχαριστώ, Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, Βριλήσσια