Δημοσιεύτηκε στο "Ερεσιώτικος πολιτισμός"

Αυτή η ανάρτηση απευθύνεται σε εσάς. Σε εσάς με τα κοστούμια και τις γραβάτες. Από τον υπουργό μέχρι τον τελευταίο γραφιά που υπογράφει μια απόφαση με μια κίνηση του χεριού. Ξέρετε τι υπογράφετε; Όχι σε χαρτί. Σε ζωές. Και πριν καν φτάσουμε εκεί… δοκιμάστε να σκεφτείτε κάτι απλό. Εσείς μπαίνετε σε ένα σούπερ μάρκετ. Απλώνετε το χέρι. Διαλέγετε. Βάζετε το προϊόν στο καλάθι και φεύγετε. Τόσο απλό. Έτοιμο. Καθαρό. Τακτοποιημένο. Σαν να υπήρχε πάντα εκεί. Αλλά δεν υπήρχε. Πίσω από αυτό το «απλό» υπάρχει ένας άνθρωπος που εκείνη την ώρα δεν κάθεται. Είναι ήδη έξω. Ξυπνάει πριν χαράξει. Όχι γιατί θέλει — γιατί πρέπει. Βγαίνει στο σκοτάδι, στον αέρα, στη βροχή, στον πάγο. Με -10 να του κόβει την ανάσα. Με τον βοριά να τον χτυπάει στο πρόσωπο σαν μαχαίρι. Με τα χέρια παγωμένα, σκασμένα, να πιάνουν ζωντανά που εξαρτώνται από αυτόν. Και το καλοκαίρι; Με +40 να καίει το κεφάλι, να στεγνώνει το στόμα, να βαραίνει το σώμα. Κι όμως — πάλι εκεί. Χωρίς ρεπό. Χωρίς «άδεια». Χωρίς «δεν μπορώ σήμερα». Και τον βλέπεις... Λες “αυτός είναι 60”. Κι όμως — στα χαρτιά γράφει 50. Γιατί ο ήλιος, ο αέρας και ο μόχθος δεν μετράνε χρόνια… τα γράφουν πάνω στο σώμα. Εσείς όμως... μπορείτε. Μπορείτε να πατήσετε ένα κουμπί. Να βάλετε μια υπογραφή. Να πείτε «θα δοθούν αποζημιώσεις». Να πείτε «θα ληφθούν μέτρα». Χωρίς να έχετε νιώσει ούτε μία ώρα από αυτό που αποφασίζετε. Χωρίς να έχετε καταλάβει τι κρύβεται πίσω από αυτό που απλώς… βάζετε στο καλάθι. Χωρίς να έχετε σταθεί ποτέ σε μια στάνη με τον αέρα να ουρλιάζει. Χωρίς να έχετε κουβαλήσει ούτε μια μέρα αυτή την ευθύνη. Και μετά αναρωτιέστε γιατί υπάρχει αγανάκτηση. Να σας πω γιατί: Γιατί μιλάτε για κτηνοτροφία χωρίς να έχετε ιδέα τι σημαίνει κτηνοτρόφος. Γιατί βλέπετε προϊόν — εκεί που υπάρχει άνθρωπος. Γιατί βλέπετε ράφι — εκεί που υπάρχει καθημερινός αγώνας. Αν υπήρχε δικαιοσύνη, θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό: Πριν καθίσετε σε εκείνη την καρέκλα, να περάσετε μία εβδομάδα στη στάνη. Όχι επίσκεψη. Όχι φωτογραφία. Όχι χειραψίες. Δουλειά. Να ξυπνήσετε πριν το φως. Να βγείτε στον βοριά. Να παγώσουν τα χέρια σας. Να ιδρώσετε κάτω από τον ήλιο. Να νιώσετε τι σημαίνει να εξαρτάται μια ζωή από εσάς. Και μετά — να πάτε στο γραφείο. Τότε μόνο η υπογραφή σας θα έχει βάρος. Τότε μόνο η απόφασή σας θα έχει συνείδηση. Μέχρι τότε; Είναι απλώς μελάνι πάνω σε χαρτί. Και απέναντι... είναι άνθρωποι που δεν έχουν την πολυτέλεια να κάνουν λάθος. Γιατί το δικό τους λάθος δεν διορθώνεται με μια νέα εγκύκλιο. Πληρώνεται στο χωράφι. Στη στάνη. Στη ζωή. Και αυτό... δεν το έχετε ζήσει. ΧΚ Ερεσός, Απρίλιος 2026 Harry Kolanis, Ερεσιώτικος πολιτισμός - The culture of Eresos Lesvos