του Μπάμπη Δαμουλιάνου - Ευαγγελάτου

(μια αληθινή προσωπική μαρτυρία) Ο Δασάρχης στην Πάτρα με ειρωνεύτηκε! "Το όπλο σου γιατρέ δεν αξίζει την άδεια που έβγαλες". Ήταν άδεια κυνηγιού τον Αύγουστο του 1981 για όλη την ελληνική επικράτεια με μεγαλύτερο παράβολο από άλλη για συγκεκριμένη περιοχή. Το όπλο μου μονόκαννο, μονόβολο, για ένα μόνο πυροβολισμό. "Το πρόβλημά μου κύριε Δασάρχα" του απάντησα, "είναι να υπάρξει θήραμα και να βρεθεί σε απόσταση βολής από μένα. Και τότε..." Την κάποια σκοπευτική μου ικανότητα και ετοιμότητα την κληρονόμησα από τον κυνηγό πατέρα μου. Λαγοκυνηγός κατά προτίμηση, έλεγε στη μητέρα μου: "Kαθάρισε τα κρεμμύδια και πάω να τον φέρω". Το στιφάδο που με είχαν ταΐσει τότε, άλλο πράμα! Με έπαιρνε μαζί του στο κυνήγι και με είχε τρελάνει στη θεωρία αλλά τουφέκι δεν μου'δινε. Ένα μεσημέρι που κουρασμένος στον κάμπο κοιμότανε και ένα κοπαδάκι βουνίσιες πέρδικες κακάριζε στον απέναντι λόφο, του' κλεψα το δίκαννο με ένα φυσίγγιο στη δεξιά κάνη και σε λίγο επέστρεψα με μία. Την είχα κτυπήσει στο φτερό στο πρώτο θορυβώδες της πέταγμα, πριν πλανιάρει και βουτήξει σαν βολίδα στο βράχο να κρυφτεί. (Δυτικά απόκρημνα παράλια της Κεφαλονιάς). "Για να φτιάξ' η μάνα μου πιλάφι", του είπα σοβαρά. Και κει που περίμενα να μου τις βρέξει, χαμογέλασε ευχαριστημένος...Το κλέψιμο του τουφεκιού συνεχίστηκε αραιά και που για λίγες ακόμη επιτυχίες. Ποτέ μου δεν κτύπησα λαγό. Δεν είχα σκύλο, υπομονή να τον εκπαιδεύσω, καιρό... Όταν πολύ αργότερα απέκτησα το μονόκαννο, περιορίστηκα στο κυνήγι πουλιών, αποδημητικών και μη. Το πρώτο καμπανάκι για την βαρβαρότητα, μου το σήμανε ένα ζευγάρι συκοφάγων. Πλησίασα με προσοχή, σκόπευσα, κατέβασα τον ένα και ετοιμαζόμουνα να φύγω. Ο άλλος είχε πετάξει μακρύτερα και τον είδα να ξαναγυρίζει. Αποζητούσε το ταίρι του!.. Προσπάθησα να τον πλησιάσω, ξαναπέταξε και μετά ξαναγύρισε. Και η σκηνή επαναλήφθηκε. Λυπήθηκα την μοναξιά του! Έπρεπε να τον πάρω και αυτόν, πράγμα που έκανα με πολλές προσπάθειες να τον πλησιάσω σε απόσταση βολής. "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" όχι στο θέατρο αλλά στην πραγματική ζωή, μπροστά μου, με χάρο εμένα! Αργότερα στο Μάντσεστερ (1973) που εργαζόμουν σαν αναισθησιολόγος, μετά προηγούμενο πόστο στο Μπέλφαστ στην κορύφωση του εκεί εμφυλίου, ένας Διευθυντής μου για να με πειράξει με ρώτησε: "Είναι αλήθεια ντόκτορ Ιβαντζιλέϊτος ότι στην Ελλάδα σκοτώνετε τα μικρά πουλιά;" Πήρε πληρωμένη την απάντηση: "Αλήθεια" του λέω θρασύτατα "και μάλιστα το σούρουπο όταν μαζεύονται σμάρια και παν' στα δέντρα να κοιμηθούν. Με ένα σμπάρο πέφτουν πολλά μαζί για το τηγάνι. Ωραίοι μεζέδες για κρασί! Αλλά "εμείς" πρόσθεσα, "δεν σκοτώνουμε ολόκληρους λαούς". Κάναμε βδομάδες να ξαναμιλήσουμε. Σε λίγο έγινα επιμελητής αναισθησιολόγος στην όμορφη πολιτειούλα του Λάνκαστερ. Εκεί σε μια παρέα Ελλήνων, γνώρισα ένα οικονομολόγο που έκανε ντοκτορά στο Γιορκ. Μας ανακοίνωσε ότι την άλλη μέρα θα πήγαινε εξοχή με την Αγγλιδούλα φίλη του για "bird watching". Μπανιστήρι πουλιών δηλαδή. Έπνιξα το γέλιο μου. Πίσω στην πατρίδα, όταν έφερνα μικρά πουλιά (τσίχλες) στο σπίτι, η νοσοκόμα σύζυγος αρνιόταν να τα ψήσει, τηγανίσει. "Μου θυμίζουν έμβρυα", μου έλεγε. Αλλά τη χαριστική βολή στο άθλημα, μου την έδωσε ένας τσαλαπετεινός. Το πανέμορφο τούτο πουλί παιδεύει άγρια τον κυνηγό. Με το κυματιστό χορευτό του πέταγμα, κάτσε - πέτα από δέντρο σε δέντρο και την δυνατή του όραση, μπορεί να σε παρασύρει χιλιόμετρα. Πάντα σε απόσταση μη βολής. Όταν τελικά κατάφερα να το νικήσω, σήκωσα το κορμάκι του με το αριστερό μου χέρι. Ήταν ακόμη ζεστό και πότισε αίμα την παλάμη μου. Τα πολύχρωμα φτερά του χυμένα παράλυτα άπλωναν σαν βεντάλια. Το περήφανο λειρί του στρωμένο χαλί και το ματάκι του, αυτό το θαυμάσιο αμυντικό του όπλο για ν' αλαργεύει, τώρα γυάλινο. Στο δεξί χέρι το όπλο έβγαζε τώρα την απαίσια μυρουδιά της μπαρούτης. Ένιωσα αηδία! Δεν θέλησα να τον κουβαλήσω στο σπίτι. Ούτε μισή μερίδα... Η ομορφιά όλη! Τον άφησα εκεί, στον ήλιο, πάνω σε μιαν άσπρη πέτρα, στη φύση, για κάποιο αγρίμι πτωματοφάγο λιγότερο από τον Πασχαλινό άνθρωπο... Πέρασαν από τότε πολλά χρόνια. Το όπλο φιγουράρει σε μια γωνιά με μια ζωστήρα φυσιγγιοθήκη. Κάθε χρόνο στην Ανάσταση και ένα σμπάρο σκοπεύοντας τ' άστρα. Καμιά φορά χρειάζεται 2ο ή και 3ο φυσίγγιο. Από την πολυκαιρία έχουν νοτίσει και αχρηστευτεί. Αλλά πάλι θα περισσέψουν... Η σύζυγος μου πρότεινε να πάμε κάποτε στον Έβρο να επισκεφτούμε εκεί το καταφύγιο πουλιών στο δάσος της Δαδιάς για "bird watching"! Ίσως αξιωθούμε να πάμε... Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, συνταξιούχος του ΤΣΑΥ, Βριλήσσια Φωτογραφία: Από την ταινία Όλα είναι δρόμος του Παντελή Βούλγαρη(1998). Το σενάριο το έγραψε ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη. Πρωταγωνιστούν οι Δημήτρης Καταλειφός, Θανάσης Βέγγος και Γιώργος Αρμένης.