Σχόλια
Τα πλούτια
29/5/2020

Συμβαίνει συχνά αλλά αυτό είναι ο άνθρωπος: Ελεύθερος και απρόβλεπτος!

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Σταγιάτες: Η ομορφιά θα νικήσει!
29/5/2020

Νοιώθω συνδημότης σας!

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Τα πλούτια
29/5/2020

Ναι. Χρηστακο. Γλαφυρο. Δθνατες εικονες. Προχωραμε.!!!!!

Νικος βυθουλκας
Σταγιάτες: Η ομορφιά θα νικήσει!
29/5/2020

Για αυτό το γαλατικό χωριό είχε αφιέρωμα πριν 2 χρόνια η ΕΡΤ3, στην εκπομπή Αντιδραστήριο (webtv.ert.gr/ert3/antidrastirio/11ion2018-antidrastirio-stagiates-pilioy-ena-aytodiacheirizomeno-chorio). Περίληψη: Εδώ και εννέα χρόνια, κάτοικοι του χωριού εργάζονται για να ξαναφυτέψουν το σπόρο του κοινοτικού τρόπου ζωής. Μέσα από συνελεύσεις του χωριού, αποφασίζουν και υλοποιούν από κοινού δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος, την προάσπιση και δημοκρατική διαχείριση των κοινών αγαθών, την αλληλεγγύη και τον πολιτισμό, με στόχο, η κοινότητα να αυτοδιαχειρίζεται τα εγχειρήματά της, μέσα από την ενδυνάμωση και τη συμμετοχή όλων.

Δημήτρης Καλαμπούκας
6 προαπαιτούμενα για μια ουσιαστική διαβούλευση
26/5/2020

Κάποιοι μπερδεύουν τη διαβούλευση με την ανάκριση...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

Πράδο

του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Ο σκύλος μας, ο Πράδο, ήταν από την Ουρουγουάη, από τον τόπο που ζουν τα πουλιά, κι έτσι, στην αρχή, δεν ήταν εύκολο να συνεννοηθούμε μαζί του. Μας τον έφερε ο πολυταξιδεμένος ο θείος μου ο Μίμης, ως δώρο για τα γενέθλια μου. Έκανε τις απαραίτητες συστάσεις και σε λίγες μέρες ξαναέφυγε κυνηγώντας ή κυνηγημένος από τη μοίρα του, ή καλλίτερα από το όνειρό του όπως έλεγε. Επόμενο λοιπόν, ήταν να τον αναλάβω εγώ, ως δώρο μου αλλά και ως ο μικρότερος της οικογένειας. Με τον Πράδο δεν είχαμε ιδιαίτερα προβλήματα. Γρήγορα κατάλαβα πως κάτι σκάμπαζε από Ελληνικά - ήταν τρίτης γενιάς καυχιόταν ο θειός μου - κι έτσι έπεσα με τα μούτρα επάνω του, κάνοντας εντατικά και επίμονα μαθήματα, με σκοπό να ξεθάψω και τα υπόλοιπα στοιχεία της γλώσσας μας. Αποδείχτηκε λαμπρός μαθητής - όπως το περίμενα. Σε λίγο καιρό, κανένας δε μπορούσε να ξεχωρίσει, αν ήταν αλλοδαπός ή είχε ανακατέψει όλες τις ζωές του με τα χώματά μας. Με τις ώρες χανότανε στα λιβάδια κι έτρεχε παίζοντας και μιλώντας με τα πουλιά, κι όλοι πίστευαν πως ήταν πια για τα καλά ευτυχισμένος. Κι ίσως και να 'ταν• πρόσκαιρα όμως, επιφανειακά. Γιατί μόνο εγώ μπορούσα να διακρίνω μέσα στα μάτια του, στο βάθος της καρδιάς του, αυτή την πίκρα που τον κατέτρωγε. Τον νόστο της πατρίδας, τον πόνο και τον καημό του ξεριζωμού. Προσπάθησα ειλικρινά, να κάνω την ζωή του όσο μπορούσα πιο τρυφερή, ελπίζοντας με τον καιρό να διώξω την λύπη απ' το βλέμμα του, πράμα που στάθηκε ακατόρθωτο. Έτσι, εκείνο το παγωμένο πρωινό όταν κατεβήκαμε στο λιμάνι, αμίλητοι, με ραγισμένη την καρδιά μπροστά στο πλοίο του αποχωρισμού, κοιταχτήκαμε στα μάτια και κλάψαμε τόσο βαθιά, που τα δάκρυά μας έγιναν πουλιά και πέταξαν φωνάζοντας, πως πατρίδα είναι η γλώσσα που πονάς και ονειρεύεσαι... ΠΙΝΑΚΑΣ: Marianne Stokes (1855-1927), Θησαυροί της παιδικής ηλικίας. 1885. ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ: Ακροβάτες στο χαρτί
ΣΧΟΛΙΑ
  1. Κώστας Κωνσταντάτος
    12 Φεβρουαρίου 2020, 09:37

    Ταινία μικρού μήκους με κίνηση και τρυφερότητα. Τα όρια της πατρίδας που υπάρχουν είτε όχι. Οι μνήμες που δε σβήνουν, όμως πηγαίνουν μπροστά και αυξάνουν. Κάποτε μπορεί να φυλακίζονται κιόλας. Μια αγωνιώδης πορεία πρός την ελευθερία, το τέλος του κάθε ταξιδιού.

Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό.

Γιώργος Σεφέρης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter