Σχόλια
Αλγηδόνα
26/5/2020

Κάποιοι μπερδεύουν τη διαβούλευση με την ανάκριση...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
6 προαπαιτούμενα για μια ουσιαστική διαβούλευση
26/5/2020

Έχοντας παρακολουθήσει τη χθεσινή διαδικτυακή συνεδρίαση του ΔΣ, θα ήθελα να πω τα εξής: Πόσο δύσκολο είναι να ξεκινήσει σήμερα ένας διάλογος στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου, στην υπάρχουσα ηλεκτρονική πλατφόρμα ‘Democracy values for Youth Participation’; Παρεμπιπτόντως, υπάρχει διαχειριστής της πλατφόρμας; Ποιο είναι το κείμενο των 91 σελίδων (κανονισμός διαβούλευσης) που κατατέθηκε χθες προς έγκριση; Δεν έχουμε δικαίωμα οι δημότες να γνωρίζουμε ή κάποιοι θεωρούν πως το πόπολο δεν είναι σε θέση να το καταλάβει; Υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας με αυτό τον τρόπο. Γιατί τέτοια πρεμούρα να περάσει ομόφωνα χωρίς να είναι γνωστό σε ποια σημεία υπάρχουν αντιρρήσεις; Το «ξεκινάμε με ένα πλαίσιο και το βελτιώνουμε στη συνέχεια» είναι κάτι που όλοι γνωρίζουμε ότι ενέχει κινδύνους και νομοτελειακά οδηγεί στην κατάργησή της ίδιας της ιδέας της διαβούλευσης, αφού ο καθένας θα μπορεί να το τορπιλίσει και να το ακυρώσει. Προσωπικά θα ήθελα να διαβάσω τον προτεινόμενο κανονισμό και να ακούσω όλες τις αντιρρήσεις των παρατάξεων, αλλά και απόψεις δημοτών, ούτως ώστε μέσω μιας διαλεκτικής συζήτησης να προκύψει ευρύτερη συνθετική πρόταση που θα προάγει τον ουσιώδη δημοκρατικό διάλογο. Με ευχολόγια, δίκη προθέσεων και βερμπαλιστικούς αφορισμούς δεν πρόκειται να προχωρήσουμε το ένα βήμα παραπέρα. Κάντε τη διαβούλευση πραγματικότητα, ας μη μείνει μια δημοκρατική επίφαση.

Δημήτρης Καλαμπούκας
Μνήμες
21/5/2020

Ο χρόνος εξισώνει!

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Μνήμες
20/5/2020

Χριστακο. Ετσι οπως γνωριζεις ξεκινανε τα αδιαβαστα. Παρτο και προχωρα.

ΝΙΚΟΣ ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ
Οδός Ρόδων
13/5/2020

Μάνα! Ο πλαστουργός με τη μήτρα (καλούπι) και το αίμα της, μιας νέας ζωής, της καινούργιας δικής της συνέχειας, του δικού της νέου εαυτού! Δικά της τα λάθη, γενναία η παραδοχή, δικό της και το καθήκον να τα διορθώσει. Μακρύς ο δρόμος... Είναι αντίθετα μ' αυτά που μας έχουν ταΐσει, το πρώτο φύλο, το ισχυρό! Δεύτερο φύλο ο άντρας, βοηθητικό και αναλώσιμο... Πικρή η αλήθεια!

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

Πράδο

του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Ο σκύλος μας, ο Πράδο, ήταν από την Ουρουγουάη, από τον τόπο που ζουν τα πουλιά, κι έτσι, στην αρχή, δεν ήταν εύκολο να συνεννοηθούμε μαζί του. Μας τον έφερε ο πολυταξιδεμένος ο θείος μου ο Μίμης, ως δώρο για τα γενέθλια μου. Έκανε τις απαραίτητες συστάσεις και σε λίγες μέρες ξαναέφυγε κυνηγώντας ή κυνηγημένος από τη μοίρα του, ή καλλίτερα από το όνειρό του όπως έλεγε. Επόμενο λοιπόν, ήταν να τον αναλάβω εγώ, ως δώρο μου αλλά και ως ο μικρότερος της οικογένειας. Με τον Πράδο δεν είχαμε ιδιαίτερα προβλήματα. Γρήγορα κατάλαβα πως κάτι σκάμπαζε από Ελληνικά - ήταν τρίτης γενιάς καυχιόταν ο θειός μου - κι έτσι έπεσα με τα μούτρα επάνω του, κάνοντας εντατικά και επίμονα μαθήματα, με σκοπό να ξεθάψω και τα υπόλοιπα στοιχεία της γλώσσας μας. Αποδείχτηκε λαμπρός μαθητής - όπως το περίμενα. Σε λίγο καιρό, κανένας δε μπορούσε να ξεχωρίσει, αν ήταν αλλοδαπός ή είχε ανακατέψει όλες τις ζωές του με τα χώματά μας. Με τις ώρες χανότανε στα λιβάδια κι έτρεχε παίζοντας και μιλώντας με τα πουλιά, κι όλοι πίστευαν πως ήταν πια για τα καλά ευτυχισμένος. Κι ίσως και να 'ταν• πρόσκαιρα όμως, επιφανειακά. Γιατί μόνο εγώ μπορούσα να διακρίνω μέσα στα μάτια του, στο βάθος της καρδιάς του, αυτή την πίκρα που τον κατέτρωγε. Τον νόστο της πατρίδας, τον πόνο και τον καημό του ξεριζωμού. Προσπάθησα ειλικρινά, να κάνω την ζωή του όσο μπορούσα πιο τρυφερή, ελπίζοντας με τον καιρό να διώξω την λύπη απ' το βλέμμα του, πράμα που στάθηκε ακατόρθωτο. Έτσι, εκείνο το παγωμένο πρωινό όταν κατεβήκαμε στο λιμάνι, αμίλητοι, με ραγισμένη την καρδιά μπροστά στο πλοίο του αποχωρισμού, κοιταχτήκαμε στα μάτια και κλάψαμε τόσο βαθιά, που τα δάκρυά μας έγιναν πουλιά και πέταξαν φωνάζοντας, πως πατρίδα είναι η γλώσσα που πονάς και ονειρεύεσαι... ΠΙΝΑΚΑΣ: Marianne Stokes (1855-1927), Θησαυροί της παιδικής ηλικίας. 1885. ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ: Ακροβάτες στο χαρτί
ΣΧΟΛΙΑ
  1. Κώστας Κωνσταντάτος
    12 Φεβρουαρίου 2020, 09:37

    Ταινία μικρού μήκους με κίνηση και τρυφερότητα. Τα όρια της πατρίδας που υπάρχουν είτε όχι. Οι μνήμες που δε σβήνουν, όμως πηγαίνουν μπροστά και αυξάνουν. Κάποτε μπορεί να φυλακίζονται κιόλας. Μια αγωνιώδης πορεία πρός την ελευθερία, το τέλος του κάθε ταξιδιού.

Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο άνθρωπος επέζησε ως τώρα επειδή αγνοούσε πώς να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του. Τώρα που μπορεί να τις πραγματοποιήσει, είτε πρέπει να τις αλλάξει, είτε να αφανιστεί.

William Carlos Williams
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter