Σχόλια
Θέσεις
27/10/2020

Κοσμικός ξομολόγος.

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Μια διετία γεμάτη μαγεία, συντροφικότητα και πολλές δράσεις!
26/10/2020

Αν και δεν είμαι δημότης Βριλησσίων,στο σινε δράση αισθάνομαι όπως στη γειτονιά μου και κάθε προβολή είναι μια ξεχωριστή εμπειρία!

Γεωργία Τσορου
«Η θέση του Βαγγέλη και του κάθε Βαγγέλη είναι στο σχολείο του»
26/10/2020

Καλημέρα, Έχουμε κάποια ενημέρωση, τι έγινε με τη δίκη του μαθητή;

Γιάννης Παρασκευόπουλος
Η Νέα πυρηνική ομπρέλα του Ιράν
26/10/2020

Το κείμενο φωτίζει σημαντικές πτυχές, που ελάχιστα συζητιούνται στη χώρα μας. Ισραήλ, Σαουδική Αραβία και Εμιράτα, θεωρούνται εδώ "φίλοι" μας, καθώς τάχθηκαν έμπρακτα εναντίον του Ερντογάν στην πρόσφατη καλοκαιρινή ένταση στη Μεσόγειο. Αυτό που δεν αναφέρεται στο άρθρο, είναι η διάσταση των αμερικανικών εκλογών, όπου οι Δημοκρατικοί είχαν αμφισβητήσει την επιλογή Τραμπ να καταγγείλει τις συμφωνίες με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα και να επιδιώξει την εκμηδένιση του καθεστώτος. Αν λοιπόν μια κυβέρνηση Μπάιντεν επιλέξει αύριο την επαναπροσέγγιση με το Ιραν, τι θα γίνει με τους αντιπάλους του τελευταίου στη Μέση Ανατολή και πόσο ανθεκτικές θα είναι οι συμμαχίες όπου έχουμε ποντάρει;

Γιάννης Παρασκευόπουλος
446.400 ψευδαισθήσεις...
18/10/2020

Η δημοτική Αρχή και η αντιπολίτευσή της λειτουργούν σαν μυωπικοί διαχειριστές της κρίσης των δημοτών. Δεν προβληματίζονται που οι κοινόχρηστοι χώροι και λειτουργίες φτωχαίνουν, κακοσυντηρούνται και βανδαλίζονται, για τις αιτίες της οικονομικής και κοινωνικής ερήμωσης, για το αίσθημα αποξένωσης των δημοτών από την ίδια την καθημερινότητά τους ή για τη δυσκολία συμφιλίωσης των νέων με τούτη την απόκοσμη συνθήκη. Ούτε βέβαια διερευνούν για τοπικές πολιτικές για την αναστροφή της. Απλά ζητούν και συζητούν να μειώσουν την ανασφάλεια που η συνθήκη αυτή γεννά στους δημότες εστιάζοντας στην κατανάλωση προϊόντων και υπηρεσιών ασφαλείας. Οποία σοφία! Και με διαβατήριο αυτή τη σοφία προσβλέπουν να στελεχώσουν αργότερα Περιφέρειες, Βουλή, υπουργεία... Πότε οι δημότες θα καταλάβουμε πως η κρίση-μας μας ανήκει; Και πως χρειαζόμαστε μόνο λίγο θάρρος και τιμιότητα για να την αναλάβουμε;

Χαραλ. Λαζάνης

Ο άνθρωπος με τη γραφομηχανή

Για τον Γιώργο Δελαστίκ. Της Όλγας Μοσχοχωρίτου

Σήμερα μας άφησε οριστικά ο Γιώργος Δελαστίκ. Και αυτό το «οριστικά», για τους οπαδούς του διαλεκτικού υλισμού και του επιστημονικού Μαρξισμού, για τους κομμουνιστές, όπως ο Γιώργος, δε σηκώνει ούτε «καλούς παραδείσους», ούτε «καλά ταξίδια», όπως συνηθίζεται στις σύγχρονες νεκρολογίες. Αντίθετα εγώ συμμερίζομαι το «Αιωνία σου η Μνήμη», αυτή ναι, είναι μια καλή ευχή. Κι αν στην ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση αυτό σημαίνει «να σε θυμηθεί ο Θεός την ώρα της Κρίσης», άρα να σε δεχθεί στους κόλπους του, για μένα σημαίνει «Να σε θυμούνται πάντα οι άνθρωποι»!!! Λοιπόν Γιώργο σου έχω καλά νέα. Σήμερα διάβασα πολλά για σένα. Από νέους δημοσιογράφους, που γι' αυτούς αποτέλεσες «Σχολή». Από συναδέλφους σου δημοσιογράφους της ίδιας με σένα γενιάς, που δεν μπορούσαν παρά να γράψουν για το ήθος, την ευγένεια, την άπειρη γνώση των πολιτικών και διεθνών θεμάτων, την πίστη σου στα κομμουνιστικά ιδανικά ή όπως το ‘γραψε ο Άρης Χατζηστεφάνου «Για όσες γενιές δημοσιογράφων μεγαλώσαμε δίπλα του, χωρίς ποτέ να τον φτάσουμε, ο στόχος θα είναι κάποια μέρα να μπορούμε να κλείνουμε και εμείς τις επιστολές μας με μια φράση που χρησιμοποιούσε και αυτός: «Με αξιοπρέπεια, Γιώργος Δελαστίκ». Το ποιος ήσουν λοιπόν γράφτηκε και δημοσιεύτηκε ήδη στον «τύπο», έντυπο, ή ψηφιακό, όπου υπηρέτησες, ακόμα και στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση όπου «μέσα σε 15 δευτερόλεπτα, στην αρχή, πρέπει να πεις όσα θέλεις, γιατί μετά θα σε καταλάβουν και θα σε διακόψουν», όπως κάπως σκανδαλιάρικα, σαν παιδί που έκανε μια ζημιά, μας έλεγες. Έτσι ήσουν Γιώργο μου. Μια ξαφνική βροντή σε καταγάλανο ουρανό. Με το μειλίχιο ύφος σου, με το παιδικό σου χαμόγελο, πέταγες τις «βόμβες σου» και άφηνες στην πλήρη αμηχανία τους «πολυπράγμονες» πολιτικούς και δημοσιογράφους των διάφορων «πάνελ». Ιδιαίτερα τα μαύρα χρόνια των μνημονίων, μετά το 2010, όταν όλα τα έσκιζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, η φωνή σου, όπου και όπως ακουγόταν, μας χάριζε περηφάνια και τη χαρά ότι «να, κάποιος που μας εκπροσωπεί». Εγώ όμως Γιώργο και η γενιά μου, κνήτες και κνήτισσες, αλλά και νεαρά μέλη του ΚΚΕ της δεκαετίας του τέλους του 1970 έως και τη δεκαετία του 1980, θα σε θυμόμαστε μαζί με το Θανάση Παπαρήγα να μας ενημερώνετε σε πολιτικό αχτίφ για τα διεθνή θέματα και το πώς τα κυρίαρχα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων καθόριζαν και τις παγκόσμιες ειδήσεις που διοχετεύονταν σε όλα τα ΜΜΕ! Λόγος ξεχωριστός, που απείχε πολύ από τον κομματικό κυρίαρχο λόγο που «για όλα μιλούσε, αλλά σε τίποτα δε βάθαινε, σε τίποτα δε μας έκανε σοφότερους». Θυμάμαι ακόμα ότι ζητήσαμε τέτοια «αχτίφ» να διοργανώνονταν πιο συχνά, αλλά η «καθοδήγηση» μάλλον ένοιωσε άβολα! Τόσο ξεχωριστή εμπειρία ήταν οι συνομιλίες μαζί σου, που χρόνια μετά, τις συζητούσαμε και αναφερόμασταν σ’ αυτές, στις παρέες και τις συνάξεις με παλιούς συντρόφους. Θα σε θυμάμαι επίσης Γιώργο μου, εσένα, έναν άνθρωπο με ανοιχτό και ενημερωμένο μυαλό για όλες τις σύγχρονες επιστημονικές και τεχνικές εξελίξεις, για τη ρομποτική, τις 3D εκτυπώσεις και όλα όσα δε φτάνει «του ανθρώπου ο νους», να αρνείσαι το κινητό τηλέφωνο!!! «Όπως με βρίσκατε έως τώρα, θα με βρίσκετε και στο μέλλον» έλεγες. Και πράγματι δε χάθηκες ποτέ. Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Σε θυμάμαι να συνεχίζεις να γράφεις «στο χέρι, με στυλό και χαρτί» ή σε παλιά γραφομηχανή και ένα παλιομοδίτικο «Fax» για να στέλνεις τα άρθρα σου στην εφημερίδα, ακόμα κι αν έλειπες για λίγο από την Αθήνα. Τι κι αν σου ‘λεγαν οι φίλοι ότι ήταν εύκολο, να τους δώσεις το «κείμενο» κι εκείνοι να το στείλουν με μέηλ. Αρνιόσουν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, αρνιόσουν να συνδεθείς με το Internet και συνέχιζες να αγοράσεις τις ξένες εφημερίδες, εσύ ο γλωσσομαθέστατος, που συναγωνιζόσουν τον άλλο φοβερό, τον Θανάση Παπαρήγα και να κόβεις τις στήλες και τα άρθρα που σου χρειάζονταν για τις αναλύσεις σου. Μια παιδική χαρτοκοπτική που αρνιόσουν να στερηθείς, χάριν ευκολίας και εξέλιξης. Ίσως έτσι, με το ιδιοφυές μυαλό σου, να θεωρούσες ότι διατηρείς κάποιον έλεγχο στη ζωή σου και στις ιδέες σου, μιας και ο ψηφιακός κόσμος έμοιαζε με Κίρκη, που θα σε έκανε εύκολο θύμα της. Θα σε φαντάζομαι πάντα πνιγμένο στο χάρτινο αρχείο σου, που καταλάμβανε λίγο-λίγο όλο το ζωτικό χώρο του σπιτιού σου και την αγαπημένη σου Ελένη να ψάχνει να νοικιάσει δυάρι, μήπως και μετακομίσει το αρχείο αντί για σας από το σπίτι! Έτσι λοιπόν Γιώργο μου, που γελώντας μας διηγιόσουν από πού προήλθε το περίεργο επώνυμό σου. Εσύ ένας φτωχός, σαν όλους μας, αριστοκράτης από τη Μονεμβασιά. Θα σε θυμούνται οι άνθρωποι που σε γνώρισαν είτε προσωπικά είτε μέσα από τα γραπτά σου. Αλλά και οι ερευνητές του μέλλοντος, όσοι θα ψάχνουν σε αρχεία παλιά, μια αυθεντική φωνή που έζησε το μισό 20ο αι., και μια εικοσαετία του καινούργιου και κατόρθωσε να δώσει πληροφορίες για τα γεγονότα και τις σκέψεις των ανθρώπων αυτής της γενιάς, ανθρώπων που δεν παραδόθηκαν. ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ λοιπόν σύντροφε και φίλε. Πηγή: Όλγα Μοσχοχωρίτου, 15010-2020, www.kommon.gr/ Ο Γιώργος Δελαστίκ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου 1952 και σπούδασε ηλεκτρολόγος–μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Πάτρας. Από μικρός είχε εικόνα του πως ζούσαν οι εργατικές-λαϊκές οικογένειες, με αποτέλεσμα να γνωρίζει καλά και να αναγνωρίζει τη λαϊκότητα και το ταξικό δίκιο, το οποίο πάντα υπηρετούσε. Τον κέρδισε η δουλειά του δημοσιογράφου, όπου ξεκίνησε να εργάζεται από το 1979. Για πολλά χρόνια εργάστηκε στο Ριζοσπάστη κι αργότερα στην Πρώτη, Το Παρόν, στην Καθημερινή, στην Ελευθερία Λάρισας και το Έθνος, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 2015, καθώς και στο περιοδικό Επίκαιρα. Εργάστηκε επίσης ως αναλυτής στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα Δίαυλος 10, ΑΝΤ1 και MEGA. Ταυτόχρονα, ο Γιώργος Δελαστίκ δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι μπροστά στην αστική ιδιοκτησία των ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να πληρώσει δύο φορές με απόλυση την ασυμβίβαστη στάση του, από την Πρώτη και την Καθημερινή το 2007. Τον Μάιο του 1989 ίδρυσε το μηνιαίο περιοδικό Πριν στο οποίο διετέλεσε διευθυντής, όπως και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Πριν, που πρωτοκυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1990. Από τότε ο Γιώργος έδινε κάθε βδομάδα την μάχη για την έκδοση της εφημερίδας, χωρίς να υπολογίζει κόπους και θυσίες, ξενύχτια και δυσκολίες. Ο Γιώργος Δελαστίκ ήταν ένας διανοούμενος, με ευρύτατες γνώσεις και μεγάλη γλωσσομάθεια. Πραγματοποίησε πολλές διεθνείς δημοσιογραφικές αποστολές και αναγνωρίστηκε πλατιά ως ένας από τους πιο έγκυρους διεθνείς αναλυτές στην Ελλάδα. Έγραψε πέντε βιβλία (Το τέλος των Βαλκανίων, Αποκάλυψη Τώρα – Ο δρόμος προς τη μονοκρατορία, Η νέα Γιάλτα, Συνωμοσία στη Μεσόγειο, Αφγανιστάν) ενώ συμμετείχε σε πολλά άλλα. Από φοιτητής εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα κι έγινε μέλος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Το 1989 διαγράφτηκε από το ΚΚΕ, καθώς είχε βαθιά διαφωνία με την υποταγή της Αριστεράς και του ΚΚΕ στην αστική συναίνεση, όπως εκφράστηκε με την συγκυβέρνηση Τζαννετάκη. Στη συνέχεια ο Γιώργος Δελαστίκ εντάχθηκε στο ΝΑΡ, συνέβαλε μέχρι το τέλος στην προσπάθεια για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση και έδινε σταθερά το παρών με την αντικαπιταλιστική και σύγχρονα κομμουνιστική Αριστερά σε όλες τις μάχες, συμμετέχοντας και στα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Αντιπολίτευσης, του ΜΕΡΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πηγή:https://prin.gr/

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν και αλλού
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Είχα πάει ολομόναχος στο Σούνιο· ήλιος καφτός, είχε μπει το καλοκαίρι, τα πληγωμένα πεύκα έχυναν το ρετσίνι τους κι ο αγέρας μοσχοβολούσε· ένα τζιτζίκι ήρθε και κάθισε στον ώμο μου και κάμποση ώρα οδοιπορούσαμε μαζί· μύριζα όλος σαν πεύκο, είχα γίνει πεύκο, κι άξαφνα, ως ξεπρόβαινα από τον πευκώνα, είδα τις άσπρες κολόνες του ναού του Ποσειδώνα, κι ανάμεσά τους, στραφταλιστή, σκούρα γαλάζια, την άγια θάλασσα. Τα γόνατά μου κόπηκαν, στάθηκα· ετούτη είναι η Ομορφιά, συλλογίστηκα, ετούτη είναι η αφτέρουγη Νίκη, η κορφή της χαράς, πιο απάνω δεν μπορεί να φτάσει ό άνθρωπος. Ετούτη είναι η Ελλάδα.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ. Αναφορά στον Γκρέκο.
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter