του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Ήταν ο τύπος του ανθρώπου που επιλέγουν να μιλήσουν. Του είπε για το παιδί της, την παράνομη σχέση της, τα σαράντα οχτώ της χρόνια. Μεταξύ δακρύων και ποτού, ενοχής και ανάγκης, του ζητούσε συνεχώς συγνώμη που διάλεξε εκείνον να τα πει, τον κατά τ' άλλα άγνωστο, αγνοώντας γιατί του τα λέει όπως ομολογούσε. Κι όσο την τύλιγαν οι ενοχές, τόσο έμπαινε σε λεπτομέρειες, συνεχίζοντας να ζητάει άφεση στα μάτια του. Εκείνος, αρκέστηκε σε λίγες κοφτές κουβέντες, ίσα για να την κάνει να σταματήσει. Ήξερε. Είχε γίνει πολλές φορές δέκτης της ανθρώπινης ανάγκης. Κάποιες, ίσως να το επιδίωκε κιόλας. Ήξερε. Είχε βρει από καιρό την θέση του στον κόσμο. ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ: Ed. Hopper, Κινηματογράφος, N. Υόρκη. 1939.