του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Δύο τα μεμπτά του θανάτου. Η Σειρά και η Αξιοπρέπεια. Τα υπόλοιπα σκοπιμότητες, χαμηλής αξίας τροφή μαζικής κατανάλωσης, με στόχο το φόβο και τις ολέθριες για τη ζωή προεκτάσεις του. Το μόνο που χρειάζεται κανείς για να πεθάνει, είναι απλώς να γεννηθεί. Υπογράφουμε αυτή τη σύμβαση με το που γεννιόμαστε, κι όμως επιμένουμε - Έχουσιν την γνώσιν οι φύλακες - να φοβόμαστε και να αρνούμαστε κάτι προαποφασισμένα τετελεσμένο. Ο πραγματικός φόβος - καθοριστικά καταλυτικός - είναι για τη Ζωή που μας αναλογεί. Να μην ζήσεις τα ρόδα της με τ' αγκάθια τους. Εκείνη τη νύχτα... Ονειρεύτηκε έναν κόσμο χωρίς το φόβο του θανάτου κι έζησε γελαστά ξένοιαστα παιδιά να παίζουν ολημερίς δημιουργώντας χαρά, μέχρι που βράδιασε για τα καλά και κουρασμένα γλυκά τα έβαλε η Μαμά τους με την σειρά για τον μεγάλο Ύπνο... Καληνύχτα. ΠΊΝΑΚΑΣ: Mary L. Macomber, Η νύχτα και η θυγατέρα της Ύπνος. 1902. ΧΡΉΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΎΣΙΟΣ