του Jerôme Leroy*

Κάνει ψυχρούλα, την πρόσκαιρη αυτή δροσιά των πόλεων της Μεσογείου νωρίς το πρωί. Μες το γαλάζιο του ουρανού που ιριδίζει από τα ποτιστικά του Δήμου, ξεχνάς την ηλικία σου και θέλεις να νομίζεις πως είναι το ίδιο καθαρό πρωινό που ήταν και πριν τριάντα χρόνια, ενώ είναι το ίδιο πρωινό που ήταν από πάντα. Και ο φραπέ στο τραπέζι, έξω από το μικρό καφέ στα Βαπόρια, να μοιάζει σαν από πίνακα του Σταλ. Κάνει ψυχρούλα, την πρόσκαιρη αυτή δροσιά. Κάποιος άλλος και όχι εγώ που όμως θα είμαι εγώ θα έρθει κι αυτός να καθίσει σε αυτό ακριβώς το σημείο, σε αυτό το ίδιο το τραπέζι. Και θα είναι η Τήνος αυτό που βλέπει απέναντι και μέσα στο μικρό δωμάτιο θα είναι εκείνη, αυτή που μου χάρισε την ηδονή, τα νιάτα της, τη θέα του αφτιασίδωτου γυμνού κορμιού της και μια μυρωδιά άγριας μέντας, ένα πρωινό τόσο καθάριο με δροσιά τόσο πρόσκαιρη. Πηγή: https://www.liberation.fr/culture/2019/05/06/le-poeme-du-lundi- aujourd-hui-un-autre-que-moi-qui-sera-moi-pourtant_1724547/ Απόδοση από τα Γαλλικά: Σταύρος Λάβδας * Jerôme Leroy(1964): πολυβραβευµένος σύγχρονος Γάλλος συγγραφέας και ποιητής. Στον ιστότοπο της Δράσης είναι αναρτηµένα και τα κείµενα του «Χαιρετώντας τον Αύγουστο που φεύγει» https:// www.drasivrilissia.gr/Articles/Article/3697 και «Δυο λόγια για τα τριάντα χρόνια από το θάνατο του Γιάννη Ρίτσου» https:// www.drasivrilissia.gr/Articles/Article/4002