Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

Ο Υιός του Πατρός μου

του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Τι κι αν είχαμε προκόψει; Η στράτα μας δεν πάγαινε πουθενά. Ή πάγαινε; Έτσι έλεγαν - τέλος πάντων, δεν ξέρω, αν και ξέρω προς τα που παγαίναμε, αλλά, ας μην το πω, ας το αφήσω προς ώρας. Τα γεννήματα ήταν καλά, καλά και βλογημένα - Δόξα σοι ο Θεός - το ίδιο και τ' αμπέλια και τα λιοχώραφα, φώτιζαν το δρόμο να τραβήξουμε, να ιδούμε άσπρη μέρα, μα, να, δεν άσπριζε η δόλια, δεν άσπριζε. Θαρρείς και τα μάτια μας ήταν καρφωμένα στα χαμηλά. Να ξεγεννούμε τα ζα, να ξεβοτανίζουμε τα χωράφια, να μαζώνουμε τους καρπούς και δε τα σηκώναμε τα έρμα, να ιδούμε το Θεό, τη χαρά και τη χάρη του, να μας ξανοίξει το νου, να χαρούμε το βιός μας και το λιγοστό περπάτημά μας απάνου στη πλάση. Ποιος Δαίμονας - σχώρα με Θε μου - μάς κρατούσε με τσ' άλυσούς του και δε κάναμε βήμα, μήτε μπρος μήτε πίσω, σα τους παλιογαϊδάρους που τα στυλώνουν και θαρρείς ριζώνουν απτ' αφιόνι τους. Τι να 'τανε τούτο το κακό, τι να 'τανε, που ουτ' όνομα δε μπορούσες να του δώσεις. Ή μπας και το 'νιωθα μονάχα εγώ; Γιατί κανένας δε μιλούσε για τούτα, μοναχά σε κοιτάζαν στα γρήγορα με το βλέμμα κενό, κι έπειτα τραβούσαν με το κεφάλι σκυμμένο, πάντα σκυμμένο στη δουλειά τους, στη προκοπή τους. Ε, να, έτσι μου 'ρθε να σκάσω μια μέρα και τα βρόντηξα όλα, και τα καλά και τ' άσχημα, κι ήταν τέτοια η βροντή που βούιξε ούλο το χωριό. Με πήραν απ' τα μούτρα..." Ο πατέρας σου κι ο πατέρας σου, δε ντρέπεσαι, τέτοια χουνέρια σ' άγιον άνθρωπο..." Τα πήρα κι εγώ και χάθηκα απ' τα μάτια τους. Δεν ξέρω, δε νογάω τίποτα πια, τα κάλυψε όλα το χώμα, σβηστήκαν και τα σημάδια. Ο πατέρας μου, ναι, άγιος άνθρωπος, παπάς του χωριού απ' τον πατέρα του και τον παππούλη του, τέτοιος που δε ξανάδε ο τόπος, κι ως φαίνεται μήτε θα ξαναδεί. Άνθρωπος που ντρεπόταν να γυρίσει με χρήματα στο σπίτι, όμως τα λόγια του - π' ανάθεμα την ώρα που τα ξεστόμισε και τρισανάθεμα την ώρα που τ' άκουσα απτ' τα χείλη του - κατρακυλούν ακόμα σα βράχοι ανάμεσα στ' αυτιά μου, από κείνη την καταραμένη μέρα, που έσπασαν όλα μέσα μου σε χίλια κομμάτια, και δεν ξανακόλλησαν ποτές. Θα 'τανε λίγο προτού το Πάσχα, κελαηδούσαν τα νερά και φλέγονταν από τον πόθο ανθισμένη όλη η φύσις, όταν απάνω σε μια σύγκρουση μεταξύ μας, γύρισε και μας είπε κατάμουτρα, εμένα και της αδερφής μου, το λόγο τον τρομερό. " Εγώ, εγώ εμπορεύτηκα το Χριστό για σας! " ΠΊΝΑΚΑΣ: Νικηφόρος Λύτρας, Το ωόν του Πάσχα. 1874-1875. ΧΡΉΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΎΣΙΟΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ: Ακροβάτες στο χαρτί
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

«Οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα...»

«Δοκιμές», Γιώργος Σεφέρης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter