Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

«Ένας Κόσμος Χωριστά» από το Cine - Δράση

Πέμπτη 21 Ιουλίου, 9:00μμ, στο Β’ Γυμνάσιο Βριλησσίων (Ταϋγέτου & Ξάνθης)

Τo Cine Δράση συνεχίζει τις ζωντανές προβολές του με ταινίες που άφησαν εποχή και προβάλλονται σπάνια. Έτσι την Πέμπτη 21 Ιουλίου, στις 9:00μμ, προβάλλει το «Ένας Κόσμος Χωριστά», συναρπαστικό ντεμπούτο του Άγγλου σκηνοθέτη Chris Menges. Μια ταινία πολιτική και ταυτόχρονα προσωπική η οποία αφορά τους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους επηρεάζονται οι ατομικές ζωές από ένα πολιτικό, νομικό και κοινωνικό σύστημα όπου τα δικαιώματα του πολίτη εξαρτώνται από το χρώμα της φυλής του. Γράφτηκε από μια γυναίκα που μεγάλωσε στη Νότια Αφρική τη δεκαετία του 1960 και είναι σε μεγάλο βαθμό η ιστορία μιας κόρης που οι γενναίοι και αφοσιωμένοι γονείς της συμμετείχαν στο κίνημα κατά του απαρτχάιντ, δουλεύοντας παράνομα να διορθώσουν μια αφόρητη πολιτική κατάσταση. Μιας κόρης που αυτή ακριβώς η αφοσίωση κατέστρεψε τη συναισθηματική της ζωή, οδηγώντας την στο συμπέρασμα ότι η οικογένεια της δεν της παρείχε την προσοχή και την φροντίδα που δικαιούνταν και είχε ανάγκη. Ένας Κόσμος Χωριστά / AWorld Apart: Αγγλία, Κοινωνική, Δραματική, 1988. Διάρκεια: 112΄. Σκηνοθεσία: Chris Menges. Πρωταγωνιστούν: Barbara Hershey, Jodhi May, Jeroen Krabbe, Carolyn Clayton-Cragg, Linda Mvusi. Το κορίτσι είναι η 13χρονη Μόλι. Η ταινία ξεκινά με επεισόδια από την παιδική της ηλικία, μια συνηθισμένη παιδική ηλικία σε μια εύπορη λευκή κοινότητα του Γιοχάνεσμπουργκ. Η Μόλι πάει σχολείο, κάνει μαθήματα μπαλέτου, μετακινείται με ένα μεγάλο αμερικάνικο κάμπριο αυτοκίνητο, συμμετέχει στα συνηθισμένα πάρτι γενεθλίων, κάνει βουτιές στην πισίνα του γείτονα. Είναι τόσο ήρεμη και ειδυλλιακή η ζωή της που ο θεατής, προς στιγμήν, θεωρεί ότι η Νότια Αφρική είναι ένα πολύ ευχάριστο μέρος για να ζει κάποιος, αγνοώντας ότι κάτω από αυτήν την επιφάνεια βρίσκεται ένα αυταρχικό αστυνομικό κράτος. Παράλληλα όμως υπάρχουν ασυνήθιστα πράγματα στη ζωή της Μόλι και το πιο σπουδαίο από αυτά είναι ότι κάποιοι φίλοι των γονιών της είναι έγχρωμοι. Στη λευκή Νότια Αφρική της εποχής, αυτό δεν είναι απλώς κάτι πολύ ασυνήθιστο, είναι κάτι απαγορευμένο. Γονείς της Μόλι είναι οι Ροθ, η Νταϊάνα και ο Γκας για τη δραστηριότητα των οποίων εκείνη δεν γνωρίζει τίποτα. Μέχρι που ένα βράδυ ο Γκας θα την αποχαιρετήσει και μετά θα εγκαταλείψει τη χώρα, για να προλάβει τη σύλληψη με την κατηγορία της κομμουνιστικής ανατροπής. Ταυτόχρονα ψηφίζεται ο νόμος των 90 ημερών με βάση τον οποίο η κυβέρνηση μπορούσε να φυλακίζει για αυτό το διάστημα οποιονδήποτε θεωρούσε ύποπτο για ανατρεπτικές δραστηριότητες. Η Νταϊάνα που εργάζεται σε αντικυβερνητική εφημερίδα είναι μια από τις πρώτες που συλλαμβάνονται. Η δική της μητέρα της έρχεται να φροντίσει την οικογένεια, αλλά και πάλι η Μόλι καλείται να πληρώσει το τίμημα για την δράση των ακτιβιστών γονιών της, που πλέον θεωρούνται, από γνωστούς και πρώην φίλους εγκληματίες. Η ίδια εξοστρακίζεται από τις παρέες της, δεν είναι ευπρόσδεκτη πουθενά, βρίσκεται ξαφνικά χωρίς πραγματική ζωή σε μια περίοδο καθοριστική για την διαμόρφωση του χαρακτήρα της. Θα μπορέσει άραγε κάποτε να συμβιβαστεί και να αποδεχτεί τις επιλογές των γονιών της; Ο Chris Menges, βραβευμένος με Όσκαρ ως διευθυντής φωτογραφίας των φιλμ «The Killing Fields» και «The Mission» αποδίδει επιδέξια την αυταρχική επιρροή του καθεστώτος της Νότιας Αφρικής και τη γενναιότητα όσων του αντιστέκονται. Και με έναν συγκινητικό τρόπο, μας δείχνει πώς οι ακτιβιστές μπορούν να υποτιμήσουν αυτούς που αγαπούν λόγω των ηθικών δεσμεύσεών τους. Κάνει μια όμορφη ταινία, εκφράζει σωστά συναισθήματα, αλλά δεν φτάνει αρκετά μακριά. Μιλάει για τον Αρμαγεδδώνα, αλλά μειώνει τη σημασία του στο όνομα ενός γλυκού, μπερδεμένου μικρού κοριτσιού που νιώθει ότι έχει εγκαταλειφθεί από τη μητέρα του. Σκηνοθετεί υπέροχα τις σκηνές των διαδηλώσεων και γενικά κάθε μικρή και μεγάλη σκηνή, αποδεικνύοντας ότι ο «Ένας Κόσμος Χωριστά» είναι η απομονωμένη λευκή μειονότητα της Νότιας Αφρικής, η οποία με νόμους θεωρούσε ότι διαθέτει θεόσταλτη υπεροχή, υπεροχή που της έδινε το δικαίωμα όχι μόνον να αγνοεί την έγχρωμη πλειοψηφία, αλλά κατά κάποιο τρόπο να μην την βλέπει καν. Αποσπά εκπληκτικές ερμηνείες από όλους τους συντελεστές. Η Barbara Hershey είναι υπέροχη στον κάπως ψυχρό ρόλο της της σκληρής, έξυπνης και ένθερμης φιλελεύθερης που παλεύει για το κοινό καλό, αλλά δεν αντιλαμβάνεται τον αντίκτυπο που έχουν οι δραστηριότητες της στα δικά της παιδιά. Η Jodhi May, ως νεαρή Μόλι, είναι εντυπωσιακή και από πολλές απόψεις αυτή είναι η δική της ταινία. Το σενάριο (της Shawn Slovo, βασισμένο στις προσωπικές της αναμνήσεις) δίνει στην ηθοποιό την ευκαιρία να εκφράσει με την ερμηνεία της τον πόνο από αυτό που θεωρεί ως απόρριψη από την οικογένεια της. Η ταινία ήταν από τις πιο δημοφιλείς στο Φεστιβάλ Καννών τη χρονιά που πρωτοπαίχτηκε. Κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής (το δεύτερο σημαντικότερο Βραβείο του Φεστιβάλ), ενώ οι τρεις πρωταγωνίστριες Barbara Hershey, JodhiMayκαι Linda Mvusi, η οποία υποδύεται την έγχρωμη υπηρέτρια της οικογένειας, μοιράστηκαν το Βραβείο της Καλύτερης Γυναίκας Ηθοποιού. Οι καλοκαιρινές προβολές του Cine-Δράση γίνονται κάθε Πέμπτη, από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο, στις 9:00 το βράδυ στο 2ο Γυμνάσιο Βριλησσίων (Ταϋγέτου και Ξάνθης). Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine – Δράση

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

«Οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα...»

«Δοκιμές», Γιώργος Σεφέρης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter