Με το Ιράν και την Παλαιστίνη

«Αυτό που σήμερα προέχει είναι η επίδειξη αυτοσυγκράτησης» δήλωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός στην καθιερωμένη Κυριακάτικη ανάρτησή του , λίγες ώρες μετά τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, εννοώντας αυτοσυγκράτηση από την πλευρά του πληττόμενου. «Οι βασικές εγκαταστάσεις πυρηνικού εμπλουτισμού του Ιράν έχουν εξαλειφθεί πλήρως και ολοκληρωτικά» είχε δηλώσει προηγουμένως ο πρόεδρος Τραμπ . (Αλλά παρόλα αυτά, ζήτησε άνευ όρων συνθηκολόγηση). «Αλλάζουμε την όψη του κόσμου με τον πόλεμο κατά του Ιράν» δηλώνει με κυνική ειλικρίνεια ο Νετανιάχου . Στα δικά μας, περιμένουν στη σειρά στον προθάλαμο της ΕΡΤ οι διεθνολόγοι, οι στρατηγικοί αναλυτές και οι δημοσιογράφοι, να μας «εξηγήσουν» πώς έχουν τα πράγματα, πώς δικαιολογείται μια «νέα» πραγματικότητα που διαμορφώνεται με πολύ παλιές μεθόδους... Από το 1990 οι ΗΠΑ έχουν βομβαρδίσει ή έχουν επέμβει στρατιωτικά σε δεκάδες χώρες, άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι, άλλοτε με μεγάλες, ολοκληρωτικές επιχειρήσεις, άλλοτε στοχευμένα: Ιράκ / Κουβέιτ, Σομαλία, Βοσνία, Αϊτή 1994–95, Σουδάν 1998, Αφγανιστάν 1998, Γιουγκοσλαβία 1999, Ιράκ 2015, Πακιστάν, Υεμένη, Λιβύη, Συρία και Ιράν αποτελούν διαφορετικές ιστορίες του ίδιου καταλόγου. Από το 1996 ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν ορίσει και στοχοποιήσει τα κράτη «του κακού» στη Μ. Ανατολή. Από αυτά, μόνο το Ιράν έχει απομείνει. Με ένα επιχείρημα, που πρωτοεμφανίστηκε επί προεδρίας Κλίντον, ο πρώτος που επέβαλε κυρώσεις στο Ιράν «εκφράζοντας ανησυχία» για την πιθανότητα αυτό να αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Ασφαλώς πολλά μπορούν να ειπωθούν. Όπως στις αρχές των μνημονίων, όπου οι πάντες έμαθαν για τα ασφάλιστρα κινδύνου, χωρίς αυτό να αποτρέψει σε τίποτα τα μνημόνια, έτσι και τώρα μπορούμε να μάθουμε αρκετά για την ακτίνα δράσης και το βάρος των πυραύλων, για τη φύση των επιχειρήσεων, αλλά αυτό σε τίποτα δεν θα αλλάξει τα αποτελέσματά τους. Δεν ξέρουμε τι θα επακολουθήσει, ούτε τι άλλο θα ειπωθεί. Αλλά όσο δυσερμήνευτα κι αν εμφανίζονται τα πράγματα, σε τελευταία ανάλυση και υπό την οπτική των απλών ανθρώπων, για την ουσία της σύγκρουσης δεν απαιτούνται πολλές αναλύσεις. «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» έλεγε ένα παλιό σύνθημα. Το οποίο στην εποχή του εξηγούσε ικανοποιητικά τα πράγματα. Ίσως ακόμη τα εξηγεί! Με το Ιράν και την Παλαιστίνη, λοιπόν. Χωρίς μισόλογα και ναι μεν αλλά. Σ' αυτή τη ζωή, δεν γίνεται, πρέπει κανείς να παίρνει θέση, να εκτίθεται... Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων ΔΡΑΣΗ για μια άλλη Πόλη