του Μάνου Λαμπράκη

Αυτό που συμβαίνει στην Κεντρική Εύβοια* δεν είναι «πράσινη μετάβαση», αλλά μια βίαιη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της ίδιας της φύσης, με το πρόσχημα της οικολογίας. Η εγκατάσταση 98 ανεμογεννητριών στο όρος Πυξαριάς είναι μια τελετουργία εξουσίας: το κράτος επιβάλλει την κυριαρχία του πάνω στον χώρο, τον μετατρέπει σε βιομηχανικό στρατόπεδο, σε έναν τεράστιο μηχανισμό αποστράγγισης ζωής. Το 97% της έκτασης βρίσκεται εντός ζώνης Natura. Το ίδιο το κράτος το γνωρίζει, το παραδέχεται, το υπογράφει – και το παρακάμπτει. Πρόκειται για την πιο καθαρή εκδήλωση της βιοπολιτικής: ένα σύστημα που με το ένα χέρι υπογράφει διεθνείς δεσμεύσεις για «Απάτητα Βουνά» και με το άλλο χέρι διανοίγει δρόμους, διαλύει δάση και καταστρέφει την τελευταία άγρια ελευθερία. Η αφήγηση της «πράσινης ανάπτυξης» λειτουργεί σαν προπαγανδιστικός καθαγιασμός της καταστροφής. Οι ανεμογεννήτριες παρουσιάζονται σαν σωτηρία, ενώ είναι ο μηχανισμός της νέας εξάρτησης: το βουνό χάνει την αγριότητά του και γίνεται σταθμός παραγωγής χρηματοπιστωτικής ενέργειας. Οι κορυφές που αντιστέκονταν στην οικονομία γίνονται τα ίδια εργαλεία της. Αυτό που χάνεται δεν είναι μόνο 49% φυσικού περιβάλλοντος που θα πέσει στο 4% – χάνεται η έννοια του ελεύθερου χώρου, η μνήμη μιας φύσης που δεν υπάκουε στην εντολή του κράτους και του κεφαλαίου. Η ίδια η πανεπιστημιακή μελέτη που προειδοποιεί για 16 είδη αρπακτικών που κινδυνεύουν, τέσσερα σε κρίσιμο βαθμό, δεν είναι εμπόδιο αλλά διακοσμητικό στοιχείο σε ένα σχέδιο που είχε αποφασιστεί πριν ακόμη συζητηθεί. Αυτή η πολιτική είναι καθαρή βία: η βία της εξουσίας που δεν χρειάζεται να κρύβεται πια. Μιλά για «προστασία του περιβάλλοντος» ενώ καταστρέφει το ίδιο το περιβάλλον· μιλά για «αειφορία» ενώ εγκαθιστά την πιο επιθετική μορφή καπιταλιστικής εισβολής στο τοπίο. Οι ανεμογεννήτριες δεν είναι «καθαρές». Είναι τα μνημεία της κρατικής και επενδυτικής κυριαρχίας, μνημεία που φτιάχνονται από σίδηρο, πλαστικό και δρόμους. Οι δρόμοι αυτοί δεν είναι ουδέτεροι, είναι γραμμές στρατιωτικής κατοχής ενός βουνού που μέχρι χθες ήταν απρόσιτο. Η κοινωνική συναίνεση που επιδιώκουν είναι ψευδής: ένα δημόσιο θέατρο διαβουλεύσεων όπου οι αντιρρήσεις των κατοίκων θάβονται όπως θάβονται και τα δάση κάτω από τις μπουλντόζες. Το αφήγημα είναι καθαρό: η ζωή, η βιοποικιλότητα, η ελευθερία του τοπίου δεν έχουν αξία αν δεν μεταφράζονται σε λογιστικά μεγέθη και σε ενεργειακούς στόχους. Αυτό δεν είναι περιβαλλοντική πολιτική· είναι ένα νέο, ακραίο καθεστώς ελέγχου, που ντύνεται οικολογικό για να αποφύγει την οργή που θα προκαλούσε αν παρουσιαζόταν με το πραγματικό του πρόσωπο. Η μόνη πολιτική στάση απέναντι σε αυτή την επίθεση είναι η άρνηση: να ειπωθεί καθαρά ότι η πράσινη ανάπτυξη που καταστρέφει τα δάση είναι απλώς μια άλλη μορφή αποικιοκρατίας, ότι η «ενεργειακή μετάβαση» είναι άλλο ένα όνομα της αρπαγής. Όποιος υπερασπίζεται αυτή τη λογική, υπερασπίζεται το δικαίωμα του κράτους και των εταιρειών να κάνουν τη γη εργοστάσιο, να κάνουν τον αέρα εμπόρευμα, να κάνουν τον χώρο πεδίο κατοχής. Αυτό που βρίσκεται στην Εύβοια είναι η ίδια η ερώτηση: σε ποιον ανήκει το βουνό; Και η μόνη απάντηση που δεν είναι προδοσία είναι αυτή: το βουνό δεν ανήκει σε κανένα κράτος, σε καμία εταιρεία, σε κανένα fund. Το βουνό είναι άγριο. Και το άγριο δεν διαπραγματεύεται. Μάνος Λαμπράκης από τη σελίδα του στο fb * Η είδηση: «doctv.gr. Επιπτώσεις αποκάλυψης για τη φύση προβλέπει η μελέτη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για φαραωνικό έργο με 98 ανεμογεννήτριες στην Κεντρική Εύβοια»