Σχόλια
Ξημέρωσε 21η Απριλίου...
21/4/2021

Τους χρωστάμε και θα τους χρωστάμε!

Μπάμπης Δαμουλιάνος ΕυαγγελάτοςT
Βασίλης Δημάκης: Αγάπη και λαχτάρα για τη ζωή
20/4/2021

Συγχαρητήρια για τον αγώνα σου!

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Ιδανικές μορφές»
19/4/2021

Καλώς όρισες στον αγνωστικισμό μας φίλε Χρήστο, ποιητή μας! Και ας χαιρετίσουμε μαζί την ασίγαστη των ματιών μας αλλαγή, στο κυνήγι μιας αντικειμενικότητας που σαν χέλι από τα χέρια μας αδιάκοπα γλιστράει... Αναρωτήθηκες ποτέ μήπως και αυτό περιέχει ένα νόημα, έναν σκοπό ζωής;

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
ΈΚΘΕΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ
16/4/2021

Λήδα, για μια, ακόμα, φορά μας συγκίνησες! Σ' ευχαριστούμε πολύ! Νάσαι καλά με τις ευαι σθησίες σου αλλά παράλληλα και με τη δύναμή σου!!!

Τάκης Μάτσας
Τα πουλιά
8/4/2021

Η ομορφιά της απομόνωσης έχει το κόστος της! Λέγεται φυγή...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

Φατιμέ

του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Καθισμένη παράμερα, σε μια άθλια αναπηρική καρέκλα στην άκρη του δρόμου, με το δεξί της πόδι κομμένο μέχρι το γόνατο, η Φατιμέ έτεινε το χέρι της κρατώντας ένα αδειανό κυπελάκι από βούτυρο, προσμένοντας καρτερικά ν" ακούσει τον ζωογόνο ήχο του μετάλλου να σκάει στο πλαστικό - γκλαγκ, γκλαγκ - διανθίζοντάς τον καμιά φορά και από συγκρούσεις μετάλλων - πράμα σπάνιο. Πάντοτε αμίλητη - ακόμα και στο απρόσμενο ξάφνιασμα του ήχου, αρκούνταν στο να κουνήσει ευλαβικά το κεφάλι - περνούσε εκεί όλη της την ημέρα, ανατολή με δύση, συγκεντρώνοντας συνήθως τα απαραίτητα για να τραφεί. Για τα άλλα... Ποιος νοιαζόταν, οι υπόλοιπες ανάγκες είχαν σιωπήσει προ πολλού. Όσο ο καιρός μοίραζε καλοσύνη οι ώρες κυλούσαν ευκολότερα, αλλά όταν έπαιρνε τ' απάνω χέρι ο βοριάς, η Φατιμέ κλονίζονταν συθέμελα σα χαμόσπιτο στα κύματα του σεισμού. Χρόνια τώρα κρατούσε το πόστο της στο χείλος της πόλης. Οι περισσότεροι κάτοικοι την ήξεραν σαν η μουγκή, μιας και δεν είχαν ακούσει ποτέ κανέναν λόγο από το στόμα της. Εκείνο το παγερό, χειμωνιάτικο πρωινό, πονούσε αφόρητα σ' όλο της το κορμί. Τα μάτια της έκαιγαν και το απλωμένο χέρι της έτρεμε αβέβαιο στον δυνατό αέρα. Οι λιγοστοί διαβάτες έτρεχαν κουκουλωμένοι να χωθούνε γρήγορα στις δουλειές τους. Κανένας δεν άκουσε - θα μπορούσαν να ορκιστούν γι' αυτό - ούτε γύρισε να κοιτάξει το κυπελάκι, που έπεσε στο πεζοδρόμιο μαζί με το μοναδικό του κέρμα. Το γερμένο κεφάλι της Φατιμέ έμεινε ακίνητο, με τα μάτια ορθάνοιχτα να ερμηνεύουν τον κόσμο, θαρρείς και κάτι είχαν ακόμα να πουν. ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ: Johh Atkinson Grimshaw, Νοέμβριος. 1879.

ΣΧΕΤΙΚΑ: Ακροβάτες στο χαρτί
ΣΧΟΛΙΑ
  1. Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
    6 Νοεμβρίου 2020, 13:35

    Όταν τα μάτια παύουν να μιλούν, τίποτε δεν μένει...

Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Copyright ©2006- All rights reserved | This template is made with by Colorlib. | Ανάπτυξη-Προγραμματισμός: Δράση για μια Άλλη Πόλη