του Μπάμπη Δαμουλιάνου - Ευαγγελάτου

Διασωλήνωση. Λέξη που ήρθε και έμεινε στον καθημερινό μας λόγο. Αφορά πράξη ιατρική σωτήρια που προϋποθέτει για την εκτέλεση της όταν κρίνεται αναγκαία, την απώλεια της συνείδησης του ωφελούμενου (-ης). Κατορθώνεται με φάρμακα ή προϋπάρχει σε καταστάσεις σοκ από διάφορα αίτια. Διατηρείται για όσο χρειαστεί επίσης με φάρμακα στις πρέπουσες δόσεις. Στη χώρα μας η διασωλήνωση συνήθως γίνεται από γιατρό αναισθησιολόγο κατ’ αποκλειστικότητα. Επειδή στην σαραντάχρονη ενεργό υπηρεσία μου υπήρξα στην αρχή ανειδίκευτος γιατρός και στη συνέχεια αναισθησιολόγος, επιθυμώ να εκφράσω σήμερα σαν απόμαχος πλέον, την κάθετη αντίθεση μου για αυτή την αποκλειστικότητα. Συνδεδεμένη άρρηκτα με την πρακτική της ανάνηψης, της αναζωογόνησης σε πλείστες όσες περιπτώσεις με επαναφορά των λειτουργιών αναπνοής και κυκλοφορίας του αίματος για διατήρησης της ζωής, θεωρώ άδικο να περιορίζεται, να στηρίζεται μόνο στον μικρό αναλογικά αριθμό αναισθησιολόγων και να μη γίνεται κτήμα, δικαίωμα και καθήκον των χιλιάδων πτυχιούχων Ιατρικής οποιασδήποτε ειδικότητας και πρωταρχικά των ανειδίκευτων, πριν αναλάβουν υπεύθυνη υπηρεσία. Μαζί με την επισκόπηση, την ακρόαση, την επίκρουση και την ψηλάφηση, την κατατάσσω, την τοποθετώ στις απαραίτητες βασικές γνώσεις και ικανότητες που πρέπει να αποκτούνται κατά τη μέση της φοιτητικής περιόδου. Σε αντίθεση μάλιστα με τις προαναφερθείσες που προχωρούν βελτιούμενες σε βάθος χρόνου, η σωστή διασωλήνωση μπορεί να κατακτηθεί, να μαθευτεί αποδεικτικά σχετικά γρήγορα και εύκολα, αμέσως μετά την γνώση της ανατομικής και της φυσιολογίας του ανθρώπινου σώματος που διδάσκονται στα δύο πρώτα χρόνια σπουδών. Γιατί όπως κατά την διδαχή της ανατομικής απαιτείται και η απτή μακάβρια πράξη του τεμαχισμού ενός δωρισμένου πτώματος, το ίδιο και η μάθηση της διασωλήνωσης μπορεί κατά την ταπεινή μου γνώμη να αρχίσει από την διασωλήνωση ενός νεκρού σε ένα νοσηλευτικό ίδρυμα που φιλοξενεί ασκούμενους (-ες) φοιτητές και φοιτήτριες Ιατρικής σχολής. Τούτο θα πρέπει να γίνεται μετά τον διπλά βεβαιωμένο θάνατο ενός ασθενούς κατά το ισχύον σήμερα πρωτόκολλο βεβαίωσης θανάτου και μάλιστα κατά τις πρώτες δύο, τρείς ή τέσσερες ώρες μετά το συμβάν και πριν τον ερχομό της νεκρικής ακαμψίας. Δύο μεγάλα πλεονεκτήματα αναφύονται, ξεπροβάλλουν με τον τρόπο αυτόν σε αντίθεση με εκείνον που μαθαίναμε κάποτε διασωλήνωση, όταν αρχίζαμε την ειδικότητας της αναισθησιολογίας: Το πρώτο είναι ότι το σύντομο χρονικό διάστημα που μας δινόταν μαζί με την υπόδειξη, ο κίνδυνος κάκωσης ενίοτε ανεπανόρθωτης, όπως τραυματισμός φωνητικών χορδών, απώλεια οδόντος, διασωλήνωση οισοφάγου με διάτρηση αυτού επί υπάρξεως εκολπώματος αντί της τραχείας κ.ά. ήταν πιθανή από βιασύνη και ατζαμοσύνη. Στην υποδεικνυόμενη επί νεκρού, με την άνεση χρόνου ο κίνδυνος αυτός ουσιαστικά εκμηδενίζεται και η απεριόριστη επανάληψη της προσπάθειας στον ίδιο νεκρό ή σε άλλον (-ους) και για όσο καιρό μέχρι το πτυχίο, οδηγεί στην τελειότητα και μάλιστα σε ποικιλία μορφολογίας κεφαλής και τραχήλου. Το δεύτερο και μεγαλύτερο πλεονέκτημα είναι η μεγάλη στρατιά, οι χιλιάδες των γιατρών που ο καθένας τους με την γνώση διασωλήνωσης θα είναι ικανός όπου σταθεί και βρεθεί, όχι μόνο να κάνει μια σωστή ανάνηψη αλλά και να στήσει μια πρόχειρη μονάδα εντατικής θεραπείας για ώρες ή και για μέρες... Πέραν των γνώσεών του σήμερα ως απόφοιτου Ιατρικής, τα υλικά που θα χρειαστεί και με την προϋπόθεση ανεφοδιασμού μέσα σε ώρες καθώς και με την βοήθεια ενός ψύχραιμου συγγενούς ή άλλου πρόθυμου προσώπου, σε καμία περίπτωση δεν υπερβαίνουν τα έξι, εφτά ή οκτώ κιλά, να χωρούν άνετα σε έναν εκδρομικό σάκο ώμου ή τροχήλατο. Η ένταξη της διασωλήνωσης στην γενική ιατρική εκπαίδευση, άκοπη, άνετη και απεριόριστη σε επανάληψη χωρίς άγχος με εξάσκηση σε νεκρούς, νομίζω ότι μπορεί να αναβαθμίσει έστω και για λίγο την προσφορά της ιατρικής στο μάκρεμα της ζωής σε πολλές περιπτώσεις. Το αρθράκι τούτο-πρόταση, έγραψα στο καθημερινό άκουσμα κάποιας εκατόμβης νεκρών και στην αναμονή κάποιας τρίτης δόσης εμβολίου ή την μεταφορά μου σε κάποιο εφημερεύον Νοσοκομείο (σύγχρονη Σπιναλόγκα) για διασωλήνωση, να πνίγομαι στις εκκρίσεις και εάν... Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, Βριλήσσια. Υ. Γ. Καλοδεχούμενη μόνο αρνητική κριτική για παράλειψη, προσθήκη ή ψόγο δικαιολογημένο. Φωτογραφία: https://www.onmed.gr/