Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

Μια προβολή και μια συζήτηση

Για την ταινία «Το τραγούδι της Κάρλα» και το Βιβλίο «CINEεπιλογές: 100 κρυμμένα κινηματογραφικά ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ»

Στους ανθρώπους που αποτελούν το Cine - Δράση είναι βαθιά εδραιωμένη η πεποίθηση ότι σινεμά δεν είναι μόνο η προβολή μιας ταινίας. Είναι και η συζήτηση για την ταινία, η ανάλυση της, η περιγραφή και η ανάλυση των συναισθημάτων που προκάλεσε σε αυτούς που παρακολούθησαν μια κάποια προβολή. Για αυτό και συχνά οργανώνουμε συζητήσεις πριν ή μετά τις προβολές. Έτσι την Πέμπτη 7 Ιουλίου, οι θεατές της ταινίας «Το Τραγούδι της Κάρλα», είχαν την ευκαιρία να ακούσουν την παρουσίαση της από τον Γιώργο Ξανθάκη. Ο Γιώργος Ξανθάκης είναι Συριανός, καθηγητής φυσικής στη Μέση Εκπαίδευση, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και σχολιαστής ταινιών σε εφημερίδες και ιστοσελίδες. Οι «CINEεπιλογές: 100 κρυμμένα κινηματογραφικά ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ» είναι το πρώτο του βιβλίο. Όπως τόνισε ο ομιλητής: «Το Τραγούδι της Κάρλα», γυρίστηκε από τον Άγγλο σκηνοθέτη Κεν Λόουτς το 1996. Ο Λόουτς αντιλαμβάνεται τον κινηματόγραφο και ως τέχνη και ως μέσο κοινωνικής κριτικής. Ωστόσο δεν περιορίζεται στην έκθεση των ελλείψεων και των περιορισμών της ανθρώπινης εμπειρίας αλλά δείχνει και την κατεύθυνση για την αλλαγή και την πρόοδο. Δεν είναι μόνο ο πιο πολιτικός Βρετανός σκηνοθέτης αλλά και ο πιο λογοκριμένος. Από τη μια πολλοί κρατικοί οργανισμοί της Βρετανίας θεωρούσαν τις απόψεις του «επικίνδυνες» σε ορισμένα θεμελιώδη πολιτικά ζητήματα: εργασιακές σχέσεις, εθνική ασφάλεια, το πρόβλημα της Βόρειας Ιρλανδίας. Παράλληλα η κινηματογραφική βιομηχανία έβρισκε τις ταινίες του «αντιεμπορικές» και «φτωχές». Ο Λόουτς σπούδασε νομικά αλλά εγκατέλειψε πολύ σύντομα την καριέρα του δικηγόρου για να στραφεί αρχικά στο θέατρο ως ηθοποιός και αργότερα ως σκηνοθέτης στην αγγλική τηλεόραση, όπου γύρισε μια σειρά εξαιρετικών ντοκιμαντέρ, πριν σκηνοθετήσει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία. Σε όλη τη καριέρα του αρνείται τον τίτλο του "auter", τονίζοντας τη σημασία της ομαδικής συνεργασίας με τους Nell Dunn, Jeremy Sandford, Jim Allen και Paul Laverty που του έδωσαν σενάρια δομημένα μέσα στο ιδεολογικό του πλαίσιο. Ο ίδιος έδινε μεγάλη αξία και σημασία στο σενάριο. Άλλωστε δεν έχει γυριστεί ποτέ καλή ταινία από κακό σενάριο. Ένα νέο στοιχείο που μπήκε στη δουλειά του Λόουτς τη δεκαετία του '90 ήταν η αυξημένη χρήση του χιούμορ, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας κυρίως με τον Paul Laverty που έφεραν μια νέα ευαισθησία, μετριάζοντας τον βαρύ διδακτισμό ορισμένων από τις προηγούμενες ταινίες του. Όλες του οι ταινίες είναι κοινωνικά πορτραίτα των χαμηλών και μεσαίων τάξεων καθώς και των ασυμβίβαστων ανθρώπων που σε πείσμα των καιρών εξακολουθούν να διεκδικούν τα κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά τους δικαιώματα. Τον μικρόκοσμο του Λόουτς αποτελούν: μέλη διαλυμένων ή προβληματικών οικογενειών, άνεργοι, κακοποιημένοι, θύματα των κοινωνικών υπηρεσιών, παράνομοι, περιθωριακοί, πρόσφυγες. Οι ήρωες του βάζουν έναν απλό στόχο, αλλά μόλις εμφανιστούν οι προϋποθέσεις για την επίτευξη του, το οικονομικό σύστημα την καθιστά εξαιρετικά δύσκολη. Όμως το χιούμορ παρέχει μια ανάσα αισιοδοξίας στο κοινό: όταν οι χαρακτήρες παρά τα προβλήματα τους παίζουν ποδόσφαιρο ή γελούν πίνοντας μπύρα σε μια παμπ, ο Λόουτς υπονοεί ότι έχουν ανθεκτικότητα, θα επιμείνουν και θα επιβιώσουν. Υπάρχει μια θαυμάσια ζοφερή, αλλά και χιουμοριστική στιγμή στο «Βροχή από πέτρες»(1993) που αποδεικνύει πόσο μεγάλος σκηνοθέτης είναι ο Λόουτς. Ο Μπομπ ένας άνεργος πατέρας στο Μάντσεστερ, που κάνει τη μια περίεργη δουλειά μετά την άλλη για να μαζέψει αρκετά χρήματα για να αγοράσει το ακριβό φόρεμα για την πρώτη μετάληψη της κόρης του. Έχοντας αποκτήσει ένα μαυρισμένο μάτι στην τελευταία του δουλειά ως μπράβος σε νυχτερινό κέντρο, ο Μπομπ επισκέπτεται τον κουνιάδο του Τζίμι για βοήθεια. Ο Τζίμι, διευθυντής του τοπικού γραφείου κοινωνικών υπηρεσιών, παρατηρεί το μάτι του Μπομπ και αστειεύεται δυνατά: «Πάλι τις έφαγες; Ελπίζω παλεύοντας για την εργατική τάξη». Ο Μπομπ εξαγριώνεται από το ειρωνικό σχόλιο και του απαντά με μια βλοσυρή ματιά που μοιάζει να λέει: «Δεν έχω χρόνο να παλέψω για την εργατική τάξη! Είμαι η εργατική τάξη!». Το βιβλίο μου «CINEπιλογές:100 κρυμμένα κινηματογραφικά ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ» δεν είναι μια συλλογή δημοσιευμένων κριτικών μου. Γράφτηκε όλο από την αρχή με ενιαίο ύφος και δομή και με πολύ συγκεκριμένο θεματικό άξονα. Είναι μια ανθολογία 100 εξαιρετικών ταινιών που για διάφορους λόγους δεν έχουν βρει την αναγνώριση που τους αξίζει. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται τίτλοι που καλύπτουν χρονικό διάστημα περίπου 90 ετών(1930-2018) και μπορούν να διακριθούν σε 2 κατηγορίες. Στην πρώτη περιλαμβάνονται έργα σχετικά άγνωστων σκηνοθετών που έκαναν μόνο μια εξαιρετική ταινία σε μια κατά τα άλλα μέτρια φιλμογραφία, όπως τα: «Ο κολυμβητής»(1968) του Frank Perry «Το καταραμένο σκιάχτρο»(1973) του Robin Hardy. Στη δεύτερη κατηγορία υπάρχουν έργα επιδραστικών δημιουργών που δεν έγιναν κατανοητά, όντας μπροστά από την εποχή τους, ή που έμειναν στη σκιά των μεγάλων επιτυχιών τους όπως ο «Ξένος» του Luchino Visconti ή το «Βασιλιάς για μια νύχτα» του Martin Scorsese. Η αρχιτεκτονική του βιβλίου περιλαμβάνει 100 κεφάλαια, όσες και οι ταινίες που παρατίθενται σε χρονολογική σειρά. Κάθε κεφάλαιο αποτελείται από 2 μέρη: το πρώτο περιλαμβάνει τη σύνοψη και την ανάλυση της ταινίας, ενώ το δεύτερο τη συνοπτική ανάλυση της φιλμογραφίας και της τεχνοτροπίας του σκηνοθέτη-δημιουργού. Αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι η ανάλυση του θεματικού πυρήνα της ταινίας που συνήθως δηλώνεται με σκηνές –κλειδιά που τοποθετεί με έντεχνο τρόπο ο σκηνοθέτης μέσα στην αφηγηματική ροή. Το βιβλίο μου είναι ένας φόρος τιμής για τις φευγαλέες κινούμενες εικόνες που εκπέμπουν δύναμη, ουσία και γνώση για τον εαυτό μας και για τους συνανθρώπους μας. Παράλληλα είναι και μια προσωπική κατάθεση, μια αυτό-ψυχαναλυτική διαδικασία. Άλλωστε αν δεν αφήνεις κάτι από τον βαθύτερο εαυτό σου σε ό,τι γράφεις, δεν αξίζει να γράφεις. Αυτό που περιγράφει ιδανικά νομίζω τον τρόπο που γράφω είναι μια παράφραση σε ένα τίτλο του ποιητή Αργύρη Χιόνη: «Ό,τι αναλύω, με αναλύει». Στη συζήτηση που ακολούθησε την προβολή έκαναν παρεμβάσεις οι σκηνοθέτες Γιώργος Κόρρας και Χρήστος Βούπουρας («Λιποτάκτης», «Μιρουπάφσιμ») και ο κριτικός του Filmy.gr Πάρις Μνηματίδης. Μαρίνα Παπαχριστοδούλου Για την Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine – Δράση

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

«Οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα...»

«Δοκιμές», Γιώργος Σεφέρης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter