Σχόλια
Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ
19/11/2022

...με ρίζες βαθιές και ασύνορες ελπίδες...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

Απέναντι στη θραυσματοποίηση

Του Γιάννη Τσούτσια*

Η δήλωση του υπουργού για το Πολυτεχνείο, η αποφυλάκιση του Λιγνάδη, οι πυρκαγιές σε δέκα εκδοχές, η τιμή της κιλοβατώρας, η σαγιονάρα ενός μουσικού, ποιος είπε τι, ποιος ανταπάντησε, πολώνεται και διεγείρεται η «κοινή γνώμη», πότε από δω, πότε από εκεί, όλα ανακατεμένα, οι πάντες ακόλουθοι της ειδησιογραφίας, δεν σταθεροποιείται τίποτα, δεν συγκροτείται τίποτα, κάθε θαύμα διαρκεί τρείς μέρες. Η ροή των γεγονότων οργανώνεται αμείωτη. Ώστε ο άνθρωπος, νόηση και ψυχή, να γίνεται θραύσμα. Εδώ το αιτούμενο μιας άλλης πολιτικής, ταυτόχρονα η αδυναμία της. Πώς κανείς να υπερβεί το εφήμερο, την τρέχουσα ατζέντα, πώς να τεθούν τα σημαντικά και πώς αυτά να βλαστήσουν στον μεταβαλλόμενο πολιτικό αχυρώνα; Αν δούμε τα πράγματα από πιο κοντά, θα διακρίνουμε ένα βομβαρδισμένο τοπίο. Ο βομβαρδισμός είναι η βασική πηγή του εικονικού. Έτσι δημιουργείται το πλαίσιο που περιγράφουμε «η ζωή ως τηλεθεατής». Το πλαίσιο ενός κόσμου κατά κάποιο τρόπο εικονικού, όχι πάντως κατά τρόπο απόλυτο. Υπάρχει μια λύση που προτείνεται (κυρίως) από την αριστερά: Αφυπνίσου, ζήσε, σήκω από τον καναπέ! Βγες στους δρόμους. Μια παραίνεση καλών προθέσεων. Μια επίκληση που όμως, δεν λειτουργεί. Διότι δεν υπάρχει από τη μια ένας εικονικός κόσμος, κι από την άλλη ο πραγματικός, οπότε αρκεί να το συνειδητοποιήσεις και να προχωρήσεις στη δρασκελιά. Δεν ξυπνάς ένα πρωί στον πρώτο και αποφασίζεις να περάσεις στον δεύτερο. Ούτε αρκεί να κλείσεις τις οθόνες. Πραγματικό και εικονικό συμφύρονται το ένα μέσα στο άλλο. Αυτή είναι η δυσκολία που πρέπει να σταθμιστεί. Το πραγματικό εν ταυτώ με το εικονικό, καθίσταται πιο απροσπέλαστο, ακόμη πιο δύσκολο να προσεγγιστεί, να κατανοηθεί. Και χωρίς αυτήν την κατανόηση κάθε πράξη δυσκολεύει. Εξάλλου, ο φερόμενος ως τηλεθεατής είναι ταυτόχρονα και σχολιαστής. Δεν κάθεται ακριβώς στον καναπέ του, αλληλοϋβρίζεται, εκθέτει τον προσωπικό του κόσμο στο διαδίκτυο, εκεί του επιτρέπεται να δραστηριοποιείται, η εικονική πραγματικότητα στο επίπεδο του μικροατομικού είναι διαδραστική και τελικά εθιστική. Επομένως, το «κινητοποιήσου», η παραίνεση της πράξης, (στο διαδίκτυο πράξε σημαίνει γράψε κι εσύ κάτι), δεν είναι μια απλή εναλλακτική. Απέναντι σε κάθε κλήση για πράξη ζωής απαιτείται μια προσέγγιση πιο επεξεργασμένη, η οποία θα δύναται να ξεπερνά αυτού του τύπου τις δυσκολίες. Μια πράξη και σε πρώτο και σε δεύτερο επίπεδο, που θα προϋπολογίζει όλα τα προηγούμενα και ταυτόχρονα θα αυτοσυγκροτείται. Αν τα πράγματα έχουν έτσι, το χειρότερο που μπορεί κανείς να προσφέρει, είναι να ασκεί διαρκή κριτική χωρίς σκοπιά, να εκθέτει τον αντίπαλό του από κάθε πλευρά και με κάθε αφορμή, νομίζοντας ότι έτσι κάτι κάνει. Αλλά δεν κάνει τίποτα. Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο η κριτική (π.χ. απέναντι στην Δεξιά), αλλά μια κριτική που καταφέρνει να συγκροτεί μια νέα οπτική για τα πράγματα. Το τελευταίο είναι το ζητούμενο. Η συγκρότηση μιας άποψης ή η συγκρότηση φρονήματος μέσα στην κοινωνία. Μια κατάσταση περίπλοκη, της οποίας, όπως είδαμε, το ζητούμενο είναι ταυτόχρονα και προαπαιτούμενο για να υπάρξει! Μια κατάσταση δηλαδή δύσκολη, απαιτητική και διαλεκτική. Που όμως μόνο αυτή μπορεί να ανιχνεύσει τη διέξοδο. * Δημοσιεύτηκε στον δρόμο της Aριστεράς, Σάββατο 30 Ιουλίου 2022.

ΣΧΕΤΙΚΑ: Άρθρα
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

«Οι ευθύνες αρχίζουν από τα όνειρα...»

«Δοκιμές», Γιώργος Σεφέρης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter