Σχόλια
ΣΤΕΛΙΟΣ
17/9/2022

Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

Για τον αμίαντο

του Μπάμπη Δαμουλιάνου - Ευαγγελάτου

Η αναπάντεχη αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, σίγουρα θα οδηγήσει πολλούς από τους συμπολίτες μας μεταξύ αυτών και εμένα, στην επιστροφή της θέρμανσης μας τον προσεχή χειμώνα με καυσόξυλα. Στην περίπτωση αυτή η επαναχρησιμοποίηση των κλασικών καμινάδων για τα τζάκια με μπουριά τετράγωνης ή ορθογωνίου παραλληλογράμμου διατομής, από ΕΛΕΝΙΤ που είχαν μπει στο περιθώριο, είναι προφανής. Μαζί και ο κίνδυνος καρκινογένεσης από την διασπορά δισεκατομμυρίων ινών αμιάντου, που περιέχει το συγκεκριμένο οικοδομικό υλικό. Τώρα η συνειδητοποίηση και η απ’ αυτή συμπεριφορά του κάθε πομπού (διασπορέα) ή παθητικού αποδέκτη, ποικίλει. Εκτείνεται από τους έχοντες παντελή άγνοια του κινδύνου και τους προκλητικά αδιάφορους αρνητές της επιστήμης που τελευταία αφθονούν, μέχρι αυτούς που γνωρίζουν και δυστυχώς με τη σειρά τους διχάζονται. Διακρίνονται σ’ αυτούς που διώχνουν από την συνείδηση τους τις κακές σκέψεις, στρουθοκαμηλίζουν ελπίζοντες ότι ο καρκίνος δεν θα τους επισκεφτεί, και σ’ εκείνους που θα έχουν τύψεις, ενοχές, για το κακό που θα εκθέσουν τόσο τον εαυτό τους, τους οικείους, τους συμπολίτες τους. Γι’ αυτούς τους τελευταίους γράφω αυτές τις γραμμές και προτείνω μια κατά την γνώμη μου φυλάκιση των περισσοτέρων μέχρι και τον εγκλωβισμό όλων των ινών του αμιάντου, τουλάχιστον για τον χειμώνα που έρχεται. Είναι δηλαδή γνωστό ότι στις μη μεταλλικές, τις παλιές καμινάδες, το ΕΛΕΝΙΤ καλύπτεται εξωτερικά με την μπογιά αρεσκείας του ιδιοκτήτη όπως και ο γείτονας τοίχος. Αυτό στην απλούστερη, την φθηνή περίπτωση. Συνήθως στις περισσότερες ντύνονται με τουβλοδομή, σοβά και ακολουθεί η μπογιά. Αυτό εξωτερικά. Εσωτερικά όμως; Εδώ τη δουλειά την αναλαμβάνει η επικαθήμενη αιθάλη που είναι τόσο αποτελεσματική με την πάχυνση της, όσο αναβάλουμε να την απομακρύνουμε. Λέω λοιπόν φέτος να μη βιαστούμε να καθαρίσουμε τις καμινάδες μας και όσο τραβήξουν. Στην ακραία περίπτωση πισωγυρίσματος του καπνού, ένας ήπιος καθαρισμός θα είναι ο πλέον κατάλληλος. Αυτός μπορεί να γίνει με κάποιο παλιό ρούχο, ένα κουρέλι δεμένο αντιθετικά με δύο σκοινιά (το καθένα όσο το μήκος της καμινάδας) όπου και με έναν βοηθό στο άλλο της άκρο, μπορούμε να την καθαρίσουμε ικανοποιητικά. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί η συνηθισμένη συρματόβουρτσα και να φτάσουμε μέχρι την εσωτερική επιφάνεια ξύνοντας το ΕΛΕΝΙΤ. Θα είναι το ότι και χειρότερο! Μια πρόταση συζητήσιμη για υιοθεσία ή απόρριψη... Εδώ θέλω να επισημάνω ότι λαμβάνω υπ’ όψη μου την νέο-ελληνική πραγματικότητα, όπου η διόρθωση των κακώς εχόντων υπολείπεται άλλων χωρών με οικονομική ευρωστία και τεχνική πρόοδο κατά μερικές δεκαετίες. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι την προηγούμενη 10ετία φιλοξενήθηκα στην πόλη του Μάντσεστερ δύο φορές στο ίδιο σπίτι (διαμέρισμα). Την 2η φορά δυσκολεύτηκα λίγο να βρω την διεύθυνση. Έλειπε το τοπόσημο που είχα αποθηκεύσει στο μυαλό μου σημάδι. Ήταν το μεγάλο κτηριακό συγκρότημα του BBC στην Oxford road της πόλης! Το είχαν κατεδαφίσει γιατί ανακάλυψαν ότι στην οικοδόμηση του είχε χρησιμοποιηθεί και αμίαντος. Οι ίνες αυτής της ουσίας είναι πολύ μικρές έτσι που δεν τις πιάνει το κοινό μικροσκόπιο αλλά μόνο το ηλεκτρονικό που τις μεγαλώνει όχι δεκάδες αλλά εκατοντάδες φορές περισσότερο και είναι χαρακτηριστική η φωτογράφιση τους. Μοιάζει με τις συσσωρευμένες καρφίτσες στους πόλους του μαγνήτη που χρησιμοποιούν οι ράφτρες και ραφτάδες στη δουλειά τους. Κυκλοφορούν κατά εκατομμύρια στον εκτεθειμένο στην ατμόσφαιρα αμίαντο αόρατες, άγευστες και άοσμες στον αέρα που αναπνέουμε, κάθονται στην επιφάνεια του βρογχικού δέντρου και κάνουν τη ζημιά. Τα ορυχεία αμιάντου στο νησί της Κύπρου, από τα μεγαλύτερα του κόσμου που έδιναν σε αρκετούς εργαζόμενους ψωμί και καρκίνο, σίγησαν προ πολλού όταν ανακαλύφτηκε η επικινδυνότητα του αμιάντου. Η παρουσία του σε οικοδομικά υλικά άταφα μέχρι στιγμής, εξακολουθεί να απειλεί την υγεία όλων μας. Επιβάλλεται η απομάκρυνση και ο ενταφιασμός τους. Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, Βριλήσσια.

ΣΧΕΤΙΚΑ: Άρθρα
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο χρόνος διαλύεται μέσα στη στιγμή το ελάχιστο γίνεται ο μέγιστος τύραννος. Βασανίζει ανθισμένες πληγές γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις για κάτι άλλο, αυτό το άλλο είναι που ζούμε κάθε στιγμή νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο. Όμως το άλλο δεν υπάρχει. Είμαστε εμείς η Μοίρα μας που μας λοξοκοιτάζει. Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε. Δεν υπάρχει αίνιγμα δεν υπάρχει διαφυγή από τον πύρινο κύκλο του Ήλιου και του Θανάτου.

Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter